“സമയം ആവുമ്പോൾ ഉണ്ണിയേട്ടൻ അത്‌ അറിയും. എന്നെ തേടി വരും. അത്‌ കണ്ടെത്ത് ഉണ്ണിയേട്ടാ. ഇപ്പോൾ ഞാൻ പോവുന്നു. ഉണ്ണിയേട്ടന് എന്നെ വേണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ വരാം ”
ഇതും പറഞ്ഞ് അമ്മു പോയി. അമ്മു വീണ്ടും പോയപ്പോൾ എനിക്ക് വിഷമമായി. തിരിച്ച് വരില്ല എന്നല്ലല്ലോ പറഞ്ഞേ വരാം എന്നല്ലേ. അപ്പോൾ അവൾ വരും.
ദിവസങ്ങൾ കടന്ന് പോയി. ഞാൻ തിരിച്ചു പോവാനുള്ള വഴികൾ നോക്കി. എനിക്ക് അത്‌ എങ്ങനെ കണ്ടെത്തും എന്ന് ഒരു പിടിയും കിട്ടിയിരുന്നില്ല. അമ്മുവിനെ കാണുമ്പോൾ ഞാൻ അവിടേക്ക് പോവാനുള്ള മാർഗ്ഗം ആരാഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു.
“സമയം ആയിട്ടില്ല. സമയം ആവുമ്പോൾ ഉണ്ണിയേട്ടൻ തന്നെ മാർഗ്ഗം കണ്ടെത്തും ”
ഇതായിരുന്നു അമ്മുവിന്റെ മറുപടി.
ഞാൻ എന്നെങ്കിലും കണ്ടെത്തും എന്നാ ശുഭ പ്രതീക്ഷയോടെ കാത്തിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ ഞാൻ വീടും പറമ്പും വൃത്തിയാക്കുകയായിരുന്നു. എന്നോടൊപ്പം വീട്ടുക്കാർ എല്ലാവരും ഉണ്ടായിരുന്നു.
“വിഷ്ണു… വിഷ്ണു… അയ്യോ മോന്റെ കാലിൽ നിന്ന് ചോര വരുന്നു ”
അമ്മ കിടന്ന് കരഞ്ഞ് ബഹളം വെക്കാൻ തുടങ്ങി. ഞാൻ അപ്പോഴാണ് എന്റെ കാലിലെ മുറിവ് ശ്രെദ്ധിക്കുന്നത്. അത്യാവശ്യം നല്ല രീതിയിൽ തന്നെ അത്‌ മുറിഞ്ഞിരുന്നു. എന്തോ കുപ്പി ചില്ല് കൊണ്ടതാണ്. കാലിൽ നിന്ന് ചോര ഒലിച്ചിറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മറ്റൊരു കാര്യവും ഞാൻ ശ്രെദ്ധിച്ചു എനിക്ക് വേദന അനുഭവപ്പെടുന്നില്ല. ഏതാണ്ട് നമ്മൾ സ്വപ്നത്തിലെ പോലെ. സ്വപ്നത്തിൽ നമ്മുക്ക് മുറിവ് പറ്റിയാൽ വേദന എടുക്കില്ലല്ലോ. അത്‌ പോലെ ആയിരുന്നു എനിക്ക്. അപ്പോൾ എന്ന് വെച്ചാൽ ഞാൻ ഇപ്പോൾ നിൽക്കുന്നത് സ്വപ്നത്തിലാണോ.
