ഞാൻ പുറത്തേക്ക് പോകുന്നത് കണ്ട് എന്തോ ചോദിക്കാൻ വന്ന അല്ലി എന്റെ മുഖഭാവം കണ്ട് ആ ഉദ്യമം വേണ്ടായെന്നുവച്ചു. ഞാൻ ലിഫ്റ്റ് കയറി താഴേക്ക് വന്നു. കുറച്ചുനേരം നടക്കാമെന്നു തോന്നി.
സമയം പതിനൊന്നു കഴിഞ്ഞു. ബാംഗ്ലൂരിന്റെ വീഥികൾ വിജനമായിത്തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. സോഡിയം വേപ്പർ ലാമ്പുകളുടെ മഞ്ഞപ്രകാശത്തിൽ കുളിച്ചുനിൽക്കുകയാണ് നഗരം. പാതയോരത്ത് അഭയം പ്രാപിച്ച ഭിക്ഷാടകർ. തെരുവിലൂടെ ഭീതിപരത്തി നീങ്ങുന്ന തെരുവ് നായ്ക്കളുടെ കൂട്ടം.
വിജനമായ്ക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന നഗരപാതയിലൂടെ ഒട്ടും നിശബ്ദമാല്ലാത്ത മനസുമായി ഞാൻ നടന്നു.
” ഡാ… ഒന്നവിടെ നിക്ക്…. ഹോ…!! ”
ഓടിയണച്ച് എന്റെ പിന്നാലെ വന്ന ജിൻസി എന്റടുത്ത് നിന്ന് കാൽമുട്ടിൽ കൈകളൂന്നി ശക്തിയായി അണച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
ഒരുനിമിഷമെന്റെ നോട്ടം ടിഷർട്ടിന്റെ കഴുത്തിനിടയിലൂടെ കാണുന്ന അവളുടെ മാറിടത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞു. സ്ട്രീറ്റ് ലൈറ്റിന്റെ മഞ്ഞവെളിച്ചതിൽ സ്വർണവർണമായ അവ അവളുടെ കിതപ്പിന് അനുസൃതമായി ഉയർന്നുതാഴ്ന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.
മനസാകെ ആസ്വസ്ഥമായിരുന്നതിനാൽ എന്താണ് ചെയ്യുന്നത് എന്ന ബോധം കുറച്ചുവൈകിയാണ് എനിക്ക് വന്നത്.
അവിടന്ന് നോട്ടം മാറ്റി ഞാൻ വീണ്ടും നടക്കാൻ തുടങ്ങി.എന്റെയൊപ്പം ജിൻസിയും.
അവളുടെ ചുണ്ടിൽ വിരിഞ്ഞുകണ്ട അർത്ഥമറിയാത്ത ചിരി എന്റെ നോട്ടം അവൾ കണ്ടോ എന്നൊരു ജാള്യത എന്നിൽ ജനിപ്പിച്ചു.
തീർത്തും മൗനമായി ഞങ്ങൾ നടന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.
ഞങ്ങൾക്കിടയിലെ നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചത് ജിൻസിയായിരുന്നു.
” അല്ലമാഷേ… എങ്ങോട്ടാ ഈ നടത്തം…!”
അവളിത്തിരി കൊഞ്ചിക്കൊണ്ടാണത് ചോദിച്ചത്. അത് കേട്ടപ്പോൾ അറിയാതെ എന്റെ ചുണ്ടിലും ഒരു ചിരി വിരിഞ്ഞു.
” അങ്ങനെയൊന്നുമില്ല… ഒന്നിറങ്ങിനടക്കണമെന്ന് തോന്നിയപ്പോ… ”
ഞാൻ അവളേ നോക്കാതെതന്നെ മറുപടികൊടുത്തു.
” ഹ്മ്മ്… ബാൽക്കണിയിൽ നിന്നപ്പോ കണ്ടു ഇറങ്ങിപ്പോവുന്നത്. അപ്പൊ പിന്നാലെ വന്നതാ… ”
ഒരു കുണുങ്ങിച്ചിയോടെ അവളത് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ അറിയാതെ അവളെ നോക്കിപ്പോയി.
എന്നാൽ എന്റെ നോട്ടം അവളിലേക്ക് പാളുന്നു എന്ന് കണ്ടതും അവൾ നോട്ടം മാറ്റിക്കളഞ്ഞു. ഒപ്പം അവളുടെ കവിളുകൾ തുടുത്തു വന്നു.
അതിന് മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ ഞങ്ങളുടെ നടത്തം തുടർന്നു. ഇപ്പൊ ഒരല്പം ആശ്വാസം തോന്നുന്നുണ്ട്. ജിൻസികൂടെയുള്ളപ്പോൾ താടകയുടെ മുഖമെന്നേ അലട്ടുന്നില്ല… അവളുടെ പുച്ഛവാക്കുകൾ എന്നെ കുത്തിനോവിക്കുന്നില്ല… എന്തിനേറെ താടകയെപ്പറ്റി ഞാൻ ഓർത്തതുതന്നെയില്ല എന്ന് പറയുന്നതാവും ഉത്തമം.
