ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ എത്തി ചുറ്റും നോക്കി അറിയാവുന്ന ആരും ഇല്ല. നിഖിലിനെ കാണാനും ഇല്ല.
വാച്ചിൽ സമയം നോക്കി 9.55 പെട്ടന്നു ആണ് ഒരു കാർ മുന്നിൽ വന്നു നിന്നത് അതിന്റെ ഫ്രണ്ട് ഡോർ തുറന്നു നിഖിൽ ആണ് അകത്തു. അവൻ അകത്തേക്ക് കയറാൻ പറഞ്ഞു. ഡെയ്സി വേഗം അകത്തേക്ക് കയറി.
നിഖിൽ ഉടനെ കാർ മുൻപിലേക്കു എടുത്തു. നിഖിലിനെ ഫേസ് ചെയ്യാൻ നല്ല ബുദ്ധിമുട്ട് ഉണ്ട് ഡെയ്സിക്കു അവന്റെ മുഖതെക്കു നോക്കുന്നില്ല.
അതു മനസിലായ നിഖിൽ പറഞ്ഞു. മമ്മി ഇങ്ങനെ ടെൻഷൻ അടിക്കണ്ട. ഇതു ആരും ചെയ്യാത്ത കാര്യം ഒന്നും അല്ല. നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ ആഗ്രഹങൾ നടക്കാൻ നമ്മൾ തന്നെ മുൻ കൈ എടുക്കണം. മമ്മി വരും എന്നു എനിക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു. മമ്മി കാര്യങ്ങൾ അറിഞ്ഞു ചെയുന്ന ആളു ആണ് എന്നു എനിക്ക് പണ്ടേ അറിയാം. മമ്മി ഒന്നു കൊണ്ടും പേടിക്കണ്ട.
കാർ സണ്ണിയുടെ വീടിന്റെ മുന്നിൽ എത്തി. മമ്മിയോട് ഇറങ്ങാൻ പറഞ്ഞു നിഖിൽ. മമ്മിയും നിഖിലും അകത്തേക്ക് പോയി. അകത്തു എത്തിയപ്പോൾ ആവിർക്കു ആയി കാത്തു നിൽക്കുക ആണ് സണ്ണി.
സണ്ണിയെ കണ്ട് ഡെയ്സി എന്ത് ചെയ്യണം എന്നു അറിയാതെ നിന്നു. നിഖിൽ ഉടനെ പറഞ്ഞു. ഇനി നിങ്ങൾ തമ്മിൽ സംസാരിച്ചു ഇരിക്കു. മമ്മിയെ വീട്ടിൽ കൊണ്ട് വിടാൻ നേരം ആകുമ്പോൾ എന്നെ വിളിച്ചാൽ മതി എന്നു സണ്ണിയോടെ പറഞ്ഞു ഒരു തമ്പ്സ് അപ്പ്‌ കാണിച്ചു അവിടെ നിന്നും ഇറങ്ങി.
ഡെയ്സി എന്ത് ചെയ്യണം എന്നു അറിയാതെ നിൽക്കുന്ന കണ്ട സണ്ണി. മമ്മിയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. തോളിലുടെ കൈ ഇട്ടു ബെഡ് റൂമിൽ ലേക്ക് കൂട്ടി കൊണ്ട് പോയി.
ഡെയ്സിയുടെ പേടി കണ്ട സണ്ണി പറഞ്ഞു മമ്മിക്ക് പേടി ഉണ്ടോ. ഡെയ്സി തല ആട്ടി. മമ്മി ഒന്നും പേടിക്കണ്ട എന്നു പറഞ്ഞു മമ്മിയുടെ നെറ്റിയിൽ ഉമ്മ വെച്ചു.
ഡെയ്സി ആകെ ദേഹത്ത് ഷോക്ക് അടിച്ചത് പോലെ തോന്നി. മമ്മിയുടെ മുഖത്തു ഇപ്പോളും പേടി ഉള്ളത് പോലെ സണ്ണിക്കു തോന്നി.
