ഇന്ദ്രാണി പേജുകൾ മറിച്ചു.
പെട്ടെന്ന് സുന്ദരനായ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരന്റെ ചിത്രം സന്ദീപും ഹേമലതയും കണ്ടു.
“ഇതാണ് രവി…ലത്തീഫയുടെ …”
“നോ!”
പെട്ടെന്ന് സന്ദീപ് പറഞ്ഞു.
“രവി ഇതല്ല ..എന്നോട് പറഞ്ഞത് രവിയ്ക്ക് എന്റെ പോലെ ഫേസ് ആണെന്നാണ്…മാത്രമല്ല മാഡത്തിന്റെ വീടിന്റെ വാളിൽ ആ ചിത്രവുമുണ്ട്…എന്റെ പോലെ …”
ഇന്ദ്രാണി ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“സന്ദീപ് …”
അവൾ ശാന്തമായ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“നിങ്ങളുടെ മാഡം …എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ലത്തീഫ ഒരു രോഗിയാണ് … രോഗികൾ, പ്രത്യേകിച്ചും മനസ്സിന് രോഗമുള്ളവർ എങ്ങനെ എന്തൊക്കെ ചെയ്യും എന്നൊക്കെ അറിയാൻ മാസ്റ്റേഴ്സ് ഡിഗ്രി എടുക്കേണ്ട ആവശ്യമുണ്ടോ?”
അപ്പോഴേക്കും പുറത്ത് പാതയുടെ അങ്ങേയറ്റത്ത് ഒരു വാഹനം കടന്നു വരുന്നതിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ ഇന്ദ്രാണി അങ്ങോട്ട് നോക്കി.
“അത് …”
അടുത്തേക്ക് വന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന കാറിന്റെ നേരെ വിരൽ ചൂണ്ടി ഇന്ദ്രാണി പറഞ്ഞു.
“അതിൽ ലത്തീഫയുടെ പപ്പയും മമ്മിയുമുണ്ട്…ചിലപ്പോൾ എന്റെ ഊഹം ശരിയാണെങ്കിൽ സന്ദീപിന്റെ ബെസ്റ്റ് ഫ്രണ്ട് ഹേമന്തുമുണ്ടാവും…”
സന്ദീപിന് വിശ്വസിക്കാനായില്ല.
ഹേമന്തോ?
അപ്പോൾ?
ഇന്ദ്രാണി മന്ത്രവാദിയാണ് എന്ന് പറഞ്ഞത്, രവിയെ വിഷം കൊടുത്തു കൊന്നു എന്ന് പറഞ്ഞത്, വാളിൽ കണ്ട തന്റെ ഫോട്ടോ…?
അപ്പോഴേക്കും ഗേറ്റിന് വെളിയിൽ കാർ വന്നു നിന്നു.
അതിൽ നിന്നും ഒരു മധ്യവയസ്ക്കനും അയാളുടെ ഭാര്യയെപ്പോലെ തോന്നിച്ച ഒരു സ്ത്രീയുമിറങ്ങി.
സന്ദീപ് പിന്നെയും അങ്ങോട്ട് നോക്കി.
അവന്റെ മിഴികൾ വിടർന്നു.
ഹേമന്ത്!
കാറിൽ നിന്നിറങ്ങിയവർ വീടിന്റെ നേരെ നോക്കി.
ഇന്ദ്രാണി അവരുടെ നേരെ കൈ വീശി.
ഹേമന്ത് മുമ്പിലും അവർ പിമ്പിലുമായി അങ്ങോട്ട് വന്നു.
പ്രകാശത്തിൽ സന്ദീപ് അവരുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
അതേ!
അവർ തന്നെ!
ലത്തീഫ ആൽബം കാണിച്ച് പരിചയപ്പെടുത്തിയവർ തന്നെ!
പ്രൊഫസ്സർ ഗഫൂർ അഹമ്മദ്.
ഡോക്റ്റർ നാദിയ ഗഫൂർ.
“ഡോക്റ്റർ!,”
വരാന്തയിലേക്ക് കയറി ഡോക്റ്റർ നാദിയ ഇന്ദ്രാണിയുടെ കൈ പിടിച്ചു.
Comments are closed.