“കഴപ്പിളകി നടക്കുന്ന മോളെ വല്ലോടത്തും കെട്ടിച്ചുവിട്. ഇല്ലെങ്കില്‍ ഇവള് വല്ലവന്റെയും കൂടി ഒളിച്ചോടും..മദമിളകി നടക്കുന്ന ഓരോന്നിനെ പഠിപ്പിക്കാന്‍ വിടും…മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് ദുരിതമുണ്ടാക്കാന്‍” അവര്‍ ചാടിത്തുള്ളി പറഞ്ഞിട്ട് പോയി.
അതോടെ വീട്ടുകാര്‍ തിരക്കിട്ട് കല്യാണ ആലോചന തുടങ്ങി. ഒരിക്കലും ഗള്‍ഫുകാരനെ കല്യാണം കഴിക്കരുത് എന്ന് ആശ അവളെ ഉപദേശിച്ചിരുന്നു. കാരണം അവന്മാര്‍ കെട്ടിയിട്ടിട്ട് അങ്ങ് പോകും. പിന്നെ കണ്ണില്‍ എണ്ണ ഒഴിച്ചു കാത്തിരിക്കണം; ഒന്ന് സുഖിക്കണമെങ്കില്‍. പക്ഷെ സുധയ്ക്ക് വന്ന ആലോചന ഒരു ഗള്‍ഫുകാരന്റെ തന്നെ ആലോചന ആയിരുന്നു. ചെറുക്കന്‍ ധൃതിയില്‍ ആയതിനാല്‍ വേഗം കല്യാണം വേണമെന്ന് വീട്ടുകാര്‍ നിര്‍ബന്ധം പിടിച്ചു. സുധ എതിര്‍ത്തുനോക്കി എങ്കിലും നടന്നില്ല. ചെറുക്കന്റെ തന്തയും ഗള്‍ഫില്‍ തന്നെയാണ്. ഒരു സഹോദരി ഉള്ളതിനെ കെട്ടിച്ചുവിട്ടു. പിന്നെയുള്ളത് ഒരു അനുജനാണ്. അവനു ബുദ്ധിവളര്‍ച്ച ഇല്ല. അവനും അമ്മയും മാത്രമേ ഉള്ളു വീട്ടില്‍. ഒരു മന്ദബുദ്ധിയുള്ള വീട്ടിലേക്ക് തനിക്ക് പോകാന്‍ വയ്യ എന്ന് സുധ പലതവണ പറഞ്ഞെങ്കിലും സാറുമായി നടന്ന സംഭവം കാരണം വീട്ടുകാര്‍ അവളുടെ വാക്കിനു വില നല്‍കിയില്ല.
അങ്ങനെ പത്തൊമ്പതാം വയസില്‍ അവളുടെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞു; ഭര്‍ത്താവ് ആക്രാന്തം മൂത്ത് എന്തൊക്കെയോ കോപ്രായങ്ങള്‍ കാട്ടിക്കൂട്ടിയ ശേഷം ഒരു മാസത്തിനകം തിരികെ പോകുകയും ചെയ്തു. വീട്ടില്‍ അവളും അനുജനും അമ്മായിയമ്മയും മാത്രമായി. അനുജന്‍ എന്ന് സ്ഥാനപ്പേര്‍ മാത്രമേ സതീഷിന് ഉള്ളായിരുന്നു. കാരണം അവന്‍ സുധയെക്കാള്‍ ഒരു വയസിനു മൂത്തതാണ്. കാണാന്‍ സുന്ദരനും നല്ല തടിയും വണ്ണവും ഉള്ള സതീഷ്‌ ആഹാരപ്രിയനാണ്. പക്ഷെ ബുദ്ധി ഒരു പത്തുവയസുകാരന്റെതിനേക്കാള്‍ താഴെയും. ശരീരം വളര്‍ന്നെങ്കിലും മനസ് തീരെ വളരാത്ത അവന്‍ കൊച്ചുകുട്ടികളെപ്പോലെ ആണ് പെരുമാറിയിരുന്നത്. ഭര്‍ത്താവും മകനും വിദേശത്തുള്ള അവന്റെ അമ്മ ഗോമതി പണം കൂടിയതോടെ ഒരു സൊസൈറ്റി ലേഡി ആയി മാറിയിരുന്നു. പക്ഷെ ബുദ്ധിവളര്‍ച്ച ഇല്ലാത്ത മകനെ വീട്ടില്‍ ഇട്ടിട്ടു പുറത്ത് പോകാന്‍ അവര്‍ക്ക് സാധിക്കുമായിരുന്നില്ല. അതിനു വേണ്ടിയാണ് മൂത്ത മകന്റെ വിവാഹം അവര്‍ തിടുക്കപ്പെട്ടു നടത്തിച്ചത്. സുധ വീട്ടില്‍ എത്തിയതോടെ അവര്‍ മകനെ അവളെ ഏല്‍പ്പിച്ചിട്ട് പുറത്ത് പോകാന്‍ തുടങ്ങി. കുട്ടികളെപ്പോലെ സദാ ഓരോന്ന് പറഞ്ഞു ശല്യപ്പെടുത്തുന്ന സതീഷിനെ ആദ്യമൊക്കെ സുധയ്ക്ക് വെറുപ്പായിരുന്നു. പക്ഷെ അവളുടെ മനസ് മാറിയത് ഒരു ദിവസം ഇതേപോലെ ഗോമതിയമ്മ ഇല്ലാത്ത സമയത്താണ്.
