അൻപത് കഴിഞ്ഞ പ്രായം. നല്ല പ്രസരിപ്പും ചുറു ചുറുക്കുമുള്ള ദേഹം. ഉച്ചത്തിൽ ആണ് എപ്പോഴും സംസാരം. സരസമായി ഫലിതം പറയും. മുഷിപ്പിക്കാതെ സംസാരിക്കും. നല്ല ഉറച്ച തുളുമ്പുന്ന മാംസപേശികളാണ് ദേഹം നിറയെ.
“പപ്പാ…!!”
അവൾ ആഹ്ലാദവായ്പോടെ പോത്തനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
അയാളുടെ കരുത്തുറ്റ കൈകളും അവളെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു.
അവളുടെ മൃദുലമായ മാംസദേഹം അയാളുടെ ദീർഘമായ കരുത്തിൽ അമർന്നു.
“എന്നാടി എന്റെ മടീൽ കുത്തിക്കൊള്ളുന്നെ?”
അയാൾ ചോദിച്ചു.
പെട്ടെന്നാണ് സിന്ധുവിന് വഴുതിനങ്ങയെക്കുറിച്ച് ഓർമ്മ വന്നത്. എന്റെ വ്യാകുലമാതാവേ! ശ്യേ! അവൾ പെട്ടെന്ന് കൈ താഴ്ത്തി നൈറ്റി പൊക്കി അയാൾ കാണുന്നതിന് മുമ്പ് പൂറിൽ നിന്ന് വഴുതിനങ്ങ വലിച്ചൂരിയെടുത്തു.
“അത് പപ്പാ ..ഞാൻ കറിക്ക് അരിയുമ്പഴാ പപ്പാ വരുന്ന ഒച്ചകേട്ടെ. മടീൽ ഇരിക്കുവാരുന്നു വഴുതിനങ്ങ…”
“ഓഹോ!”
അയാളുടെ മുഴക്കമുള്ള സ്വരം അവിടെ നിറഞ്ഞു.
“ഉച്ചക്ക് ചോറിന് ഈ വഴുതുനങ്ങ ആണോ കൂട്ടാൻ വെക്കുന്നെ? കോഴിയോ പോത്തോ ഒന്ന്വില്ലേടീ?”
“ഒണ്ട് എന്റെ കൊതിയൻ പപ്പാ ..ഒരു ചട്ടി നെറച്ചും ഒണ്ട് …”
അവൾ പോത്തന്റെ തോളിൽ തട്ടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“നീ ഇന്നാളുത്തേക്കാളും അങ്ങ് തടിച്ചല്ലോടീ…”
അവളെ ആസകലം ഒന്ന് നോക്കിക്കൊണ്ട് അയാൾ പറഞ്ഞു.
“ഇന്നാള് എന്ന് പറയാൻ പപ്പാ ഇവിടെ വന്നിട്ടിപ്പം എത്രനാളായി?”
അയാളുടെ തോളിൽ പിടിച്ച് അകത്തേക്ക് കയറുന്നതിനിടെ അവൾ ചോദിച്ചു.
ശരിയാണ്, മകൾ സിന്ധുവിന്റെ വീട്ടിൽ വന്നിട്ടിപ്പോൾ ഒരുമാസമാകുന്നു.
“അതിന് നിനക്കും അങ്ങട്ടും വരാം,”
അവളുടെ മാംസളമായ തോളിൽ പിതുക്കിയമർത്തിക്കൊണ്ട് പോത്തൻ പറഞ്ഞു.
“എന്റെ പപ്പാ,”
അയാളോട് അൽപ്പ കൂടി ചേർന്ന് അമർന്ന് നിന്നുകൊണ്ട് അകത്തേക്ക് കയറവെ അവൾ പറഞ്ഞു.
“ഇവിടെന്ന് ഒരു ദിവസം മാറി നിന്നാ അച്ചായന് ഫയങ്കര തിക്കുമുട്ടാ…അന്നേരം എങ്ങനെയാ? അല്ലാതെ വരാൻ ഇഷ്ടം ഇല്ലാഞ്ഞിട്ടാണോ?”
“അതൊന്നും നീ പറയണ്ട,”
Comments are closed.