ഇല്ല ശബ്ദമൊന്നുമില്ല.
ഞാന്‍ പതിയെ ബാല്‍ക്കണിയിലേക്ക് തന്നെ നടന്നു.
പിന്നെയും ഒരു 15 മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞു കാണും..
പെട്ടെന്ന് ഗോവണിയിലെ ലൈറ്റണഞ്ഞു.
അതിന്റെ സ്വിച്ച് താഴെയാണ്.. അപ്പൊ ആള് അവിടെയെത്തിയിരിക്കുന്നു.
എന്റെ ശരീരത്തില്‍ ഒരു രോമാഞ്ചം വന്നു പൂത്തു.
ഗോവണിപ്പടിയില്‍ ശരിക്കും കാല്‍പ്പെരുമാറ്റം കേള്‍ക്കാന്‍ തുടങ്ങി.
ഹൃദയം പടപടാ മിടിച്ചു.
ഗോവണിയിലെ നേര്‍ത്ത ഇരുട്ടില്‍ നിന്ന് അതാ പടികള്‍ കയറി വരുന്നു എന്റെ ഏട്ടത്തിയമ്മ..!
കരിഞ്ഞ പച്ചക്കളറിലുള്ള ബ്ലൗസും അതേ കളറില്‍ കരയുള്ള ചന്ദന നിറമുള്ള നേര്യതുമുടുത്ത് ഗജരാജവിരാജിതമായി അവര്‍ ഇടനാഴിയിലെ പ്രകാശത്തിലേക്ക് കയറി.
ഈറന്‍ മുടി തോര്‍ത്തു മുണ്ടില്‍ പൊതിഞ്ഞു കെട്ടിയിരിക്കുകയാണ്.
തോര്‍ത്തു മുണ്ടിലൊതുങ്ങാതെ നനഞ്ഞൊട്ടിയ കുറച്ചു മുടിയിഴകള്‍ മുഖത്തിനിരുവശവും ഞാന്നു കിടപ്പുണ്ട്.
എന്റെ ഈശ്വരാ..ഇതെന്താണീ കണ്മുന്നില്‍…!
ഓടിച്ചെന്നു വാരിപ്പുണരാന്‍ മനസ്സ് വെമ്പി.
അവരും എന്നെ കണ്ടു.
ആ മുഖത്ത് അടുക്കളയില്‍ വച്ചു കണ്ട അതേ ഭാവം..കണ്ണുകളില്‍ അതേ ഗൂഡ സ്മിതം.
കാറ്റില്‍പ്പെട്ടെന്ന പോലെ ഞാനെന്റെ അപ്സരസ്സിനരികിലേയ്ക്ക് ഒഴുകി നീങ്ങി.
(തുടരും)
