തമ്പാച്ഛൻ :- എന്ത് പറ്റി മോളേ..?
അനീറ്റ :- ഫോൺ താഴെ വീണു അപ്പാ. ഇപ്പോൾ ഓൺ ആകുന്നില്ല.
ഞാൻ :- ഇങ്ങ് താ.. ഞാനൊന്ന് നോക്കട്ടെ.
അനീറ്റ :- ഇല്ലടാ.. നോ രക്ഷ. നീ ഒന്ന് വാ. എനിക്കിതിനെപ്പറ്റി വലിയ പിടി ഒന്നുമില്ല.
തമ്പാച്ഛൻ :- മോനേ അജി.. ഒന്ന് പോയി വാടാ..
ഞാൻ :-ശരി തമ്പാച്ചാ..
പെട്ടെന്ന് തന്നെ ഞാൻ പോകാൻ റെഡി ആയി.
” അതേ.. കുരുത്തക്കേടിനൊന്നും നിൽക്കണ്ട കേട്ടോ “. ആൻസി എന്റടുത്തു വന്ന് മെല്ലെ ചെവിയിൽ പറഞ്ഞു.
“ഒന്ന് പോടീ…”
കുഞ്ഞിനെ അന്നയെ ഏൽപ്പിച്ചു ഞങ്ങൾ വണ്ടി എടുത്തു.
ചെറിയ ചാറ്റൽ മഴ ഉണ്ട്.ടൗണിൽ പോകാൻ ഒരു അരമണിക്കൂർ യാത്ര ഉണ്ട്.
വണ്ടി വില്ലയിൽ നിന്നും ഒരു 500 മീറ്റർ സഞ്ചരിച്ചു കാണും.
അനീറ്റ :- ടാ ആ വഴി പോ..
ഒരു ഇടുങ്ങിയ വഴി കാണിച്ചുകൊണ്ട് അനീറ്റ പറഞ്ഞു.
ഞാൻ :- അതിന് ടൗൺ നേരെ അല്ലേ..?
അനീറ്റ :- നീ പറയുന്നത് ചെയ്യ്.
ഞാൻ ഇടവഴിയിലേക്ക് വണ്ടി തിരിച്ചു. ആകെ ഒരു വണ്ടിക്ക് പോകാം. ഇരുവശവും പൈൻ മരങ്ങൾ. 200 മീറ്റർ മുന്നോട്ട് ചെന്നപ്പോൾ വഴി അവസാനിച്ചു.
വണ്ടി ചെന്ന് നിന്നത് ഒരു വുഡ് ഹൗസിന്റെ മുൻപിലായിരുന്നു.
നല്ല ഭംഗിയിൽ ചെയ്ത ഒരു വുഡ് ഹൗസ്, പക്ഷെ ഈ അടുത്തൊന്നും ആരും ഇവിടെ വന്നിട്ടില്ലെന്ന് കണ്ടാൽ തന്നെ അറിയാം.
“ഇത് ഏതാടി സ്ഥലം”.ഞാൻ ചോദിച്ചു.
“നമ്മൾ താമസിക്കുന്ന വില്ലയുടെ ഉടമസ്ഥന്റെ തന്നെയാ. ഇതിനെപ്പറ്റി ഞാൻ ആരോടും പറഞ്ഞില്ലാ എന്നെ ഉള്ളു.”അനീറ്റ പറഞ്ഞു.
“വേഗം ഓടി കേറൂ ” എന്നും പറഞ്ഞു ചെറിയ ചാറ്റൽ മഴ നനഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൾ ആ വീട്ടിലേക്ക് ഓടി കേറി. ശേഷം എന്നെയും കാത്ത് സ്റ്റെപ്പിൽ നിന്നു.
