ജാനകി : അതു വേണോ ചേച്ചി. ഇവൾ അടങ്ങി ഇരിക്കില്ല.
ദീപ : ഒന്ന് പോടി പെണ്ണേ.നിനക്ക് അറിഞ്ഞൂടെ മക്കളില്ലാത്ത ഞങ്ങൾക്ക്
ഇവളരാണെന്ന്. സത്യം പറഞ്ഞാൽ ഈ പൊന്നും കുടത്തിൻ്റെ മുഖം കണ്ടില്ലങ്കിൽ
എന്തോപോലെയാ ഇപ്പോൾ.
ജാനകി: എൻ്റെ ചേച്ചി എനിക്കറിയാവുന്നതല്ലേ ഇതെല്ലാം. സത്യം പറഞ്ഞാൽ എന്നെക്കാൾ ഇവൾക്ക് ഇപ്പോൾ ചേച്ചിയേയാ ഇഷ്ടം.
(ആണോടി പൊന്നേ എന്ന് പറഞ്ഞ് ദീപ
മോളുടെ കവിളിൽ ഒന്ന് അമർത്തി ഉമ്മ വെച്ചു. അപ്പോൾ ഗെയിറ്റ് കടന്ന് രമേശനും മനോജും വന്നു.)
ദീപ: ആ ദേ വരുന്നു രണ്ടു പേരും
മനോജ്: നീ രാവിലേ ഇങ്ങ് വന്നോ
ദീപ: ആം
രമേശ്: നീ എന്താടി കുഞ്ഞൂസേ ഒരു മൈൻഡ് ഇല്ലാതെ ഇരിക്കുന്നത്. നീ അപ്പയോട് പിണക്കമാണോ.
(രമേശ് അവൾക്ക് നേരെ കൈനീട്ടി. പക്ഷേ അവൾ ദീപയുടെ മാറിൽ പറ്റിചേർന്ന് കിടന്നു .)
രമേശ്: എൻ്റെ പൊന്ന് മോളല്ലേ. പിണങ്ങല്ലേ. അപ്പ മോൾക്ക് പാവ ഇന്ന് തന്നെ വാങ്ങി തരാം.
മനോജ്: പാവയോ
ജാനകി: എൻ്റെ മനോജേട്ടാ ഇവൾ ഒരു
പാണ്ടയുടെ പാവ എവിടെയോ കണ്ട്
അന്ന് തൊട്ട് തുടങ്ങിയതാ.
രമേശ്: ഇന്ന് എൻ്റെ മോൾക്ക് ഉറപ്പായും
വാങ്ങിതരാം. വാ
(രമേശിൻ്റെ കൈയ്യിലേക്ക് വന്ന മോളേ
അവൻ കൊഞ്ചിക്കുന്നത് എല്ലാരും നോക്കി കണ്ടു.)
ദീപ: അതേ മോളേ പിന്നെയും കൊഞ്ചിയ്ക്കാം. ഇപ്പോൾ അവളെ ഇങ്ങ് തന്ന് രണ്ട് പേരും ഒരുങ്ങാൻ
നോക്ക്. ഇവളുടെ തുണിയും താ.
രമേശ് മോളെ ദീപയ്ക്ക് കൊടുത്തു ജാനകി അകത്ത് പോയി മോൾക്ക്
ആയിട്ട് തിരിച്ച് വന്നു.
