“മോനെ നമ്മുടെ രേണൂം ….”
മേനോന്‍റെ വാക്കുകള്‍ ഇടയ്ക്ക് മുറിഞ്ഞു. ഋഷി വിങ്ങിപ്പൊട്ടി. അല്‍പ്പ നേരം മൃതദേഹങ്ങള്‍ക്ക് കണ്ണീര്‍ക്കണങ്ങളോടെ ഇരുന്നതിന് ശേഷം അവന്‍ എഴുന്നേറ്റു.
“എവിടെ അച്ഛാ, ബഷീര്‍ അങ്കിള്‍?”
സംഗീതയും ലീനയും മേനോനെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞ കഥകള്‍ ഓര്‍മ്മയിലുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അയാളോട് വിദ്വേഷഭാവം ഒന്നും കാണിക്കാതെ അവന്‍ ചോദിച്ചു.
അവന്‍ മേനോനോട് ചോദിച്ചു.
“അവനിങ്ങോട്ട് വന്നിട്ടില്ല മോനെ”
മേനോന്‍ പറഞ്ഞു.
“ബഷീര്‍ ആണ് മോന്‍റെ നേരെ അങ്ങനെ വെടിവെച്ചതെന്ന് ..എനിക്കിപ്പഴും അങ്ങ് വിശ്വസിക്കാന്‍ പറ്റുന്നില്ല…പക്ഷെ ഇപ്പോള്‍ ഉറപ്പായി…അതില്‍പ്പിന്നെ എന്നെ കണ്ടിട്ടില്ലല്ലോ..ഒളിച്ചു നടക്കുന്നത് എന്തിനാ? അപ്പോള്‍ ഉറപ്പായില്ലേ? പക്ഷെ എന്തിനാണ് എന്ന് മാത്രം അങ്ങോട്ട്‌ മനസ്സിലാകുന്നില്ല…”
“രേണൂം അമ്മേം …അവരെ ആരാണ് എന്തിനാണ് എന്നൊക്കെ പോലീസിന് മനസ്സിലായോ?”
“അന്വേഷണം തുടങ്ങീട്ടെ ഉള്ളൂ…”
മേനോന്‍ പറഞ്ഞു.
“ബഷീറിന്റെ കാര്യത്തില്‍ തന്നെയാ അവര്‍ക്കും സംശയം. അവന്‍ പോകാന്‍ ചാന്‍സ് ഉള്ള ഇടത്തൊക്കെ അവര് വല വിരിച്ചിട്ടുണ്ട്,”
അപ്പോള്‍ മൊബൈല്‍ റിംഗ് ചെയ്തത് കൊണ്ട് മേനോന്‍ അവന്‍റെ സമീപത്ത് നിന്നും പോയി.
***********************************************
“കോഴിക്കോട് അസ്സിസ്റ്റന്‍റ്റ് കമ്മീഷണര്‍ വിന്‍സെന്റ് എങ്ങനെ ഉണ്ടെടീ?”
അന്ന് രാത്രി രേഷ്മയുടെ ഹെലന്‍ സ്പായില്‍, അവളുടെ മുറിയില്‍ അവളുടെ അടുത്ത് കിടക്കയില്‍ ഇരുന്നുകൊണ്ട് മേനോന്‍ ചോദിച്ചു.
“എന്ന് വെച്ചാല്‍?”
അയാളുടെ കൈ തന്‍റെ മുഴുത്ത ചന്തിയില്‍ ഞെങ്ങി ഉഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അവള്‍ ഒന്നിളകിയിരുന്നിട്ട് ചോദിച്ചു.
“എന്ന് വെച്ചാ, പെണ്ണ് വിഷയത്തില്‍ എങ്ങനെയാ? നിന്‍റെ അടുത്ത് വന്നിട്ടുണ്ടോ ചരക്കിനെ തപ്പി?”
“ഇല്ല,”
അയാളുടെ കൈ മുകളിലേക്ക് കയറി തന്‍റെ വയറിന്‍റെ മടക്കുകളില്‍ ഞെരിഞ്ഞു നീങ്ങിയപ്പോള്‍ അവള്‍ പറഞ്ഞു.
“അയാള്‍ക്കാ അന്വേഷണ ചുമതല,”
അവളുടെ വയറ് കശക്കി തിരുമ്മി അയാള്‍ തുടര്‍ന്നു.
“കോഴിക്കോട്ടെ എല്ലാ ഹൈ പ്രൊഫൈല്‍ കേസും അയാളാ അന്വേഷിക്കുന്നെ…”
അവളെ കിടക്കയിലേക്ക് ചായ്ച്ച് കിടത്തി മേനോന്‍ പറഞ്ഞു. എന്നിട്ട് അവളുടെ പൊക്കിള്‍ ചുഴിയില്‍ മുഖമമര്‍ത്തി ഞെക്കി.
“ആഅഹ്ഹ്ഹ…”
അയാളുടെ നാക്ക് പൊക്കിള്‍ച്ചുഴിയെ ഞെക്കി ഉഴിയുമ്പോള്‍ അവളൊന്നു പിടഞ്ഞു സീല്‍ക്കാരമിട്ടു.
കൊട്ടാര സദൃശ്യമായ ആ കെട്ടിടത്തിനു വെളിയില്‍ അപ്പോള്‍ നല്ല നിലാവുണ്ടായിരുന്നു.
