“ഓഹ്… അതൊന്നും സാരല്ല ന്നെ… ഒരു ദേവദാസി ആണെന്നങ്ങോട്ടു വിചാരിച്ചാ പോരേ…”(മനസ്സ് ഇടയ്ക്കിടെ കുത്തിത്തിരിപ്പുണ്ടാക്കുന്നുണ്ട്)
എനി വേ!!….
ബസിൽ കയറാനുള്ള ക്യുവിന്റെ അവസാനം, വാതിലിനരികിൽ നിന്നിരുന്ന സാറിനടുത്തെത്തിയപ്പോൾ കണ്ണുകൾ തമ്മിലൊന്നിടഞ്ഞു.. ചുണ്ടുകൾ വലിഞ്ഞു നീണ്ടു…
പല്ലുകൾ തുണിപൊക്കി കാണിച്ചു…
“വേഗം കേറൂ ഹിതേ…”
സാർ പിന്നിലൂടെ കൈയിട്ട് ലോങ്ങ് സ്കർട്ടിനു മീതേകൂടി എന്റെ തടിച്ച കുണ്ടിയിൽ മെല്ലെയൊന്നമർത്തി.. കുണ്ടികളെ ആകെയൊന്നുഴിഞ്ഞു…
രണ്ടു ദിവസം മുൻപ് ടൂറിനു ഇടാൻ വേണ്ടി സ്പെഷ്യലായി വാങ്ങിത്തന്ന ബിക്കിനി പാന്റിയുടെ എലാസ്ടിക്ക് ഒന്ന് വലിച്ചു വിട്ടു. പിന്നെ എന്റെ ഇരു ചന്തികൾക്കിടയിലും കയ്യമർത്തി, താങ്ങി, ബസിലേക്ക് കയറാൻ സഹായിച്ചു…
എത്ര സ്‌നേഹമുള്ള ഗുരുനാഥൻ!!!
പിറകെ സാറും കയറി…
ഇരുപത്തി രണ്ടു പേരെ ആകെ ഉള്ളുവെങ്കിലും നാല്പതു പേരുടെ വലിയ ബസ്സായതിനാൽ അവസാന സീറ്റുകൾ മിക്കതും കാലിയായിരുന്നു… ഞാൻ, വലതുവശത്തെ അവസാന സീറ്റിൽ, ജനലിനരികിൽ ചെന്നിരുന്നു… എല്ലാം പുഷ്ബാക്ക് സീറ്റുകളാണ്..
സാർ, എല്ലാരേയും എണ്ണമെടുക്കുന്നതു പോലെ നോക്കി നടന്നു നടന്ന് പിറകിലേക്ക് വന്നു..
“എന്താ ഹിത ഏറ്റവും പിന്നിൽ പോയിരിക്കുന്നത്??..”
സാർ അല്പം ഉറക്കെ ചോദിച്ചു… (ചുമ്മാ ബാക്കി ഉള്ളോരേ പറ്റിക്കാൻ)
ഞാൻ കയ്യിലിരുന്ന ചെറുനാരങ്ങാ ഉയർത്തി കാണിച്ചു…
“ശർദ്ദിൽ വന്നാലും ജനലിലൂടെ ആരടേം മേലൊന്നും ആകാതിരിക്കാനാ സാർ…” (ഞാൻ ആരാ പുള്ളി… )
“ഓക്കേ.. കവർ വല്ലതും വേണോ?…
ഞാൻ അടുത്ത് വരാം.. ഒരു സഹായത്തിന്…”
സാർ, വോമിറ്റിംഗ് കിറ്റുമെടുത്ത്, പിറകിലേക്ക് വന്ന് എനിക്കരികിൽ ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു.
ബസ് നീങ്ങി തുടങ്ങി…
