‘ഒന്നു നിര്‍ത്തെടീ ആരെങ്കിലുമൊക്കെ കേക്കും ആശുപത്രീലെവാര്‍ഡാണിതു. ആ റോസിലിയെ നീ ഒരു കാര്യം ചെയ്യുനീ വീട്ടീപ്പോയി ഉടുക്കാനുള്ളതും അത്താഴത്തിനുള്ളതും ശരിയാക്കിക്കൊണ്ടു വാ.”
‘ആ ചെല്ലു അതെയ് റോസിലിയെ നീ എനിക്കു എന്തെങ്കിലും കാരറ്റൊ വഴുതനങ്ങയൊ എടുത്തൊ.ആശുപത്രി ആയാലും സമയത്തിനുവെള്ളം വിട്ടു ശീലിച്ചതാ അതു തെറ്റിയാപ്പിന്നെ ആരെയെങ്കിലും പിടിച്ചു കളിപ്പിക്കേണ്ടി വരും മറക്കണ്ടാ.”
‘അപ്പൊ ഇനിക്കൊ”ബെഡ്ഡില്‍ നിന്നും തല പൊക്കി സിസിലി ചോദിച്ചു
‘നീയിപ്പൊ തല്‍ക്കാലം കെടക്കവിടെ .നടു ഒടിഞ്ഞു കെടന്നാലും നെന്റെ കടിക്കൊരു കൊറവും ഇല്ലെ.”
‘ഇന്റെ കടീനെ പറ്റി ഓര്‍ത്താപ്പിന്നെ നടു ഒടിഞ്ഞതൊന്നും ഇനിക്കൊരു പ്രശ്‌നല്ല”
‘എടീ റോസിലിയെ നീ ഒരെണ്ണം എടുത്താ മതി കേട്ടൊ അതു വെച്ചു ഞങ്ങളഡ്ജസ്റ്റു ചെയ്‌തോളാം.വെറുതെ ഒള്ള പച്ചക്കറിയൊക്കെ ഇവിടെകൊണ്ടു വെച്ചിട്ടു നാട്ടുകാരെക്കൊണ്ടു പറയിപ്പിക്കാന്‍.”
‘അതു ശരിയാ ന്നാപ്പിന്നെ പച്ചക്കറി വേണ്ടെടി നല്ല നേന്ത്രപ്പഴം മേടിച്ചൊ മുഴുത്തതു നോക്കി മേടിക്കണം കേട്ടൊ”
‘ആ ഞാന്‍ മേടിച്ചോളാം”
റോസിലി പോയി അല്‍പ്പസമായം കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കു ചായ വന്നു.ഒരു ഗ്ലാസ്സില്‍ ചായ പകര്‍ന്നു കൊടുത്തപ്പൊ വെല്ലേച്ചി ചോദിച്ചു
‘എടീ മോളെ നീയേതാ ഞങ്ങക്കു മനസ്സിലായീലല്ലൊ നെന്നെ”
‘ഞാനൊ ഞാന്‍ലീന ദാ ആ കെടക്കുന്നതു ന്റെ അമ്മയാ.”
‘ഓഹ് ആണൊ ഞങ്ങളറിഞ്ഞില്ല കേട്ടൊ ചേച്ചീ”
സിസിലി തലപൊക്കി അപ്പുറത്തെ ബെഡ്ഡില്‍ കിടക്കുന്ന ലീനയുടെ അമ്മയെ നോക്കി പറഞ്ഞു.ലീനയുടെ അമ്മ സിസിലിയെ നോക്കി ഒന്നു ചിരിച്ചു.
അപ്പോഴേക്കും ഫോണ്‍ ചെയ്‌തോണ്ടിരുന്ന ലോനപ്പന്‍ വാര്‍ഡിലേക്കൊന്നു എത്തി നോക്കി
‘ടാ ലോനപ്പാ നീ വന്നൊ ഡാ ഈ മരുന്നൊന്നു മേടിച്ചിട്ടു വാടാ.”
‘മരുന്നു മേടിക്കാന്‍ പോവാണൊ ഞാനും വരാം ചേട്ടാ.”
ലീനയുടെ പറച്ചിലു കേട്ട വെല്ലേച്ചിയും സിസിലിയും പരസ്പ്പരം നോക്കി.ലോനപ്പനു എന്തെന്നില്ലാത്ത സന്തോഷം തോന്നി ഇവറ്റകളുടെ ശല്ല്യം ഇല്ലാതെ കൊച്ചിനെ കുറച്ചു നേരം കൂടി കിട്ടുമല്ലൊ.ലോനപ്പന്‍ ചേച്ചീടെ കയ്യീന്നു മരുന്നിന്റെ കുറിപ്പടിയും മേടിച്ചു കൊണ്ടു പുറത്തേക്കു നടന്നു.നില്ലു നില്ലു ലോനപ്പേട്ടാ ഞാനും വരുന്നൂന്നു പറഞ്ഞോണ്ടു ലീനയും പുറകെ ഓടി.എന്തൊക്കെയാണു സംഭവിക്കുന്നതെന്നു മനസ്സിലാവാതെ സിസിലിയും വെല്ലേച്ചിയും അണ്ടി പോയ അണ്ണാനെ പോലെ അതും നോക്കിയിരുന്നു.
‘അവളു നല്ല മുറ്റാ സാധനംനീ നോക്കിക്കൊടീ അവളവനെക്കൊണ്ടു കളിപ്പിക്കും.”
‘അതെ നടക്കൂ അല്ലാതെ അവനെക്കൊണ്ടു ഒരു പെണ്ണിനെ വളച്ചെടുക്കന്‍ പറ്റൂല.അവളെങ്കിലും കൊണ്ടോയി തിന്നട്ടെ അവന്റെ അണ്ടി.ഹല്ല പിന്നെ.”
അപ്പോഴാണു ലീനയുടെ അമ്മയുടെ കാര്യം വെല്ലേച്ചി ഓര്‍ത്തതു.അവരുടെ കട്ടിലിന്റെ അടുത്തു ചെന്നു ചോദിച്ചു
‘എന്തു പറ്റീതാ ചേച്ചീ”
‘ഓഹ് വല്ലാത്ത ശ്വാസം മുട്ടലു”
‘ഓഹ് അതു ശരി.ഇപ്പം എങ്ങനുണ്ടു”
‘കൊറച്ചു കൊറവുണ്ടു രണ്ടീസായി ഞങ്ങളു വന്നിട്ടു.ആ കുട്ടിക്കെന്താ പറ്റിയെ വണ്ടിയേന്നു വീണൊ.”
