ദേഹത്ത് അപ്പോഴും ബാതിംഗ് ടവ്വല്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു.
മാറിടം ഉയര്‍ന്ന് താഴ്ന്നു കൊണ്ടിരുന്നു.
മുഖത്ത് അത്യധികം ക്ഷീണവും കണ്ടു.
ലജ്ജയും.
മുടിയില്‍ നനവ് ഉണ്ടായിരുന്നു.
എന്നിട്ട് അവള്‍ തിരിഞ്ഞു കിടന്നു.
അപ്പോള്‍ അവളുടെ മുഖം വെബ്ക്യാമിന് കൃത്യം അഭിമുഖമായി.
അത് എന്തിനാണ് എന്ന് മനസിലായി.
അവള്‍ ഉറങ്ങാന്‍ പോകുന്നു.
ഒരു മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ചാക്കോ കൈയ്യില്‍ വാട്ടര്‍ ബോട്ടിലുമായി അങ്ങോട്ട്‌ വന്ന് കിടക്കയുടെ സമീപം നിന്നു.
തന്നെ സ്വര്‍ഗ്ഗ സുഖത്തിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോയ അപ്സരസ്സിനെ അയാള്‍ ഒരുനിമിഷം നോക്കി നിന്നു.
“ഒറങ്ങുവാണോ?”
ഉത്തരമൊന്നും ഉണ്ടായില്ല.
അയാള്‍ പുഞ്ചിരിച്ചു.
പിന്നെ അയാള്‍ എന്‍റെ ഗൌണ്‍ അഴിച്ചുമാറ്റി.
എന്നിട്ട് ബോട്ടിലില്‍ നിന്നും ഒരിറക്ക് വെള്ളം കുടിച്ചു.
പിന്നെ ലൈറ്റ് ഒക്കെ ഓഫ് ചെയ്തു.
മുറി മുഴുവന്‍ അന്ധകാരമയമായി.
മോണിട്ടറില്‍ പച്ച നിറത്തിന്റെ ഷേഡുകള്‍ നിറഞ്ഞു.
“എന്‍റെ മോളെ..”
ചാക്കോ മന്ത്രിക്കുന്നത് ഞാന്‍ കേട്ടു.
പച്ചയുടെ നേര്‍ത്ത ഷേഡിലൂടെ ചാക്കോ അവളുടെ പിമ്പില്‍ ചേര്‍ന്നു അമര്‍ന്നു കിടക്കുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടു.
“ഒറങ്ങിക്കോ!”
അയാള്‍ പറഞ്ഞു.
“പക്ഷെ രാത്രി ഇപ്പോഴും ചെറുപ്പം ആണ്! അത് മറന്നെക്കരുത്!”
ഓഹോ!
ചാക്കോയ്ക്ക് കവിത പറയാനും അറിയാമോ?
കൊള്ളാല്ലോ!
]തുടരും[
