മാപ്പ് പറഞ്ഞാൽ തീരാത്ത പാപം ആണ്… എങ്കിലും എനിക്ക് ഒരു ജീവിതവും ഒരു സാമ്രാജ്യവും നൽകിയ മനുഷ്യനാണ്…
എന്നും പൂവിട്ട് പൂജിച്ചാലും തീരാത്ത കടപ്പാട്…
രേഷ്മ നറകണ്ണുകളാൽ ശിവനെ നോക്കി ഇരുന്നു…
രേഷ്മയെ നോക്കാതെ അകലേക്ക് നോക്കി അയാൾ തുടർന്നു
” രാഹുൽ… അവനെ ഞാൻ ഇടക്ക് കാണാറുണ്ട്… ”
ഒരു മായ പോലെ…
ചിലപ്പോൾ ഒരു കൂട്ടം ആളുകൾക്കിടയിൽ…
ചിലപ്പോൾ എന്റെ സ്വപ്നത്തിൽ… ”
” അവൻ ഒരു പൂർണ്ണമായ പുരുഷനാണ്… ”
മരണം ആണ് ജീവിതത്തിന്റെ അർത്ഥം നിശ്ചയിക്കുന്നത്…”
ഒരുപക്ഷേ അവൻ നിന്നെ കല്യാണം കഴിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ നിങ്ങൾ ഒരുമിച്ചു ജീവിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ
ഒരുപക്ഷേ ഇതുപോലെ ഒന്നും ആവില്ലയിരുന്നു കാര്യങ്ങൾ… ”
അതേ മരണം ആണ് ജീവിതത്തിന്റെ അർത്ഥം വെളിവാക്കുന്നത്…
രേഷ്മ കണ്ണീർ അടക്കാൻ ആവാതെ മുഖം പൊത്തി നിന്നു..
” രേഷ്മ മോളെ നീ കണ്ണ് തുടക്ക്… ”
ദൈവം നിന്റെ കൂടെ ആയിരിക്കും… ”
അങ്ങനെ വിശ്വസിക്കാൻ പഠിക്ക്…
” നമ്മൾ പറയാറില്ലേ…
സുഖിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി വേദനിപ്പിക്കുന്നവൻ ആണ് ദൈവം… ”
അത്‌ ശരിയായിരിക്കും…
നിനക്ക് നഷ്ട്ടമായത് എല്ലാം അതിനേക്കാൾ മനോഹരമായ ഒന്ന് നിനക്ക് തന്നെ തരാൻ ആയിരിക്കും…
അവൾ കണ്ണ് തുടച്ചു….
” രാഹുലിനെ കുറിച്ച് ഞാൻ ഇപ്പോൾ ഓർക്കാറില്ല ശിവേട്ടാ… ”
പക്ഷെ ഞാൻ പറ്റിക്കായിരുന്നു എന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും എന്നെ ഇങ്ങനെ സ്നേഹിക്കുന്ന എന്റെ ഏട്ടന്
ഞാൻ എന്ത് കൊടുത്താലാ മതിയാവാ ??? ”
ശിവൻ അവളെ എണീപ്പിച്ചു നിർത്തി…
” സ്നേഹിക്കണം…
അന്ധമായി നീ സ്നേഹിക്കണം… ”
അതേ അവനും നിന്നിൽ നിന്ന് വേണ്ടൂ… ”
മോള് ചെല്ല്… ”
രേഷ്മ തന്റെ പ്രിയതമന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു നീങ്ങി
ഒരു വലിയ താഴ്വാരം…. അവിടെ നിറയെ പ്രണയത്തിന്റെ വർണ്ണമായ ചുവന്ന നിറത്തിൽ ധാരാളം പൂവുകൾ….. അവർ രണ്ടുപേരും ആ മനോഹര ദൃശ്യം
