അപ്പോഴേക്കും അവളുടെ കണ്ണുകള് അടഞ്ഞിരുന്നു. ഏതോ ഒരു സ്വപ്നത്തിന്റെ സുഖലഹരിയുടെ നീലിമയിലേക്ക് അപ്രതക്ഷ്യമായതുപോലെ.
തോളില് സ്പര്ശനമറിഞ്ഞപ്പോള് അവള് കണ്ണുകള് തുറന്നു.
“മമ്മീ” അവന്റെ ശബ്ദം അവന് കേട്ടു.
“ആ സുന്ദരന് ആരുടെ മുഖമാണ്?”
അവള് അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് വളരെ സമയം നോക്കി. അവര് പരസ്പരം നോട്ടങ്ങളിലെ ഊഷ്മാവ് അറിഞ്ഞു.
“ആ സുന്ദരന്…ആ സുന്ദരന്….” അവളുടെ അധരങ്ങള് വിറകൊള്ളുന്നത് ദിലീപ് കണ്ടു. “…അയാള്ക്ക് വില്ലന് സിനിമയിലെ മുടിയും താടിയും നരച്ച മോഹന്ലാലിന്റെ മുഖമാണ്…”
അത് പറഞ്ഞ് അവള് അവന്റെ പിടിവിടുവിച്ച് പുല്നാമ്പുകള്ക്കിടയിലൂടെയോടി. അവന് അവളുടെ പിന്നാലെ കുതിച്ചു. അവള് പിമ്പോട്ട് നോക്കി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മാറും നിതംബവുമിളക്കി ഓട്ടം തുടര്ന്നു. ഓടി അല്പ്പമകലെ ഏകാന്തമായി നിന്നിരുന്ന ഒരു ദേവദാരുവിന്റെ ചുവട്ടിലെത്തി നിന്ന് കിതച്ചു. തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം ദിലീപ് അവളുടെ മുമ്പിലെത്തി അവളെ വാരിപ്പുണര്ന്നു.
‘പറ…” വാരിവാരിപ്പുണരവേ അവന്റെ ശബ്ദം അവള് കേട്ടു, “ആ ശ്രീകൃഷ്ണന് എന്റെ മുഖമല്ലേ? ആ ആദാമിന് എന്റെ മുഖമല്ലേ? താടിയും മുടിയും നരച്ച സുന്ദരന് മോഹന്ലാലിന് എന്റെ മുഖമല്ലേ?”
അവന്റെ പൌരുഷം തുളുമ്പുന്ന മാറിന്റെ, അനുനിമിഷം ദൃഡമാകുന്ന അരക്കെട്ടിന്റെ, കരുത്ത് തന്റെ ദേഹത്ത് വര്ഷം പോലെ പെയ്തിറങ്ങുമ്പോള് അവന്റെ കൈകളും അവനെ വളയം ചെയ്തു. പതിയെ, പിന്നെ വേഗം കൂട്ടി, അവസാനം എല്ലുകള് നുറുങ്ങുന്ന പോലെ, ഭ്രാന്തമായി….
“മോനേ, എന്റെ പൊന്നുമോനെ…” അവളുടെ കാതരമായ, പ്രണയം തുളുമ്പുന്ന സ്വരം അവന് കേട്ടു.
