ജാനി :ക്ലാസ്സിന് സമയമായില്ലേ മെറിനേ വാ പോകാം
ജെയ്സൺ :നിക്ക് ജാനി കുറച്ച് കഴിഞ്ഞു പോകാം
ജാനി :ക്ലാസ്സിൽ പോകാൻ നോക്ക് ജൈസാ നീ അവസാനവർഷമല്ലേ നമുക്ക് പിന്നീട് സംസാരിക്കാം
ജാനിയും മെറിനും ക്ലാസ്സിലേക്കെത്തി ബെഞ്ചിൽ ഇരുന്നു
ജാനി :ഈ ജെയ്സനെ കൊണ്ട് വലിയ കഷ്ടമായല്ലോ
മെറിൻ :എന്ത് കഷ്ടം പാവമല്ലേടി
പെട്ടെന്നാണ് ടീച്ചർ ക്ലാസ്സിലേക്ക് വന്നത് ടീച്ചർ ക്ലാസ്സ്‌ എടുക്കുവാൻ തുടങ്ങി
അല്പനേരത്തിനു ശേഷം
മെറിൻ :ജാനി നീ അങ്ങോട്ടേക്കൊന്നു നോക്കിയേ
ജാനി :എങ്ങോട്ടേക്ക്
മെറിൻ :ആ ജനലിലോട്ട് നോക്കെടി
ജാനി വേഗം തന്നെ ജനലിലേക്ക് നോക്കി ജാനി അവിടെ കണ്ടത് ജനലിനപ്പുറം ജാനിയെ നോക്കി നിൽക്കുന്ന ജൈസനെയാണ് ജാനിയെ കണ്ടയുടനേര ജെയ്സൺ ജാനിയെ നോക്കി പതിയെ ചിരിച്ചു
“ഇവനെ ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യാനാ ”
ജാനി വേഗം കൈകൊണ്ടു ജെയ്സനോട്‌ പോകാൻ ആങ്ങ്യം കാണിച്ചു
“ജാനി ഗെറ്റ് ഔട്ട്‌ ഫ്രം മൈ ക്ലാസ്സ്‌ ” ഇത് കണ്ട ടീച്ചർ ജാനിയോടായി പറഞ്ഞു
ജാനി :ടീച്ചർ അത്
ടീച്ചർ :ഞാൻ പറഞ്ഞത് കെട്ടില്ലേ ജാനി പുറത്തു പോകാൻ
ജാനി വേഗം ക്ലാസ്സിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി പുറത്തു കിടന്ന ഒരു ബെഞ്ചിൽ ഇരുന്നു
“ഇതിനാണോ ലാൻഡ്രി ഇത്ര ദൃതിയിൽ ക്ലാസ്സിലേക്ക് പോയത് “ജാനിയുടെ അടുത്ത് വന്നിരുന്ന് കൊണ്ട് ജെയ്സൺ പറഞ്ഞു
ജാനി :എല്ലാം നീ കാരണമാ എന്നെ നീ പഠിക്കാനും സമ്മതിക്കില്ലേ
ജെയ്സൺ :പിന്നെ ഒരു പഠിപ്പിസ്റ്റ് വന്നിരിക്കുന്നു ഫസ്റ്റ് ഇയർ ആയതല്ലേ ഉള്ളു
ജാനി :ഒന്ന് പോയിതരാമോ
ജെയ്സൺ :എന്താ ജാനി ഇങ്ങനെ ഞാൻ നിന്റെ ഫ്രണ്ട് അല്ലേ
ജാനി :അതാ ഞാൻ ചെയ്ത തെറ്റ്
ജെയ്സൺ :എന്താണെന്ന് അറിയില്ല നല്ല ഉറക്കം വരുന്നു
ഇത്രയും പറഞ്ഞു ജെയ്സൺ ജാനിയുടെ മടിയിലേക്ക് വേഗം തല വച്ചു കിടന്നു
ജെയ്സൺ :ഹാ എന്താ സുഖം
ജാനി :മര്യാദക്ക് എണീക്ക് ജൈസാ
ജെയ്സൺ :എന്താ ലാൻഡ്രി എനിക്ക് ഉറക്കം വന്നിട്ടല്ലേ
ജാനി വേഗം ജെയ്സനെ തള്ളി താഴെയിട്ട ശേഷം ബെഞ്ചിൽ നിന്ന് എഴുനേറ്റു
