“വിനോദേട്ടന്‍ ആടേ… വൈകിട്ട് എയര്‍പോര്‍ട്ടില്‍ പോകാന്‍ കൂടെച്ചെല്ലണമെന്നു പറയാന്‍ വിളിച്ചതാ.. ഇന്ന് ചേച്ചി വരുന്നുണ്ട്…”
“ഓ.. അന്നു നീ ഫോട്ടോ കാണിച്ച ചരക്ക്.. അല്ലെ?? എങ്ങനാ നീ പോകുന്നെ? ” ബെന്നി
“ഏട്ടന്‍ വന്നു പിക്ക് ചെയ്യും..”
“ഉം ഉം… ചെല്ല് ചെല്ല്…” ബെന്നി ഒന്ന് ചിരിച്ചു..
ഹരിക്ക് ലേശം കലി വന്നു.. മൈരന്‍റെയൊരു ആക്കിയ ചിരി… ഫോട്ടോ കാണിച്ചു കൊടുത്തതാണ് പണിയായത്…
“ഓ.. നുമ്മ സ്വന്തമായിട്ടു കസിന്‍ ഭാര്യമാരൊന്നുമില്ലാത്ത പാവങ്ങള്‍… ഒന്നൂല്ലേലും നോക്കി വെള്ളമിറക്കാല്ലോ?… അതേലുമാവട്ടെ…” നാട്ടിലെ അവന്റെ സെറ്റപ്പായ ചേട്ടത്തിയേ സൂചിപ്പിച്ച് ഹരി തിരിച്ചടിച്ചു…
നാലുമണിയായപ്പോള്‍ ഹരി ക്ലാസുവിട്ടു പോകുന്ന കൊച്ചുങ്ങളുടെ അളവെടുത്തുകൊണ്ട് കോളേജിന്റെ മുമ്പിലെ സ്റ്റോപ്പില്‍ നിന്നു.. അധികനേരം നിക്കേണ്ടി വന്നില്ല.. വിനോദേട്ടന്‍റെ കമ്പനി കാര്‍ അടുത്തുവന്നു നിന്നു…
“ഡ്രൈവറെ വിളിച്ചില്ലേ ചേട്ടാ?” ഫ്രണ്ട് സീറ്റില്‍ കയറി ഇരിക്കുമ്പോള്‍ ഹരി ചോദിച്ചു..
“ഇല്ലെടാ.. ഫ്ലൈറ്റ് എങ്ങാനും ലേറ്റ് ആയാ പണിയാവും.. നീ താമസിക്കുമെന്ന് ആന്‍റിയോട്‌ പറഞ്ഞല്ലോ അല്ലെ?”
“ഓ… ഏട്ടന്‍റെ കൂടെ ആയോണ്ട് ആന്‍റിക്ക് നോ പ്രോബ്ലം… ഞാനിന്നവിടെ തങ്ങിയാലും കുഴപ്പമില്ല….”
“അയ്യടാ… ഇന്ന് നിന്നെ അവിടെ നിറുത്താമ്പോവുകല്ലേ അതിന്?.. രാത്രി ഞങ്ങക്കവിടെ ആദോം ഹവ്വേം കളിക്കാന്‍ ഉള്ളതാ…” വിനോദ് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു…
“ഞാന്‍ അപ്രത്തെ ബെഡ്രൂമില്‍ കിടന്നോളാമെന്നേയ്… ഒരു ശല്ല്യോം ഉണ്ടാക്കാതെ…”..
“സീന്‍ പിടിക്കാനല്ലേ?? അങ്ങനിപ്പോ നീ സുഖിക്കെണ്ടാ…”
“ഹോ.. അല്ലേലും ഈ മനുഷ്യര്‍ എല്ലാം ഇങ്ങനെയാ.. യാതൊരു ദയവുമില്ല… മനോഗുണം വേണം മനോഗുണം…” ഹരി വിഷമഭാവത്തില്‍ പറഞ്ഞു.. പിന്നെ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു…
അരമണിക്കൂര്‍ കാത്തുനില്ക്കേണ്ടി വന്നു ടെര്‍മിനലില്‍.. തോളിലൊരു ബാഗും തൂക്കി, കയ്യില്‍ സ്ട്രോളിയും വലിച്ചുകൊണ്ട് വരുന്ന സീതയെ കണ്ടതും ഹരിയുടെ നെഞ്ചൊന്നിടിച്ചു…
അതിസുന്ദരി!!!……
