എടുക്കാൻ പോയില്ല, എന്തോ പുലിവാല് കേസാണ് എന്ന് ഞാനൂഹിച്ചു. പക്ഷെ ഇത്തവണ അർപ്പിത തന്നെ പറഞ്ഞു എന്താന്ന് സംഭവംമെന്നു ചോദിക്ക്, എന്ന് പറഞ്ഞു.
അങ്ങനെ അവളുടെ ഉപദേശം കേട്ട് ഞാൻ, ചെറിയ പേടിയോടെ അവളെ വിളിച്ചു.
“ഹാ രമിതാ പറയൂ..”
“തന്റെ കല്യാണം ഉറപ്പിച്ചോ മോഹിത്..”
“അതേല്ലോ…”
“അതെയല്ലേ…”
“എന്താടോ സ്വരത്തിൽ ഒരു വിഷാദം പോലെ… തന്റെയെപ്പോഴാ കല്യാണം…”
“വിഷാദം ഒന്നുല്ല. കൺഗ്രാറ്സ് ട്ടോ..”
“താങ്ക്സ് എന്തെ വിളിച്ചത്…”
“ഹേയ് ഒന്നുല്ല, ജസ്റ്റ് വിളിക്കണം തോന്നി….”
“അല്ല..ല്ല, എന്തോ ഉണ്ട് പറയെടോ…”
“അത്, ഇനി പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല…”
“വീട്ടുകാർ തന്നെകുറിച്ചു അന്വേഷിക്കുകയായിരുന്നു…പിന്നെ കണ്ടതിൽ ബെറ്റർ ഓപ്ഷൻ താനായത് കൊണ്ട് ഞാൻ YES പറയാം എന്ന് വിചാരിച്ചു.”
സംഭവം ഇപ്പൊ അവളുടെ മനസ് തുറന്നതാണെകിലും എനിക്ക് കോമെഡി ആയിട്ടാണ് തോന്നിയത്, ഇങ്ങനെയും ചിലരുണ്ട്…. റൈറ്റ് ടൈമിൽ ഡിസിഷൻ എടുക്കാൻ പറ്റാതെ, ടീച്ചർ ആണ് പറഞ്ഞിട്ട് യാതൊരു കാര്യവുമില്ല.
ഞാനത്രക്ക് സുന്ദരകുട്ടൻ ആണെന്നല്ല, പക്ഷെ മിനിമം ഒരു ഇഷ്ടം തോന്നിയാൽ കൂടുതൽ സംസാരിക്കാൻ എങ്കിലും അവൾ ശ്രമിക്കാതെ ഞാൻ കാരണം ചുമ്മാ…..
“രമിതാ, ഞാൻ തന്നെ വിഷമിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി പറയുവല്ല. എന്നാലും അന്ന് താൻ എന്നോട് അങ്ങനെ സംസാരിച്ചെങ്കിലും, എനിക്ക് തന്നെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. എന്നിട്ടും തന്റെ അച്ഛൻ വിളിച്ചപ്പോ ഞാൻ തനിക്ക് വേണ്ടിയാണ് തന്നെ ഇഷ്ടമല്ലെന്നു പറഞ്ഞത്. താൻ എന്നെ കാണാൻ വേണ്ടി ഒരിത്തിരി സമയം അന്ന് ചിലവെഴെച്ചെങ്കിൽ, ഒരുപക്ഷെ…”
“സോറി മോഹിത്..”
“വിഷമിക്കാൻ, അല്ലാട്ടോ… തനിക്ക് ശെരിയാണ് തോന്നുന്ന കാര്യത്തെ ഉറപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി സമയം കൊടുത്താൽ മാത്രമേ അത് ശെരിയാണോ തെറ്റാണോ എന്നറിയൂ.. അറേഞ്ച് മാരേജ് നു തയാറാകുമ്പോ, ശെരിക്കും നല്ലൊരു ചോയ്സ് ഉണ്ട് അവിടെ, താനത് ശെരിക്കുമുപയോഗിച്ചില്ല. എന്നിട്ടിപ്പോ റിഗ്രെറ്റ് ചെയ്തിട്ട്, എന്നോട് സംസാരിച്ചാൽ, തത്കാലത്തേക്ക് ഉള്ളവിഷമം മാറുമെന്നല്ലാതെ….”
“കരയാൻ ഞാൻ എന്താ പറഞ്ഞെ…രമിതാ…”
…സൈലന്റ്…
“ശെരി ആലോചിക്ക്, തനിക്ക് നല്ലൊരു ഫ്രണ്ട് കൂടെയില്ലെന്നു, താൻ പറയാതെ
