ചിരിക്കുകമാത്രം ചെയ്തു.
നയന :നീയിവിടെ കിടന്നു എത്ര നിലവിളിച്ചാലും അത് പുറംലോകം കേൾക്കാൻ പോണില്ല മൈരേ.
അതും പറഞ്ഞവൾ അവന്റെ കൈയ്യിൽ കടിക്കാൻ തുടങ്ങി ഇതെല്ലാം കണ്ട് കഴപ്പിളകിയ ബാക്കിയുള്ള കഴപ്പികളും അവന്റെ കൈയിയിലും കാലിലും എന്തിന് അവന്റെ ഉണ്ടകളിൽ പോലും കടിക്കാൻ തുടങ്ങി. പട്ടികളേക്കാൾ തരം താഴ്ന്ന ആ പ്രവർത്തിയിൽ അവനു കരയാൻ മാത്രമേ സാധിച്ചുള്ളൂ. അവനെ കൊണ്ടവർ അവരുടെ പൂറ് നക്കിപ്പിച്ചു, ബെൽറ്റുകൊണ്ട് അവന്റെ ദേഹത്തു മടുക്കുന്നതോറും മർദിച്ചു. ഒടുവിൽ ആവശ്നയായി നിലത്തുവീഴുന്നവരെയും അത് തുടർന്നു.
നയന :ഹോ മതിയായെടി എനിക്ക്, ഇവനെ അടിച്ചടിച്ചു കൈ വയ്യ.
പ്രിൻസി :അതന്നെ ഇനിയെന്താ ചെയ്യാ..????
ആദിത്യ :ഇവന്റെ ബാഗ് ചുമ്മാ തപ്പി നോക്കിയാലോ വല്ലോം കാണും.
സ്നേഹ :മ്മ് അത് ശെരിയാ എടി ആ ബാഗ് എന്തിയെ.
പ്രിൻസി :അത് ഹാളിൽ ഉണ്ട് ഞാൻ പോയി എടുത്തോണ്ടുവരാം.
പ്രിൻസി ഹാളിൽ പോയി അവന്റെ ബാഗ് എടുത്തുകൊണ്ടുവന്നു അത് തുറന്നു അതിനുള്ളിലെ തുണിയും ബുക്‌സും പുറത്തേക്കിട്ട് അരിച്ചുപെറുക്കി. ഈ സമയം തന്നെ ജോണിന് ബോധം വന്നു. ബോധം പോയതിനാലൂം അവഷനിലയിലായതിനാലും അവന്റെ കൈകാലുകൾ അവർ സ്വാതന്ത്രമാക്കി ഇട്ടിരുന്നു. ബോധം വന്നയവൻ കാണുന്നത് അവന്റെ ബാഗ് തുറന്നറിച്ചുപറക്കുന്ന അവരെയാണ്.
പ്രിൻസി :ദേ നോക്കിയേടി ഒരു സ്വർണ മോതിരവും ഒരു കുരിശ്മാലയും.
ബാഗിൽ നിന്ന് എടുത്ത അവൾ പറഞ്ഞു.
ജോൺ :പ്ലീസ്‌ അതവിടെ തിരിച്ചു വച്ചേക്കു. അതെന്റെ അമ്മയെടെയാണ്.
തളർന്ന സ്വരത്തിൽ അവൻ അവളോട് അപേക്ഷിച്ചു.
എന്നാൽ അത് കേട്ട് പുച്ഛത്തോടെ അവൾ പറഞ്ഞു.
ചത്തുപോയ നിന്റെ തേവിടിച്ചി തള്ളയ്ക്ക് സ്വർണമോതിരംമോ കൊള്ളാം കൊള്ളാം.
അത് കേട്ട ജോണിന്റെ ഉള്ളിൽ അരിശം പൂണ്ടു.
