‘ എടി നീയാളു കൊള്ളാമല്ലോടി.ഈ അനിയനിതു എന്തു പറ്റി ഒരു ചരക്കിനെ ഒറ്റക്കൊരു ദിവസംമുഴുവന്‍ കിട്ടീട്ടും ഒന്നും ചെയ്യാതെ വിട്ടതു.പണ്ടത്തെ കുമാരനായിരുന്നെങ്കില്‍ ഇപ്പം തന്നെഅഞ്ചെട്ടുവട്ടം നിന്റെ പൂറും നെറച്ചു നിന്റെ വെള്ളവും അവന്‍ കളഞ്ഞെനെ അറിയൊ.’
‘എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലെന്താ അച്ചനു പേടിയായിരിക്കും ‘
‘ആ അതാ അതായിരിക്കുമെടീ കാര്യം ഇല്ലെങ്കി അനിയനങ്ങനൊന്നും അല്ല.എന്തായാലും കുമാരന്‍ വാണം വിടാത്ത സ്ഥിതിക്കു ഇന്നു രാത്രീലൊന്നു നോക്കണം’
‘ഊം നിങ്ങളുടെ കാര്യമെങ്കിലും നടക്കട്ടെ വല്ല്യമ്മെ.’
അന്നു രാത്രി അത്താഴം കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞതിനു ശേഷം ഉമ്മറത്തിരുന്നു കുമാരന്‍ബീഡി കത്തിച്ചോണ്ടിരുന്നപ്പോഴാ അടുക്കളയൊക്കെ വൃത്തിയാക്കി രമണി കുഞ്ഞുമായി ഉമ്മറത്തു വന്നിരുന്നതു.കുഞ്ഞാറ്റയെ മടിയില്‍ കിടത്തി പാടിയുറക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നപ്പോള്‍ രമണി ഇന്ദുവിനെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു
‘എടി മോളെ നീ ഇവളേ അകത്തോട്ടു കൊണ്ടു പോ കുഞ്ഞ് ഒറങ്ങാനുള്ള കൂട്ടമാ ഞങ്ങളു ഇച്ചിരി നേരം പണ്ടത്തെ കഥകളൊക്കെ ഒന്നു പറഞ്ഞോണ്ടിരിക്കട്ടെ.സമയവുമ്പൊ ഞാന്‍ വന്നോളാം.’
ഇതു കേട്ട് ഇന്ദു കുഞ്ഞിനേയും എടുത്തോണ്ടു അകത്തേക്കു പോയി.കുഞ്ഞാറ്റയെ അടുത്തു കിടത്തിയിട്ടു വാവാവൊ പാടിയുറക്കാന്‍ തുടങ്ങി.അപ്പോഴൊക്കെ ഉമ്മറത്തു അച്ചന്റേയും വല്ല്യമ്മയുടേയും സംസാരം കേള്‍ക്കാമായിരുന്നു.അവരു പരിപാടി തുടങ്ങുന്നതും കാത്തു അവസാനം ഉമ്മറത്തെ സംസാരങ്ങളൊക്കെ നിലച്ചപ്പോള്‍.ഇന്ദു പതിയെ എണീറ്റ് ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ വാതിക്കല്‍ വന്നു എത്തി നോക്കി.ലൈറ്റണച്ചിരുന്നു എങ്കിലും നിലാവിന്റെ അരണ്ട വെളിച്ചത്തില്‍ ഇന്ദു എത്തി നോക്കുമ്പൊ വല്ല്യമ്മയും അച്ചനും കൂടി തുണിയഴിക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു.വളരെ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തില്‍ വല്ല്യമ്മ ചോദിക്കുന്നതു കേട്ടു
‘അനിയാ നമുക്കടുക്കളയിലേക്കു പോയാലൊ.അവിടാകുമ്പൊ അടുക്കള വാതിലടക്കാലൊ.’
‘ന്നാ ശരി ചേട്ടത്തീ അടുകളേല്‍ പോകാം അവളുണരുമൊ പ്രശ്‌നമാകുമൊ’
‘ആ അതാ നല്ലതു ഈ ഉമ്മറത്താകുമ്പൊ ആരെങ്കിലും പെട്ടന്നു വാന്നാല്‍ പോലും അറിയത്തില്ല നമ്മളെ പെട്ടന്നു കാണും. ഇന്ദു ഇനി പെട്ടെന്നൊന്നും എണീക്കില്ല .’
ഇതു കേട്ടു പെട്ടന്നു ഇന്ദു അകത്തേക്കു വലിഞ്ഞു വാതിലില്‍ മറഞ്ഞു നിന്നു.അപ്പോള്‍ വല്ല്യമ്മ അച്ചനെ അടുക്കളയിലേക്കു കയ്യില്‍പിടിച്ചോണ്ടു പോകുന്നതു കണ്ടു.അല്‍പസമയം കഴിഞ്ഞു ഇന്ദു അടുക്കളയുടെ
The Author
