അവളുടെ കുസൃതികളിൽ ലയിച്ചു ചേരണമായിരുന്നു. അവൾക്ക് മാലയും വളയും മേടിച്ചു കൊടുക്കണമായിരുന്നു.വാശിപിടിച്ചു കരയുമ്പോൾ മടിയിലിരുത്തി കൊഞ്ചിക്കണയിരുന്നു. പക്ഷെ അങ്ങനെ ഒരു ഭാഗ്യം എനിക്ക് കിട്ടിയില്ല പക്ഷെ എന്ത് ചെയ്യാൻ ഇനി അങ്ങനെ ഒരു ആഗ്രഹം സാധിക്കുമില്ല.അമ്മയുടെ ചിരിക്കുന്ന മുഖം ഞാൻ ഒരു പ്രായം വരെ കണ്ടിട്ടില്ല.ഒന്നെങ്കിൽ ഒരു ഭാവവ്യത്യാസമില്ലാതെ അല്ലെങ്കിൽ രൗദ്രഭാവം. അമ്മയെ എനിക്ക് പേടിയായിരുന്നു.അമ്മക്ക് ഇഷ്ടമില്ലാത്ത എന്തങ്കിലും ചെയ്താൽ എനിക്ക് അപ്പൊ അടികിട്ടും ദേഷ്യപ്പെടും.എന്തിനായിരുന്നു ഇത്ര ദേഷ്യം എന്ന് അന്ന് ഞാൻ ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ട്.
പക്ഷെ ഇപ്പോഴാണ് അതിന് ഉത്തരം കിട്ടുന്നത്. അത് കിട്ടണങ്ങമെങ്കിൽ വേരിലോട്ട് തന്നെ ഇറങ്ങണം. അമ്മയുടെ കുട്ടികാലം തൊട്ട്. ഏകമകളായിരുന്നു അമ്മ.മുഴു കുടിയനായ അച്ഛനു മുൻപിൽ നിസ്സഹായയായി നിൽക്കേണ്ടി വന്ന തന്റെ അമ്മയെയാണ് എന്റെ അമ്മ ചെറുപ്പം മുതൽ കാണുന്നത്.തന്റെ അച്ഛന്റെ തല്ലിനും വഴക്കിനും ശകാരത്തിനും ഇടയിൽ കൂടി ഇരുമ്പ് കട്ട ചുടാക്കിയ കണക്കിന് അമ്മ വളർന്നു. പക്ഷെ ആ ഇരുമ്പ് കട്ട വരെ നിന്ന നിൽപ്പിന് ഉരുകി പോയ ഒരു ദിവസമുണ്ടായിരുന്നു.
തന്റെ അമ്മയെ തന്റെ കണ്മുന്നിൽ വച്ച് കുടിച്ചു വന്ന അച്ഛൻ മഴു കൊണ്ട് വെട്ടി നുറുക്കിയ ആ ദിവസം.ചോര മുക്കിയ ആ ദിവസം. പിന്നീട് അമ്മയുടെ ജീവിതം തനിച്ചായിരുന്നു. വീടിന് അടുത്തുള്ള പറമ്പ് വിറ്റ് അമ്മ പഠിച്ചു ആദ്യാപിക ജോലി വേടിച്ചു. പിന്നീട് എപ്പോഴോ അകന്ന ബന്ധത്തിലുള്ള ഒരു പുരുഷനെ ബന്ധുക്കളുടെ ആവശ്യത്തിന് വഴങ്ങി കല്യാണത്തിന് കഴിച്ചു. പിന്നീട് ഞാൻ ഉണ്ടായി.എനിക്ക് വെറും അഞ്ചു വയസ്സ് ഉള്ളപ്പോളാണ് അച്ഛൻ മരിക്കുന്നത് പിന്നീട് അമ്മയും ഞാനും മാത്രമുള്ള ജീവിതമായിരുന്നു.അങ്ങനെ പത്താം ക്ലാസ്സ്‌ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ ഭയപ്പെട്ടപോലെ തന്നെ അമ്മയുടെ സ്കൂളിൽ തന്നെ എനിക്ക് സീറ്റ്‌ കിട്ടി.പ
ക്ഷെ സയൻസ് ടീച്ചർ ആയിരുന്ന അമ്മയിൽ നിന്ന് രക്ഷപെടാൻ ഞാൻ കോമേഴ്‌സ് എടുത്തു.അന്ന് ആ സ്കൂളിലിക്ക് അമ്മയോടപ്പം ബസ് കയറിപോയത് ഇപ്പോഴും എനിക്ക് ഓർമയുണ്ട്. പേടിയായിരുന്നു എനിക്ക് രണ്ടുകൊല്ലം എങ്ങനെയെങ്കിലും കഴിഞ്ഞു കിട്ടണേ എന്നുള്ള ചിന്ത മാത്രം. സ്കൂളിലത്തി എന്റെ ക്ലാസ്സ്‌ റൂം കാണിച്ചു തന്നു അവിടെ പോയി ഇരുന്നു. സത്യം പറഞ്ഞാൽ ഒരു രണ്ടാം ജന്മം. പത്തു കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നീട് നമ്മൾ വീണ്ടും ജനിക്കുകയാണല്ലോ പ്ലസ് വണ്ണിൽ. പുതിയ സ്കൂൾ, പുതിയ ക്ലാസ്സ്‌ റൂം, പുതിയ കൂട്ടുകാർ…
