സത്യം പറഞ്ഞാൽ മൂപ്പിൽസിനെ ഞാൻ അന്നുമുതൽ പുതിയ കണ്ണുകളോടെയാണ് കണ്ടത്. എന്നോട് ഈക്വൽ ടേംസിലാണ് പുള്ളി പെരുമാറുന്നത്. അങ്ങേരോട് ബഹുമാനം തോന്നി.
ഐ വിൽ ഗോ. ഞാൻ ബീയർ കാലിയാക്കി എണീറ്റു.
മൂപ്പിൽസ് മന്ദഹസിച്ചു. ബൈക്കോടിക്കണ്ട. ഓട്ടോയിൽ പോയാ മതി.
ഓട്ടോയിലാണ് വന്നത്. ഞാൻ വെളിയിലേക്കും മൂപ്പിലാൻ ബാറിലേക്കും നീങ്ങി.
അങ്ങനെ അടുത്ത തിങ്കളാഴ്ച്ച കൃത്യം ഒൻപതുമണിക്ക് ഞാൻ ബാങ്കിൻ്റെ വെളിയിൽ ബൈക്കു പാർക്കുചെയ്ത് അകത്തേക്കു കടന്നു.
സാമാന്യം വലിയ ബ്രാഞ്ചാണെന്നു തോന്നി. ആദ്യം കണ്ട പെൺകൊടിയോട് ശ്രീമതി ഗൗരി അലക്സാണ്ടർ എന്ന ജീവി എവിടെയാണ് സാധാരണ കാണപ്പെടുന്നത് എന്നു തിരക്കി.
ഗൗരി മാഡം! ഇന്ത്യൻ പ്രധാനമന്ത്രിയെപ്പറ്റി ഞാൻ ചോദിച്ച ഭാവം അവളുടെ മുഖത്ത്! കസേരയിൽ നിന്നും അവളുടെ കുണ്ടി പാതി പൊങ്ങി. എവളു വല്ല യോഗേം പഠിച്ചിട്ടുണ്ടോ?
ദാ അവിടെയാണ് ലോൺ സെക്ഷൻ. മാഡമാണ് ഇൻ ചാർജ്. അവളിപ്പോൾ വിതുമ്പുമെന്നു തോന്നി. തോളിൽ തട്ടിയാലോ? അല്ലേൽ വേണ്ട. ശരി എന്നു പറഞ്ഞ് ഞാൻ നടന്നു.
ഒരു ചെറിയ വാതിലു തുറന്ന് ലോൺ കൊടുക്കുന്ന ഇടത്തിലേക്ക് ഇടതുകാൽ വെച്ചു പ്രവേശിച്ചു. അബദ്ധം മനസ്സിലായപ്പോൾ വൈകി. തിരിച്ചിറങ്ങി ഒന്നൂടെ കേറിയാലോ എന്ന് ആലോചിച്ചതാണ്. പിന്നെ “മുന്നോട്ടു വെച്ച കാൽ പിന്നോട്ടില്ല” എന്ന മുദ്രാവാക്യം നിശ്ശബ്ദമായി മുഴക്കിക്കൊണ്ട് അതു വേണ്ടെന്നു വെച്ചു. (പിന്നീട് ഇടതുകാൽ വച്ചു കേറിയതിന് ഞാനനുഭവിക്കുകേം ചെയ്തു!)
ഉള്ളിൽ ഒരു എൽ ഷേപ്പുള്ള ഡെസ്ക്. രണ്ടു കമ്പ്യൂട്ടറുകൾ. രണ്ടു മനുഷ്യർ. ഒരാണും ഒരു പെണ്ണും. കോണിൽ ഒരു കാബിൻ. വാതിലടഞ്ഞു കിടക്കുന്നു.
ആ പെണ്ണെണീറ്റു. ഒരിരുപത്തഞ്ചായിക്കാണും. വെളുത്തു കൊലുന്നനെയുള്ള പെണ്ണ്. മിസ്റ്റർ കേശവൻ? ചോദ്യം കണ്ണുകളിലുമുണ്ട്. ഒപ്പമിത്തിരി ഭയവും.
അതെ. ഞാൻ ചുരുക്കത്തിൽ മറുപടി നൽകി.
വന്നാൽ ഇരിക്കാൻ മാഡം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അവൾ എതിരേയുള്ള കസേരയിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി. ചിലമ്പിച്ച സ്വരം. എൽ ഷേപ്പിൻ്റെ അങ്ങേത്തലയ്ക്കൽ ഒരു പ്രായം ചെന്ന മനുഷ്യൻ. നര. കഷണ്ടി. പരാജിതൻ്റെ ഭാവം. എന്നെയൊന്നു നോക്കി. പിന്നീട് കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി.
ഞാനിരുന്നു. ചുറ്റിലും നോക്കി. രണ്ടു ഷെൽഫുകൾ. ഉള്ളിൽ ഫോൾഡറുകൾ. പെൺകൊടി മോണിറ്ററിൽ അന്തം വിട്ടു നോക്കുന്നു. ഏതോ കമ്പിപ്പടം കാണുന്ന കോൺസെൻ്റ്റേഷൻ. ഇരുന്നു മുഷിഞ്ഞു തുടങ്ങി. എപ്പഴാണാവോ ഈ മഹിളാമണി കെട്ടിയെടുക്കുന്നത്!
