ഒരു കുടുംബത്തിന്റെയോ മറ്റേതെങ്കിലും ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളില്ലാത്ത ഒരു വലിയ വീട്ടിൽ താമസിക്കുന്ന ഒരേയൊരു ‘കരുണയുള്ള’ വ്യക്തിയാണ് ഞാൻ. അതിനാൽ, മെമ്മൂന (ബംഗ്ലാദേശി സ്ത്രീ) എന്റെ വീട്ടിൽ താമസിക്കുമോ എന്ന് മുഴുവൻ സമയവും അവൾ എന്നോടു ചോദിച്ചു. കുട്ടിക്ക് വേണ്ടിയാണ് ഞാൻ മരിച്ചത്. എന്നാൽ ഞാൻ എന്നെന്നേക്കുമായി വേവലാതിപ്പെടുകയായിരുന്നു. ഒടുവിൽ ഞാൻ അകത്തേക്ക് പോയി. അവളെ കൊണ്ടുവരാൻ ഞാൻ അവളോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു.
മെമ്മൂന
ആദ്യമായി ഞാൻ മെമ്മൂണയെ ദയനീയമായ അവസ്ഥയിൽ കണ്ടു. ഒരു കൈയിൽ ഒരു ചെറിയ തുന്നൽ സ്യൂട്ട്കേസും, ഒരു ചെറിയ കുഞ്ഞിനും അവൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ വസ്ത്രം പഴകിപ്പോകും; അവൾ തികച്ചും അപ്രത്യക്ഷമായി, ‘ശുക്രിയ’ എന്ന് ആവർത്തിച്ച് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഞാൻ അവളുടെ വീട്ടി കാണിച്ചു. എനിക്ക് ഒരു ഒഴിഞ്ഞ കിടാവക്കാരി ഉള്ളതിനാൽ ഞാൻ അത് താത്കാലിക വീടായി എടുക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. അവൾ വളരെ കൃതജ്ഞതയുള്ളതും സന്തുഷ്ടിയുമായിരുന്നു, എനിക്ക് തന്നെക്കുറിച്ച് എനിക്ക് നല്ല ബോധമുണ്ടായിരുന്നു. കുട്ടിയെക്കുറിച്ച് എനിക്ക് ഇപ്പോഴും ഉത്കണ്ഠയുണ്ടായിരുന്നു. അത് ഏതുതരം ബുദ്ധിമുട്ടാണ് എന്ന് ഞാൻ ചിന്തിച്ചു. അവളുടെ വീട്ടു ജോലിക്കാരിയുമായി ഞാൻ അവളെ തുടർന്നും അടയ്ക്കണമെന്നു തീരുമാനിച്ചു. എന്നിരുന്നാലും മുഴുവൻ സമയ ജോലിക്കാരിയെ ന്യായീകരിക്കാൻ എന്റെ വീട്ടിൽ മതിയായ ജോലി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
