-ബാംഗ്ലൂർക്ക്
-ഇങ്ങോട്ട് വന്ന ശേഷം ചേച്ചി ഒറ്റക്കായെ കൊണ്ട് ഇപ്പൊ പോകാറില്ലെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട്….
-ഇപ്പൊ ഇനി കുറച്ചു ദിവസത്തേക്ക് നീ ഇവിടുണ്ടല്ലോ ….
അവിടുത്തെ കാര്യങ്ങളൊക്കെ ഇപ്പൊ ഒരു മാനേജറിനെ ഏൽപ്പിച്ചേക്കുവല്ലേ….എന്നാലും ഇടക്കൊക്കെ നമ്മടെ കണ്ണെത്തില്ലെങ്കിൽ ശെരിയാകില്ല .
മൂന്നുനാലു ദിവസം കഴിഞിങ്ങെത്തും…നീ വിഷമിക്കണ്ട…
ശെരിക്കും എനിക്ക് വിഷമായി…പുള്ളിക്കാരൻ നല്ല കമ്പനി ആണ്….
അങ്ങനെ അങ്കിൾ പജേറോയും എടിത് ബാംഗ്ലൂർക്ക് വിട്ടു….
ഞാനും കുഞ്ഞാന്റിയും ഒരു ലോഡ് ഏകാന്തതയും. പോകുന്നതിനു മുൻപ് അങ്കിൾ ആന്റീടെ നെറ്റിയിൽ ഉമ്മ കൊടുക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു….അവരുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ ആഴം ആ യാത്ര പരച്ചിലിൽ എനിക്ക് മനസ്സിലായി….
ഞാനും ആന്റീമ് പഴേ കഥകളും നാട്ടിലെ വിശേഷങ്ങളും ഒക്കെ പറഞ്ഞങ്ങനെ ഇരുന്നു….പുറത്തു മഴ പെയ്തു തുടങ്ങി….ആന്റി
ഉടനെ ഫോണെടുത്തു അങ്കിൾ മലയിറങ്ങിയെന്ന് ഉറപ്പ് വരുത്തി…
-പാവം ആട…മനുവേട്ടൻ എന്നെ പൊന്നു പോലാ നോക്കുന്നെ
-അതെനിക് മനസ്സിലായി കുഞ്ഞാന്റി
-ആണോ…ആ അതൊക്കെ അവിടെ നിക്കട്ടെ ചോദിക്കാൻ വിട്ടു….മോന്റെ അച്ചു എന്ന പറയുന്ന്.. .
-ഓ ഞാൻ വിളിക്കുമ്പോ എന്നും എല്ലാം പറയാറില്ലേ..അതൊക്കെ തന്നെ….
-ആഹാ അങ്ങനെ എല്ലാം ഒന്നും നീ പറയാറില്ല….പറയ് .
– എന്ത്?
ഞാൻ ആശ്ചര്യപ്പെട്ടു !
