പോത്തൻ പറഞ്ഞു.
“കല്ല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ട് കൊറേ ആയില്ലേ? നിനക്ക് ഒരു മാറ്റോം ഇല്ലല്ലോ! നിന്റെ വയറ് നിറയ്ക്കാനൊള്ള കഴിവ് ഒന്നും ഔസേപ്പച്ചനില്ലേ?”
“ശ്ശ്യേ..ഈ പപ്പാ… പിന്നേം!”
“ശ്ശ്യേ..ഈ പപ്പാ പിന്നേം ! ഒന്ന് പൊക്കോണം! നേരെ വാ നേരെ പോ എന്ന് വെച്ചാ നിന്റെ വായീന്ന് ഒന്നും വീഴത്തില്ല. മറ്റേ ഫാഷ തന്നെയേ പറ്റുവൊള്ളൂ…എടീ അവന് സാധനം പൊങ്ങുവേലേന്ന്?”
“പപ്പാ..ഞാൻ പോകുവാ കേട്ടോ! ഇതുപോലെ ഒരു സാധനം!നാക്കിന് ഒരു എല്ലും ഇല്ല!”
“എടീ മൈരേ ഞാൻ കൂതീന്ന് മഞ്ഞള് മാറാത്ത കൊച്ചുങ്ങളോടല്ല വർത്താനം പറയുന്നേ! വയസ്സ് പത്തിരുപത് ആയില്ലേ നിനക്ക്? നിന്നോട് പിന്നെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞാ എന്നാ? നീ കാര്യം പറ! നിന്നെപ്പോലെ ഒരു ഊക്കൻ സാധനത്തിന്റെ കടി മാറ്റാൻ ഒന്നും അവനെക്കൊണ്ട് പറ്റുന്നില്ലേ?”
അയാളുടെ ഓരോ വാക്കും മദം മുറ്റി നിന്ന സിന്ധുവിന്റെ മുലക്കണ്ണുകളിലും കൂതിവിടവിലും തുടയിടുക്കിലും കന്തിലും പൂറിലുമൊക്കെ സുഖത്തിന്റെ അഗ്നിസ്ഫുലിംഗങ്ങൾ
“അത് പപ്പാ ഏതാണ്ട് അങ്ങനെയൊക്കെ തന്നെയാ!
അവൾ മടിച്ചുമടിച്ചാണെങ്കിലും പറഞ്ഞു.
പോത്തൻ വിഷമത്തോടെ മകളെ നോക്കി.
“അതുകൊണ്ടാണോ നീയാ ചെറുക്കനെ വളയ്ക്കാൻ നോക്കിയേ?”
അയാൾ ചോദിച്ചു.
സിന്ധുവിന്റെ മുഖം വീണ്ടും ലജ്ജകൊണ്ട് ചുവന്നു.
“പപ്പാ എനിക്ക് പപ്പയോട് അതൊക്കെ പറയുമ്പം ഭയങ്കര ചമ്മലാ..!”
“എടീ മൈര് കൊച്ചേ…”
അയാൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് സിന്ധുവിനെ വിളിച്ചു.
“ആരുടെ മുഖത്ത് നോക്കീം കാര്യം നേരെ പറയാന്നൊള്ളതാ എന്റെ രീതിയും ശീലോം..അതല്ലേ നല്ലത്? അല്ലാതെ മനസ്സിൽ ഒളിച്ചും പാത്തും വെച്ച് ചുമ്മാ വീർപ്പ് മുട്ടണോ?”
“അതൊക്കെ ശരിയാ എന്നാലും പപ്പാ എന്റെ പപ്പായല്ലേ?”
“ഓഹോ!”
അയാൾ അവളെ നോക്കി.
“അതാണോ നിന്റെ വെഷമം? എനിക്കെന്നാടീ ഒരു കൊറവ്? നീ നോക്കിക്കേ…നല്ല സൂപ്പർ നെഞ്ചല്ലേ എന്റെ?”
അയാൾ തന്റെ വിരിഞ്ഞ മാറിലെ രോമങ്ങളിൽ വിരലോടിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
“പിന്നല്ലേ!”
അവൾ അഭിനന്ദിച്ച് അയാളെ നോക്കി.
Comments are closed.