കിച്ചു അനങ്ങാതെ ദേഷ്യം കടിച്ചമർത്തി വേറൊരു വഴിയും ഇല്ലാതെ ഇരുന്നു.
ബാബു : ശരിയായിരിക്കും. അപ്പൊ ജിഷ്ണു കുറച്ച് കഷ്ടപ്പെടേണ്ടി വരും. ഇച്ചിരെ കഷ്ടപെട്ടാലെന്താ നല്ല തേൻവരിക്ക അല്ലേ എന്റെ മരുമോൾ.
വാസു : മരുമോളുടെ വരിക്കയിൽ മാത്രമല്ല തേൻ, ഇവിടൊരു പൂവമ്പഴവും തേൻ ചുരത്തി തുടങ്ങി. നിങ്ങള് ഞാൻ കൈ അകത്തോട്ട് ഇട്ടപ്പോ കാണാത്തതായി ഭാവിച്ചതൊക്കെ ഞാൻ കണ്ടണ്ണാ. നിങ്ങക്കിപ്പോ എന്നെ കൊല്ലാനുള്ള ദേഷ്യം ഉണ്ടല്ലേ. കഥ കേൾക്കാൻവേണ്ടി എല്ലാം സഹിച്ചിരിക്കുന്ന മരുമകളുടെ അമ്മായിയപ്പൻ.
ബാബു : ഓഹ്. തന്നെഡേയ്. അതിനെപ്പറ്റി ഇനിയൊരു സംസാരം ഉണ്ടാക്കി കലിപ്പാവേണ്ടെന്ന് വിചാരിക്കുമ്പോ നീ വിളിച്ചുകാണിച്ചു ദേഷ്യംപിടിപ്പിക്കുന്നോ.
വാസു : നിങ്ങളത്ര ദേഷ്യക്കാരനാണോ? എന്നാപ്പിന്നെ അതൊന്ന് കാണണമല്ലോ. ദേഷ്യം പിടിപ്പിച്ചിട്ടു തന്നെ ബാക്കി കാര്യം.
കിച്ചുവിന്റെ ബെർമുഡ വലിച്ചിറക്കി വാസു കുണ്ണയെ സ്വതന്ത്രനാക്കി. കമ്പിപ്പാരപോലെ ഉറച്ച കൊച്ചുകിച്ചു ആകാശത്തേക്കുനോക്കി പുറത്തെ ഇളം തണുപ്പിൽ ചെറുതായൊന്നു വിറച്ചു. ഇതുകണ്ട വാസു ഉറപ്പിച്ചു, ചെറുക്കൻ മഹാ തരികിടയാണ്. അച്ഛനെ കവച്ചുവെക്കും. കഥയും കേട്ട് തന്തയെ പൊട്ടനാക്കി ഇരിക്കുന്നു.
ബാബു : നീ കുഴപ്പിക്കാതെ. ആരേലും വന്ന് കണ്ടാൽ. നീ എന്നെ ചൊടിപ്പിക്കാൻ ഓരോന്ന് കാട്ടീട്ട് ശാലു വല്ലോം ഇങ്ങോട്ട് കേറിവന്നാ ഞാനും നീയും നാട് വിടേണ്ടി വരും.
വാസു : പൊന്നണ്ണാ. എനിക്കിതൊക്കെയാണ് സുഖം. അല്ലാതെ നിങ്ങളെ ചൊടിപ്പിക്കാനൊന്നും അല്ല. പിന്നെ നിങ്ങള് കലിപ്പാവുന്നത് കണ്ടപ്പോ രസം കേറി. നിങ്ങക്ക് എന്റെ കഥ സുഖം, എനിക്കിത് സുഖം. അങ്ങനെ കണ്ടാമതി.
ബാബു : എനിക്കൊന്നും പറയാനില്ല. ഇന്നത്തെ രാത്രി മാത്രമേ എനിക്കിങ്ങാനൊരു കള്ളുകുടി ഒത്തുവരൂന്ന് അറിയാവുന്നതുകൊണ്ട് ഞാൻ ക്ഷമിക്കുന്നു. നീ പറയ്. എന്തായാലും നനഞ്ഞു ഇനി കുളിച്ചുകേറാം.
