നിള വഴിപാട് കൗണ്ടറിലേക്ക് ചെന്ന് വഴിപാട് ചീട്ടാക്കി അപ്പുവിനെയും കൂട്ടി ശ്രീകോവിലിനു മുന്നിലേക്ക് നടന്നു, അവനരികിലായി കണ്ണടച്ച് കൈകൂപ്പി നിന്നു,
“അനന്തകൃഷ്‌ണൻ… മകയിരം…”
തിരുമേനി അർച്ചനകഴിപ്പിച്ചു പ്രസാദം നീട്ടി,
നിള പ്രസാദം വാങ്ങി, നെറ്റിയിൽ ചന്ദനം തൊട്ടു എന്നിട്ട് അപ്പുവിനും കൂടി ചന്ദനം തൊട്ടുകൊടുത്തു…
അവിടെയുണ്ടായിരുന്നവരുടെയെല്ലാം ശ്രദ്ധ നിളയിലേക്കായിരുന്നു…
ആൺപിള്ളേരെല്ലാം ആരാധനയോടെ നിളയെ നോക്കിയപ്പോൾ പെൺകുട്ടികളുടെ മുഖത്ത് കുഞ്ഞ് അസൂയ നിറഞ്ഞു…
അപ്പുവിന്റെ ശ്രദ്ധ അപ്പോൾ അവിടുണ്ടായിരുന്ന മറ്റൊരു മുഖത്തേക്കായിരുന്നു…
ശ്രീകോവിലിൽ തൊഴുതു നിൽക്കുന്ന സുന്ദരിയായ മറ്റൊരു പെൺകുട്ടി, അവന്റെ കണ്ണുകൾ ഇടയ്ക്കിടെ ആ മുഖത്തേക്ക് പാറി വീണുകൊണ്ടിരുന്നു…
തൊഴുതു പുറത്തേക്കിറങ്ങുന്ന ആ പെൺകുട്ടിയ്ക്കൊപ്പം പുറത്തിറങ്ങാൻ അവന് ധൃതിയായി…
“നിളേച്ചി പോകാം…”
അവൻ തിടുക്കപ്പെട്ടു…
“നിക്കടാ… കുറച്ചു വഴിപാടുണ്ട്, അത് കഴിയട്ടെ…”
അവൾ പറഞ്ഞു
“എന്നാ… ചേച്ചി വഴിപാട് കഴിച്ചിട്ട് വാ ഞാൻ പുറത്തുണ്ടാകും…”
“നിനക്കെന്താ ഇത്ര ധൃതി…?”
“അത്… പിന്നെ… എന്റെ ഒരു കൂട്ടുകാരനെ കണ്ടു പുറത്ത് ഞാനൊന്ന് കണ്ടിട്ട് വരാം…”
“മ്…”
അവളൊന്ന് മൂളി
അപ്പു ധൃതിയിൽ പുറത്തേക്കിറങ്ങി ചുറ്റും നോക്കി… അപ്പോൾ കണ്ടു നാഗത്താൻമാരെ തൊഴുതിറങ്ങുന്ന അവളെ…
അവൾ ചെരുപ്പുമിട്ട് പോകാൻ തിരിഞ്ഞു
“നന്ദന…”
അപ്പു വിളിച്ചുകൊണ്ട് അവൾക്കരികിലേക്ക് ചെന്നു
“എന്നെ മനസ്സിലായോ…”
അവൾ ഒരു നിമിഷം അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി, പിന്നീട് ചുണ്ടിലൊരു പുച്ഛച്ചിരി വിരിഞ്ഞു
“താനോ… പണ്ടത്തെപ്പോലെ പുറകെ നടക്കാൻ വന്നതാണോ…?”
അവൾ പുച്ഛത്തോടെ ചോദിച്ചു
അവനൊന്നു ചിരിച്ചു
“ഉദ്ദേശം അത് തന്നെ… പക്ഷെ പണ്ട് താൻ പറഞ്ഞ എന്റെ അയോഗ്യത ഞാൻ മാറ്റിയിട്ടുണ്ട്… ഞാനിപ്പോ അന്ന് താൻ പറഞ്ഞപോലെ അഷ്ടിക്ക് വകയില്ലാത്തവനല്ല…”
അവൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് ദൃഷ്ടിയൂന്നി തുടർന്നു
“ആ പുഴയ്ക്കരികിലെ തന്റെ തറവാട് വീടില്ലേ… അത് തന്റെ അമ്മാവന്റെന്ന് വാങ്ങിയത് ഞാനാ…”
അവൾ അമ്പരപ്പോടെ അവനെ നോക്കി നിന്നു
“ഇനിപ്പറ എനിക്ക് നന്ദനയുടെ പുറകെ നടക്കാൻ യോഗ്യതയായോ…? ആയെങ്കിൽ പറയണം…”
അവൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു, ഒന്നുകൂടി അവളെ നോക്കിയിട്ട് തിരികെ നടന്നു
“എടി… അത് പണ്ട് നിന്റെ പിന്നാലെ നടന്നവനല്ലേ… കൊറേ നാള് കാണാനില്ലായിരുന്നല്ലോ… മ്… ചെറുക്കൻ ഒന്നൂടെ ഗ്ലാമറായിട്ടുണ്ട്…”
