പോവുന്ന. ഇനി ഞാൻ തന്നെ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് ഓടേണ്ടി വരുവോ?.മെല്ലെ ചാരി ഞാൻ നിലത്തേക്കിരുന്നു.കൈ പൊത്തി ഞാൻ പിടിച്ചു നോക്കി സംഭവം ഒന്നും ശെരിയാവുന്നില്ല.ഇത്തിരി നേരം അങ്ങനെ നിന്നു.ശരീരം മെല്ലെ തളർന്നു. കണ്ണടച്ചു ഞാൻ അവിടെ കിടന്നു.. ചത്തോ!!
ഏതോ വലിയ ഗുഹക്കുള്ളിലൂടെ ഞാനിങ്ങനെ പറക്കാണ്.നല്ല തണുപ്പ്. അറ്റത്തൊരു വെളിച്ചമുണ്ട്.അവിടെ എത്തുന്നില്ലല്ലോ.!!
ചെവിയിലെ മൂളലൊക്കെ നിന്നു.ഗുഹയിൽ നിന്നാരോ ചവിട്ടി പുറത്താക്കിയപോലെ തോന്നി.ആരോ തൊട്ടു നോക്കുന്നുണ്ട്. തലയിൽ, മുടിയിൽ, മൂക്കിൽ.. ന്ത്‌ കളിക്കാണ്. കണ്ണ് വേണേൽ തുറക്കാം എന്ന സ്ഥിതി വെന്നെന്നു തോന്നി.പതിയെ ഞാൻ തുറന്നു..
ഓഹ്…ഗ്ലൂക്കോസ് വെക്കുന്ന സ്റ്റാന്റ് മുകളിൽ.രക്ഷപെട്ടു.ഹോസ്പിറ്റലിലാണ്,ഹോസ്പിറ്റലിലാണ്…. ചത്തില്ല.അടുത്താരോ ഉണ്ടല്ലോ?.. കണ്ണ് വല്ല്യ രീതിയിൽ തുറക്കാതെ തലമെല്ലെ ഞാനിടത്തോട്ട് തിരിച്ചു നോക്കി.
അതായിരിക്കുന്നു എന്റെ തള്ള..ലക്ഷ്മി വിശ്വനാഥ്. കണ്ണ് വേഗം പൂട്ടി.
“തുറക്കെടാ കണ്ണ്….” അമ്മ ഒച്ചയിട്ടു.ശ്ശേ ഇതൊക്കെ കണ്ടോ?..ഞാൻ ഇളിച്ചുകൊണ്ട് മെല്ലെ കണ്ണ് തുറന്നു നോക്കി. എന്റമ്മേ മുഖം ഒരു കൊട്ടയുണ്ട്.
“ഒന്ന് അങ്ങ് തന്നാലുണ്ടല്ലോ.. തമാശയാണെന്നാണോ നിന്റെ വിചാരം..?.” തുടങ്ങി. കൈവീശി ആംഗ്യം കാട്ടി ഒരു നാടകം.എന്ത് ചെയ്താലും കുറ്റം എന്റെ തലയിൽ.
“പിന്നേ…. ഒന്ന് പോ തള്ളേ… ഇത്തിരി സ്വര്യം തരോ.. അതില്ലാഞ്ഞിട്ടാ ഇതൊക്കെ ചെയ്യാൻ പോയെ…!!” ഇന്നലെ മുതൽ മൈൻഡ് ചെയ്യാത്ത സാധനമാണ് ഇവിടെ വന്നു സ്നേഹം കാട്ടുന്നത്.
“എങ്ങട്ട് പോവാൻ..?. ഞാൻ ഡോക്ടറാണ് നീയെന്റെ പേഷ്യന്റ്റും.പിന്നേ… നീ പറയിണ കേട്ട് അങ്ങ് പോവാൻ നിക്കല്ലേ??..”തള്ളക്ക് ചെറിയമ്മയുടെ സ്വഭാവം വന്നു. വല്ല്യ കുരിശായല്ലോ??.
“എന്നാലെന്റെ ഡോക്ടറെ… എന്തേലും കുത്തി വെച്ചെന്നെയൊന്ന് കൊന്ന് തരോ…?”
“ന്തിനാ…?” ആ ചിരിയോടെയുള്ള ചോദ്യം..
“വീട്ടുകാർക്കൊന്നും ന്നെ വേണ്ടന്നെ…”ഞാൻ അങ്ങ് പറഞ്ഞു.അമ്മയുടെ മുഖം മാറി. ആ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. എന്നാലും നോക്കി ഒരു ചിരിയുണ്ട് ചുണ്ടിൽ . ചങ്ക് കലങ്ങി.. പാവം തോന്നി.
“അമ്മേ…ചാവാൻ നോക്കി ശെരിയാ. ആ ഹരിയുടെ തെണ്ടി പൂച്ച കാരണാണ് ഞാമ്പോലുമറിഞ്ഞില്ല മുറിച്ചു പോയത്..” ഉള്ളത് ഞാൻ അങ്ങ് പറഞ്ഞു.
“എന്നാലുമൊന്ന് പറഞ്ഞൂടായിരുന്നോ? ഞാനല്ലെടാ നിന്നെ ജനിപ്പിച്ചേ.. ഞാൻ തന്നെ അങ്ങ് തീർത്തു തരില്ലായിരുന്നോ?..” സെന്റി എന്തൊരു സെന്റി.
“ശെരിയാണല്ലോ…” സംഭവം ഒരു കൂട്ടകരച്ചിലിലേക്ക് നീങ്ങാതിരിക്കാൻ ഞാൻ പറഞ്ഞു.അതേറ്റു. അമ്മ ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി..
The Author
