അത് കണ്ടു പുഷ്പ്പയുടെ മുഖത്തു വീണ്ടും
ചിരി പടർന്നു.
“അമ്മയോട് പറഞ്ഞാൽ കേൾക്കില്ല മുത്തച്ഛാ.
എനിക്ക് വണ്ണം കൂടുതൽ ഉണ്ടോ?”,
ലച്ചു ചോദിച്ചു.
“ഇല്ല മോളെ. മോൾ നല്ലതു പോലെ കഴിച്ചോ.
മുത്തശ്ശന് മോൾ നല്ലതു പോലെ കൊഴുത്തു മിടുക്കി ആയിരിക്കുന്നതാ ഇഷ്ട്ടം”.
“പിന്നെ നിൻ്റെ അമ്മ നിൻ്റെ പ്രായത്തിൽ നിന്നെക്കാളും വണ്ണം ഉണ്ടായിരുന്നു.
അസ്സൽ ഗുണ്ട് ആയിരുന്നു.
അത് കൊണ്ട് മുത്തശ്ശൻ കുറച്ചു പാട് പെട്ടു”,
പിള്ള പറഞ്ഞു.
പുഷ്പ പിള്ളയെ നോക്കി കണ്ണുരുട്ടി.
പിള്ള ചിരിച്ചു കൊണ്ട് നിന്നപ്പോൾ ലച്ചു ചോദിച്ചു.
“പാടുപെട്ടാന്നു പറഞ്ഞാൽ എന്തായിരുന്നു മുത്തച്ഛാ?”.
“അത് പിന്നെ ഇവളെ ഒന്ന് മടിയിലിരുത്താനും എടുത്തു പോകാനും ഒക്കെ വളരെ പാടായിരുന്നു”.
പുഷ്പയെ നോക്കി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പിള്ള പറഞ്ഞപ്പോൾ പുഷയുടെ മുഖത്ത് ഒരു നാണം വന്നപോലെ ലച്ചുവിന് തോന്നി.
“ഒന്ന് പോ അച്ഛാ. അച്ഛൻ്റെ കാര്യം”,
പുഷപ്പ നഖം കടിച്ചു കൊഞ്ചിക്കൊണ്ടു പറഞ്ഞു.
“ആഹാ, അച്ഛനും മകളും പേരക്കുട്ടിയും ഇവിടെ നിൽക്കുവാ ഇപ്പഴും?”.
മുത്തശ്ശിടെ സ്വരം കേട്ട് ലച്ചു നോക്കിയപ്പോൾ പാർവ്വതിയമ്മ ഒരു വടിയൊക്കെ കുത്തിപ്പിടിച്ചു വന്നു നിൽക്കുന്നു.
“ഹായ് മുത്തശ്ശി”,
ലച്ചു ചെന്ന് മുത്തശ്ശിയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
“എടി പതുക്കെ”, പുഷ്പ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
“അമ്മ വയ്യാതെ എന്തിനാ എഴുന്നേറ്റു വന്നത്?”,
പുഷപ്പ ചോദിച്ചു കൊണ്ട് അങ്ങോട്ട് ചെന്ന്.
“നിങ്ങളുടെ സംസാരം കേൾക്കുന്നതല്ലാതെ ആരെയും അങ്ങോട്ട് കണ്ടില്ല”,
ശ്രീലക്ഷ്മിയെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ട് പാർവ്വതിയമ്മ പറഞ്ഞു.
“മുത്തശ്ശി വാ”,
ലച്ചു പാർവ്വതിയമ്മയെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ട് നടന്നു.
ഊണൊക്കെ കഴിഞ്ഞു ശ്രീലക്ഷ്മി പറമ്പിലൊക്കെ ഇറങ്ങി നടന്നു. മുത്തശ്ശി കിടന്നുറങ്ങി.
അമ്മയും മുത്തശ്ശനും മുകളിൽ പോകുന്നത് കണ്ടു.
