കണ്ടെത്തിക്കോളാം. നിങ്ങൾക്കായി ഒരു ഹോട്ടൽ കണ്ടെത്തിയിട്ട്.. അതെങ്കിലും ok ആണോ?..”
അവളുടെ മുഖത്തതു വരെ ഇല്ലാതിരുന്ന ഒരു പുതിയ ഭാവമുണ്ടായി.. വളരെ ലജ്ജാകരമായ ഒരു നോട്ടം…
“ക്ഷമിക്കണം..”
“ഓ പ്ലീസ്..!”
അവളിപ്പോൾ ശെരിക്കും കരയാൻ തുടങ്ങി..
“എന്നോടു ക്ഷമിക്കൂ ക്രിഷ്.. ഞാനൊരിക്കലും ആരോടും ഇങ്ങനെ പെരുമാറാറിയിട്ടില്ല…”
അവൾ ഏറെക്കുറെ കരഞ്ഞു.. എനിക്കതു കണ്ടുനിൽക്കാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു…
“Its ok ദീപിക.. താൻ കരച്ചിൽ നിർത്തൂ..”
ഞാൻ പറഞ്ഞു..
“ആദ്യം താനെന്നെ വിശ്വസിക്കു.. അല്ലെങ്കിൽ എനിക്കിനിയുമത് വിഷമമുണ്ടാക്കും..”
അവൾ കരച്ചിൽ നിർത്തി.. എന്നിട്ടവൾ പതിയെ തലയാട്ടിക്കൊണ്ട് വീണ്ടും എന്റെ പുറകിലായി നടന്നു.. ഞാൻ ചിന്തിച്ചു.. അവളുടെയാ പ്രതികരണം എന്നെ അല്പം വിഷമിപ്പിച്ചിരുന്നുവെങ്കിലും അവൾ പറഞ്ഞത് തീർത്തും ശരിയായിരുന്നു.. മുഖത്തൊരു ചിരിയോടെ എന്റെ ഹോട്ടൽ മുറി നിർദ്ദേശത്തിന് അവൾ ആദ്യമേ തന്നെ സമ്മതിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ അവളുടെ നില മറന്നവൾ പെരുമാറുകയാണെന്നേ ഞാൻ കരുതുമായിരുന്നുള്ളൂ… എന്നാലിപ്പോൾ ദീപികയുടെ ആ മറുപടിയിൽ എന്റെ മനസ്സിൽ അവളെക്കുറിച്ച് നല്ലൊരു ഒരു പ്രതിച്ഛായയുണ്ടായി…
അവളൊരു കയ്യിൽ കുഞ്ഞിനെയും മറ്റേ കയ്യിൽ ബാഗുമായി ബുദ്ധിമുട്ടിയാണ് നടന്നു കൊണ്ടിരുന്നത്..
“മോനെ ഞാൻ പിടിക്കാം, ഇങ്ങു തരൂ..”
“ഓ, അതു സാരമില്ല..”
“ഓ കമോൺ ദീപിക.. ഇങ്ങനെ നടന്നാൽ താൻ ഉടനെ തന്നെ ക്ഷീണിതയാകും.. പിന്നെ ഒന്നും നടക്കില്ല.. അതു കൊണ്ട് ഫോർമാലിറ്റീസ് ദയവായി മറക്കുക..”
അവളെന്നെയൊന്നു സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി.. എങ്കിലും പതിയെ കുഞ്ഞിനെ എന്റെ കയ്യിൽ തന്നു..
“താങ്ക്സ് ക്രിഷ്.”
ഞാനൊന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് തലയാട്ടി കുഞ്ഞിനേയും തോളിൽ കിടത്തി മുന്നിലായി നടന്നു.. റോഡ് സൈഡിൽ എത്തിയപ്പോൾ ഞാൻ ഒരു ടാക്സി വിളിച്ച് ഒരു നല്ല റെസ്റ്റോറന്റിലേക്ക് ഞങ്ങളെ കൊണ്ടുപോകാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. അവളെ വീണ്ടും മടുപ്പിക്കാതിരിക്കാൻ ഞാൻ മുൻ സീറ്റിൽ ഡ്രൈവറോടൊപ്പം ഇരുന്നു..
“നമുക്ക് ഇവിടെ എവിടെയെങ്കിലും നിന്നു ഭക്ഷണം കഴിച്ചാൽ പോരെ?”
