കുറെ നേരം കഴിഞ്ഞിട്ടും മമ്മി പുറത്തുവരാത്തപ്പോള്‍ എനിക്കെന്തോ പേടി തോന്നി ഞാന്‍ വാതിലില്‍ ചെന്ന് മുട്ടി..അല്‍പ്പം കഴിഞു മമ്മി വാതില്‍ തുറന്നു..
മമ്മി ആ സമയം കൊണ്ട് ഉറങ്ങി പോയി എന്ന് എനിക്ക് അവരുടെ മുഖം കണ്ടപ്പോള്‍ തോന്നി..ഞാന്‍ മമ്മിയുടെ മുറിയിലേക്ക് കയറി ..വാതില്‍ തുറന്നു തന്നെ കിടന്നു ..
“എന്താ മമ്മി എന്നോട് പറ വെറുതെ മനുഷ്യനെ ടെന്‍ഷന്‍ ആക്കാതെ”
മമ്മി വീണ്ടും മൗനം തുടര്‍ന്നു..
“എന്താ മമ്മി ഒന്നും മിണ്ടാത്തത്..പറ മമ്മി പ്ലീസ്”
“ഇവിടെ വച്ച് പറയാന്‍ പറ്റുകേല നീ ചെന്ന് പറമ്പില്‍ പോയി ഇരി ഞാന്‍ വരാം”
“വേഗം വരുവോ…അല്ല വല്യമ്മച്ചി ഉണ്ട് പറമ്പില്‍”
“ആണോ എന്നാ പിന്നെ പറയാം”
“ഓ എന്‍റെ മമ്മി ഇവിടെ ഇപ്പൊ നമ്മള്‍ അല്ലാതെ ആരും ഇല്ലല്ലോ അപ്പോള്‍ ഇവിടെ വച്ച് പറഞ്ഞാല്‍ എന്താ കുഴപ്പം”
“ഞാന്‍ പറഞ്ഞില്ലേ പിന്നെ പറയാം എന്ന് നീ പേടിക്കാന്‍ ഉള്ളതൊന്നും ഇല്ല…നമ്മുടെ പ്ലാനുകള്‍ക്ക് മാറ്റവും ഇല്ല പക്ഷെ ഇന്ന് ഒന്നും വേണ്ട എന്നെ ഞാന്‍ പറഞ്ഞുള്ളൂ ”
“അതിന്‍റെ കാരണം ആണ് ഞാന്‍ ചോദിച്ചേ”
“ഹാ ഞാന്‍ പറയാന്നു പറഞ്ഞില്ലേ കോച്ച..ഒരു ദിവസം കൊണ്ട് ജീവിതത്തില്‍ പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത പലതും നടക്കുമ്പോള്‍ ആളുകള്‍ക്ക് അതൊന്നും മനസിലേക്ക് എടുത്തു ശേരിയകാന്‍ കുറച്ചു സമയം എടുക്കും അത്രേ ഉള്ളു…നീ ഇപ്പൊ പോയി എന്നാ എന്ന് വച്ചാല്‍ ചെയ്യ്..എന്തായാലും ആദ്യം എന്‍റെ കാണണം എന്നാ നിന്‍റെ ചിന്ത എന്തായാലും സാദിച്ചല്ലോ അപ്പോള്‍ അത് മനസില്‍ വച്ച് ഒരെണ്ണം പോയി കളഞ്ഞോ..പതിവില്ലാതെ ഇന്ന് ഈ നേരം ആയിട്ടും ഒരെണ്ണം പോലും നീ കളഞ്ഞില്ലല്ലോ”
അത് മമ്മി പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ആണ് ഞാന്‍ തന്നെ ഓര്‍ത്തത് ..കാരണം അല്ലെങ്കില്‍ ഈ സമയം കൊണ്ട് ഇവിടുത്തെ കാഴ്ചകള്‍ കൊണ്ട് ഒരു രണ്ടെണ്ണം എങ്കിലും ഇപ്പോള്‍ പോയേനെ ,,എന്തായാലും മമ്മി എന്തോ കാര്യമായി തന്നെ ആലോചിക്കുന്നുണ്ട്..പിന്നെ പ്ലാനുകളില്‍ മാറ്റമില്ല ഇന്നൊരു ദിവസം കൂടെ കഴിയണം എന്നല്ലേ ഉള്ളു കാത്തിരിക്കാം
മമ്മിയുടെ മൂട് ശെരി ആകുമ്പോള്‍ വന്നു ചോദിക്കാം..ശേ ആ വല്യമ്മച്ചി ഇപ്പോള്‍ പറമ്പില്‍ പോയില്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ ഇപ്പോള്‍ തന്നെ കേള്‍ക്കാരുന്നു എന്താ സംഭവം എന്ന്..എനിക്കെന്തോ അപ്പോള്‍ വല്യമ്മച്ചിയോട് കെറുവ് വന്നു..
“അല്ല മമ്മി ഫ്രീ ആണെകില്‍ മമ്മി തന്നെ ചെയ്തു തരുന്നോ”
വെറുതെ ഒന്ന് എറിഞ്ഞു നോക്കി..മറുപടിയായി ഒന്ന് കണ്ണുരുട്ടി ഞാന്‍ അപ്പോളെ റൂം വിട്ടു വെളിയില്‍ വന്നു…നേരെ അടുക്കളയില്‍ പോയി ഭക്ഷണം കഴിച്ചു വിശപ്പ്‌ മാറിയപ്പോള്‍ വല്ലാത്ത ക്ഷീണം ഒന്ന് പോയി കിടന്നുറങ്ങി..
