കറങ്ങുന്ന ഫാനിലേക്കു മാത്രം ശ്രദ്ധ വച്ചുകൊണ്ട് ദേവു ചോദിച്ചു.
” മ്മ് .. കുറച്ചായി… “
” അമ്മയും ചേച്ചിയും? “
” ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടില്ല. ഇനി വേണം വിളിച്ചറിയിക്കാൻ. “
താനെന്താ ഒന്നും കഴിക്കാതിരുന്നത്. “
മൗനമായിരുന്നു അതിനുള്ള മറുപടി എങ്കിലും ഉത്തരം അവളുടെ കണ്ണുകൾ എനിക്ക് പറഞ്ഞു തരുന്നുണ്ടായിരുന്നു . നിറഞ്ഞൊഴുകാൻ വെമ്പി നിൽക്കുന്ന ആ മിഴികളിലെ ദുഃഖം ഞാൻ കണ്ടില്ലെന്നു നടിച്ചു ..
പെട്ടന്ന് കതകു തള്ളിത്തുറന്നു ഹരി കയറി വന്നു. കൂടെ അമ്മയും ഏടത്തിയും ഉണ്ടായിരുന്നു….
” ഞാനന്നേ പറഞ്ഞതാ ഈ കുട്ടിയോട് വയ്യാന്നുണ്ടേൽ ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകാമെന്നു.. ഇപ്പൊ എങ്ങനെ ഉണ്ട് ? “
കയറി വന്നതേ ശകാരമെന്നോണം ഏടത്തി പറഞ്ഞു.
“, കുഴപ്പമൊന്നും ഇല്ല ചേച്ചി.. “
” എന്നിട്ടാണോ തല കറങ്ങി വീണത്? ” അവരെ കണ്ടു എഴുന്നേൽക്കാൻ ഭാവിച്ച ദേവുവിനെ പിടിച്ചു വീണ്ടും കിടത്തി കൊണ്ട് ഏടത്തി പറഞ്ഞു
ഇവൾ ഹോസ്പിറ്റലിൽ ഉള്ള കാര്യം വീട്ടുകാരോട് ആര് പറഞ്ഞു എന്ന് ഞാൻ ആലോചിച്ചിരിക്കുമ്പോളാണ് വളിച്ച ചിരിയുമായി ഹരി മുറിക്കു വെളിയിലേക്കു ഇറങ്ങിപ്പോയത് കണ്ടത് .
അമ്മക്ക് ഇരിക്കാൻ കസേര ഒഴിഞ്ഞു കൊടുത്തു ഞാൻ മുറിയുടെ ഒരു മൂലയിലേക്ക് ഒതുങ്ങി നിന്നു.
” കുറവുണ്ടോ മോളെ? “
ദേവുവിന്റെ നെറുകയിലൂടെ കൈയടിച്ചു അമ്മ ചോദിച്ചു.
” ഉണ്ടമ്മേ…. “
ദേവുവിന്റെ മറുപടിക്കു കാത്തുനിൽക്കത്തെ അമ്മ എന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു.
” ഡോക്ടർ എന്ത് പറഞ്ഞെടാ? “
” ഈ ഡ്രിപ്പ് കഴിഞ്ഞാൽ വീട്ടിൽ പോകാമെന്നു പറഞ്ഞു. “
” ക്ഷീണം ഉണ്ടെങ്കിൽ നമുക്കിന്നൊരു ദിവസം കൂടി ഇവിടെ കിടക്കാം മോളെ? “
അമ്മയുടെ അഭിപ്രായം ദേവു സ്നേഹത്തോടെ നിരസിച്ചു.. സ്വന്തം മകൾ എന്ന രീതിയിൽ ഏടത്തിക്കു നൽകുന്ന അതെ സ്നേഹവും പരിഗണയും അമ്മ ആരും ആഗ്രഹിക്കാത്ത ഒരവസ്ഥയിൽ വീട്ടിലേക്കു കയറി വന്ന ദേവുവിനും നൽകുന്നതു കണ്ട് എനിക്ക് അമ്മയോട് ബഹുമാനം തോന്നി. അമ്മയുടെ തലോടലിൽ കണ്ണടച്ച് കിടക്കുന്ന ദേവുവിനെ കണ്ട് എനിക്ക് അസൂയ തോന്നി . എന്നോട് മാത്രമാണിപ്പോളും അമ്മക്കു അകൽച്ച. എന്ന വസ്തുത എന്നിൽ നേരിയ തോതിൽ വിഷമവും ഉണ്ടാക്കി.
