ആളുകൾ ഒകെ നിറയാൻ അധികം സമയം ഒന്നും വേണ്ടിവന്നില്ല. ട്രെയിനിൽ കയറിയ യാത്രക്കാർ എന്നോട് ചോദിക്കുവാ ആ ബാഗ് എടുത്തു മാറ്റുവാൻ… അങ്ങനെ ഒടുവിൽ ട്രെയിൻ എടുക്കാൻ 5 min ഉള്ളപ്പോൾ അതിന്റെ ഉടമസ്ഥൻ “അല്ല ഉടമസ്ഥ” വന്നു… ആരാണെന്നോ എന്താണെന്നോ ഒന്നും കൂടുതലായി ഞാൻ നോക്കിയില്ല… അവൾ വന്നപാടെ ആ ബാഗ് എടുത്തു മടിയിൽ വെച്ചു പിന്നെ ഫോണിൽ വന്ന കാൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്തു പുറത്തോട്ടു നോക്കി സംസാരികുവരുന്നു…
കുറച്ചു കഴിഞ്ഞതും ട്രെയിൻ എടുത്തു…. ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ച തിരക്കൊന്നും ട്രെയിനിൽ ഇല്ല. പക്ഷെ 4 പേർക്ക് ഇരിക്കാൻ നമ്പർ ഇട്ടു വെച്ചേക്കുന്ന സീറ്റിൽ ഇപ്പോൾ 5 പേര് ഇരിക്കുന്നു… ഇവിടെ മാത്രം അല്ല എല്ലായിടത്തും ഇത് തന്നെ അവസ്ഥ… സ്കാനിയയിൽ തണുപ്പത് പുതച്ചു കിടന്നു പോകേണ്ടിയിരുന്ന ഞാനാ ഇപ്പോ ഇങ്ങനെ…ആ ഇനി പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല, ഒന്നു നടുവ് നിവർത്താൻ എങ്കിലും പറ്റിയാൽ മതിയാരുന്നു…
ട്രെയിൻ ഞെരങ്ങി ഞെരങ്ങി ആണ് നീങ്ങുന്നത്..വർകലക്‌ അടുത്ത് ഇന്നലെ പെയ്ത മഴയത്തു ട്രാക്ക് എന്തോ തകരാറിലായി.. അത് കാരണം ട്രെയിൻ എല്ലാം വൈകിയാണ് ഓടുന്നത്…. അങ്ങനെ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു ഇരിക്കുമ്പോ തന്നെ ട്രെയിൻ അവിടെ പിടിച്ചു ഇട്ടു…
അത്രയും നേരം ഫോണിൽ ഫേസ്ബുക് നോക്കി നിന്ന ഞാൻ ഫോൺ എടുത് മടിയിൽ ഉള്ള എന്റെ ബാഗിന്റെ അകത്തോട്ടു തിരുകി… എന്നിട്ട് ചുറ്റിനും ഒന്നും നോക്കി… മുന്നിൽ ഇരിക്കുന്നവരിൽ ഒരു കൊച്ചു ഫാമിലിയും പിന്നെ വേറെ 3 ആണുങ്ങളും… എന്റെ ഇടതു വശം 3 ആണുങ്ങൾ തന്നെ.. വലതു സൈഡിൽ അവളും…കണ്ടാൽ ഒരു 26-28 വയസ് തോന്നിക്കും… വിവാഹിത ആണോ എന്നൊന്നും അറിയില്ല… ബ്ലാക്ക് ചുരിദാറും റെഡ് ലെഗ്ഗിൻസ് ഉം ഷാളും ആണ് വേഷം…സൈഡ് നിന്നു കാണാൻ കൊള്ളാം… അത്ര വെളുപ്പല്ല… എന്നാലും വെളുത്തിട്ട് ആണ്… സ്ലിം അല്ല തടിച്ചിയും അല്ലാത്ത ഒരു മീഡിയം പ്രകൃതം..
ഇതിനിടയിൽ ട്രെയിൻ പതിയെ ഓടി തുടങ്ങിയിരുന്നു… അതുവരെ മനസ്സിൽ ഒരു തെറ്റായ ചിന്തകളും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല… ഇത് തള്ള് അല്ല… സത്യായിട്ടും
പക്ഷെ… പുറത്തു നിന്നും വീശുന്ന തണുത്ത കാറ്റിന്റെ തണുപ്പ് കൊണ്ടാണോ എന്ന് അറിയില്ല, ഒരു കാര്യം ഞാൻ ശ്രെദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങി… എന്റെ വലുത് കാൽ… അതായത് അവളുടെ ഇടതു കാലിൽ മുട്ടി ചേർന്നു നിൽക്കുന്ന എന്റെ വലതു കാൽ തുട ചൂട് പിടിക്കാൻ തുടങ്ങി… ഒപ്പം ഒരു പ്രത്യേക സുഖവും…എവിടുന്നോ കിട്ടിയ ധൈര്യം കൊണ്ട് ഞാൻ കുറച്ചു കൂടി പുറകോട്ടു കേറി ചേർന്നു ഇരുന്നു… അപ്പൊ കുറച്ചു കൂടുതൽ സോഫ്റ്റ്നസ് അനുഭവിച്ചു.. അവളിൽ നിന്നും ഒരു ഭാവവ്യത്യാസവും കണ്ടില്ല..
