അത് കഴിഞ്ഞ് അവൾ എന്റെ അടുത്തേക്ക് കുറേ ഫോട്ടോസ് കാണിക്കാൻ കൊണ്ട് വന്നു.അവൾ ജനിച്ചു കിടക്കുന്ന മുതൽ ആദ്യത്തെ ചോറുണ്. ആദ്യമായി പിച്ച വച്ച് അമ്മയുടെ കൂടെ നടക്കുന്നത്, അവളെ കുളിപ്പിക്കുന്നത് കുഞ്ഞു യൂണിഫോം ഉടുത്ത് ഒരു വാട്ടർ ബോട്ടിൽ പിടിച്ച് സ്കൂളിലേക്ക് പോകുന്നത്, യുവജനോത്സവത്തിൽ തിളങ്ങുന്ന പച്ച പട്ടുപാവാടയുടുത്ത് മൈക്കിന് മുന്നിൽ പാട്ടു പാടുന്നത്, അങ്ങനെ അങ്ങനെ…..
വിഷമം തോന്നാതിരുന്നില്ല. അവളുടെ കുട്ടികാലം എനിക്ക് ആസ്വദിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലല്ലോ….എന്ന ചിന്ത എനിക്കുണ്ടായിരുന്നു.അങ്ങനെ സമയം പോയതറിഞ്ഞില്ല ആനി അമ്മയോട് കൂട്ടായി.ഞങ്ങളുടെ കൂട്ടികളാണെങ്കിൽ അവരുടെ അമ്മായിയുടെ അടുത്തും. അമ്മായി എന്ന സ്ഥാനം അമ്മു വേഗം തന്നെ ഏറ്റെടുത്തു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഞാൻ പുറത്തേക് നടന്നു. പടികൾ കയറി നേരെ ടെറസ്സിന് മുകളിലിലേക്ക് ഞാൻ സന്തോഷം വരുമ്പോഴും സങ്കടം വരുമ്പോഴും ഇരിക്കുന്ന ഇടം അസ്തമയ സൂര്യനെ നോക്കി ഇരുന്നു.
കാലം ഒരു അത്ഭുതമാണ്. വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ഞാൻ ഇവിടെ ഇരുന്ന് ആഗ്രഹിച്ചതൊക്കെ കാലങ്ങൾപ്പുറും എനിക്ക് നേടി തന്നു.ആനിയെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ മനസ്സിലിട്ട് പ്രണയിച്ചത് ഇവിടെ വച്ചല്ലേ…. അവൾക്ക് കത്തെഴുതിയത് ഇവിടെ വച്ചല്ലേ…ഒരു അനിയത്തി വേണെമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചത് ഇവിടെ വച്ചല്ലേ….
അമ്മ ദേഷ്യവും വാശിയും മാറി സന്തോഷിച്ചിരിക്കണം എന്ന് ആഗ്രഹിചിരിക്കണം എന്നാഗ്രഹിച്ചത് ഇവിടെ വച്ചലേ ….. എല്ലാം കാലം എനിക്ക് നേടി തന്നു. പിന്നെ എന്തിയായിരുന്നു വെറുതെ വാശി പിടിച്ച് ഇത്ര നാൾ അമ്മയിൽ നിന്നും അനിയത്തിയിൽ നിന്നും മാറി നിന്നത്.. അതും കാലത്തിന്റെ വികൃതിആയിരിക്കും.
ഞാൻ പൂർണ്ണ അർത്ഥത്തിൽ സന്തോഷത്തിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴായിരുന്നു രാഘവ് ചേട്ടൻ പടികൾ കയറി വന്നത്. ഞാൻ പെട്ടന്ന് എണീറ്റു നിന്നു. എന്റെ അടുക്കലേക്ക് വന്നു. അദ്ദേഹം സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങിയതിനു മുൻപേ ഞാൻ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി
“നന്ദിയുണ്ട് അമ്മക്ക് പുതിയ ജീവിതം കൊടുത്തതിനും …..പിന്നെ എനിക്ക് ഒരു അനിയത്തിയെ തന്നതിനും..”
ചേട്ടനെ ഞാൻ കെട്ടിപിടിച്ചു…. ഒന്നും കൂടി പറഞ്ഞു…
“എനിക്ക് ചേട്ടനോട് ദേഷ്യമൊന്നും ഇല്ലാട്ടോ..”
ചേട്ടൻ പിന്നെ എന്റെടുത്ത് ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.ചേട്ടന് വേണ്ടതെല്ലാം ഞാൻ പറഞ്ഞിരുന്നു.. ചേട്ടൻ ചിരിച്ച് പിന്നെ കാണാം എന്ന് പറഞ്ഞു പോയി. ഞാൻ അവിടെ തന്നെ ഇരുന്നു. അപ്പോഴാണ്
