“ഇതൊന്നും വേണ്ടായിരുന്നെടാ…”
“കഴിക്ക് ഒരു മണിക്കൂർ ബസ്സിൽ ഇരിക്കാൻ ഉള്ളതല്ലേ…”
കൂടുതൽ ഒന്നും പറയാതെ ലിയ അവൻ്റെ കൈയിൽ നിന്നും പഴംപൊരി വാങ്ങി കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവർ അത് കഴിച്ച് തീരാറായപ്പോഴേക്കും കുട്ടൻ ചായയും ആയി വന്നു. ആര്യൻ പഴംപൊരിയുടെ അവസാന ഭാഗവും മുഴുവനായി വായിലേക്ക് ഇട്ട് ചവച്ചുകൊണ്ട് കുട്ടച്ചൻ്റെ കൈയിൽ നിന്നും ചായ വാങ്ങി ഒരു ഗ്ലാസ്സ് ലിയക്ക് കൊടുത്തു.
പഴംപൊരി എല്ലാം കൂടെ വായിൽ ഇട്ടു ചവച്ച് ഇറക്കാൻ പാട് പെടുന്ന ആര്യനെ കണ്ട് ലിയക്ക് ചിരി വന്നു.
“ഇതാരാ ഹനുമാനോ…ഹഹഹ…”
“ഇളിഗ്ലോന്ത് നിഗ്ലാതെ ഗുളിച്ചെ…”
“എന്തോന്ന് എന്തോന്ന്…ഹഹഹ…”
ആര്യൻ സാവധാനം വായിലുള്ളത് മുഴുവൻ ചവച്ച് ഇറക്കിയ ശേഷം വീണ്ടും പറഞ്ഞു.
“ഇളിച്ചോണ്ട് നിക്കാതെ കുടിക്കാൻ…ബസ്സ് ഇപ്പൊ വരും…”
“ആണോ…ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലല്ലോ എനിക്ക് ചായ വേണമെന്ന്…ഹും…”
“പാവം ബസ്സിലെ ഇടിയൊക്കെ കൊണ്ട് ക്ഷീണിച്ച് വീട്ടിൽ എത്തുമ്പോൾ താമസിക്കത്തില്ലേ ഒരു ചായ മേടിച്ച് കൊടുത്തേക്കാം എന്ന് വിചാരിച്ചപ്പോൾ…”
“ശരിക്കും…എങ്കിൽ ഞാൻ കുടിക്കാം…”
“ആ അങ്ങനെ മര്യാദക്ക് വഴിക്ക് വാ…”
“പോടാ…” ലിയ കുലുങ്ങിച്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് വായനക്കി.
“ആരെങ്കിലും കണ്ടിരുന്നോ ചേച്ചീ ഞാൻ കൈയിൽ പിടിച്ച് വലിച്ചത്?” ചായ കുടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നതിനിടയിൽ ആര്യൻ ലിയക്ക് മാത്രം കേൾക്കാവുന്ന രീതിയിൽ ചോദിച്ചു.
“പിന്നെ കാണാതെ…ആ കടയ്ക്കകത്ത് ഇരിക്കുന്ന ഒന്നുരണ്ട് പേരും ബസ്സ് സ്റ്റോപ്പിൽ നിക്കുന്നവരും ആരൊക്കെയോ നോക്കുന്നത് കണ്ടു…ഞാൻ അങ്ങ് ഉരുകിപ്പോയി…”
“അപ്പോ ഞാനോ…”
“ആഹാ ആണോ…അന്നേരം ആലോചിക്കണമായിരുന്നു…”
“ഞാൻ പെട്ടെന്നുള്ള ആ ഒരു ഇതിൽ…”
“നാടോടിക്കാറ്റിലെ മോഹൻലാൽ ആണെന്നാ വിചാരം…?”
“അതിന് കറക്റ്റ് സമയത്ത് തന്നെ ആ പാട്ട് വന്നതിന് ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യാനാ?”
“നീ ഒന്നും ചെയ്യണ്ടടാ ഞാനായിരുന്നു നിൻ്റെ കൂടെ നിന്ന് ശോഭന കളിക്കേണ്ടത്…പൊക്കോണം…”
“സോറി ചേച്ചീ…ഇനി അങ്ങനെ പറ്റാതിരിക്കാൻ ശ്രദ്ധിക്കാം ഞാൻ.”
