രണ്ടാമത്തെ ആള് റുഖിയ ആയിരുന്നു (ഷഹലയുടെ ജേഷ്ഠന്റെ ഭാര്യ) സാമ്പത്തികമായി വലിയ ഉയർച്ചയിൽ അല്ലാത്ത റുഖിയ , ഈ അവിഹിത കഥ കേട്ടപ്പോൾ, ആദ്യം തന്നെ ചിന്തിച്ചത് ഈ പേരും പറഞ്ഞു ഷെഹ്ലയെ അവളുടെ വീട്ടുകാരിൽ നിന്നും അകറ്റുക എന്നുള്ളതാണ് , അങ്ങനെയെങ്കിൽ കുറച്ചു സമയം എടുത്താണെങ്കിലും ഷഹലക്ക് കുടുമ്പ സ്വത്തിൽ നിന്നും യാതൊന്നും കൊടുക്കാതിരിക്കാൻ തന്റെ ഭർത്താവിനെ പറഞ്ഞു സമ്മതിപ്പിക്കാം എന്നുള്ളതുമാണ്,
അപമാനവും ദുഖവും കലർന്ന ദിവസങ്ങളായിരുന്നു പിന്നീട് അങ്ങോട്ടു ഷഹലക്ക്, വീട്ടിലെ ആരും തന്നെ അവളോട് സംസാരിക്കാറില്ല,ഹാരിഫും അതുപോലെ അവളുടെ ചില കൂട്ടുകാരികളും ആദ്യ രണ്ടു ദിവസം തുടരെ തുടരെ അവളുടെ ഫോണിൽ വിളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു, പക്ഷെ ഷെഹ്ല ആരുടെ കോളിനും റെസ്പോണ്ട് ചെയ്തില്ല, അതിനുള്ള ധൈര്യം അവൾക്കില്ലായിരുന്നു,
കുറച്ചു ദിവസം കഴിഞ്ഞു ഹാരിഫിന്റെ ഉമ്മ അവളെ സമീപിച്ചു, മോളെ ഹാരിഫു വിളിച്ചിരുന്നു, നിന്നെ കുറെ വിളിച്ചെന്നും മെസ്സേജ് അയച്ചെന്നും പറഞ്ഞു, നിന്റെ റിപ്ലൈ ഒന്നും കിട്ടാത്തത് കൊണ്ട് എന്നോട് കാര്യങ്ങൾ പറയാൻ ഏല്പിച്ചതാണ്, അവൻ പറയുന്നത് നീ മക്കളെ ഇവിടെ വിട്ടിട്ടു നിന്റെ വീട്ടിലേക്കു പോകാനാണ്, ഞാൻ അവനോടു ആവുന്നത് പറഞ്ഞു നോക്കി പക്ഷെ അവൻ സമ്മതിക്കുന്നില്ല, അവൻ നല്ല വണ്ണം ആലോചിച്ചു എടുത്ത തീരുമാനമാണ് പോലും, മോള് ഒരു കാര്യം ചെയ്യൂ , തത്കാലം അവൻ പറന്നപോലെ നിന്റെ വീട്ടിലേക്കു പോടു, എല്ലാം ഒന്ന് തണുത്താൽ ഞാൻ അവനെ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാകാം.
ഷെഹ്ല ഉമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കരഞ്ഞു, എന്നെ ഇവിടുന്ന് പറഞ്ഞു വിടല്ലേ ഉമ്മ, എനിക്കറിയാം ഞാൻ ഇവിടുന്ന് ഇറങ്ങിയാൽ എനിക്ക് പിന്നെ ഒരിക്കലും ഒരു തിരിച്ചു വരവുണ്ടാവില്ല, ഹാരിഫു വരട്ടെ എന്നെ കൊന്നോട്ടെ എന്നാലും ഞാൻ ഇവിടുന്നു ഇറങ്ങില്ല .
പക്ഷെ കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്കു ശേഷം ഷെഹ്ലക്കു ആ തീരുമാനവും മാറ്റേണ്ടി വന്നു, ഒരു ദിവസം രാത്രി ഷെഹ്ല തളർന്നു ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു, സ്വപ്നത്തിൽ മുനീബ് അവളുടെ വയറിൽ തടവുന്നുണ്ട്, ചുരിദാറിന്റെ ടോപ് മെല്ലെ അരക്കു മുകളിൽ കയറ്റി വെച്ചു തന്റെ പൊക്കിളിൽ ചുണ്ടോടിക്കുന്നു, തന്റെ പാന്റ്സിന്റെ നാട ഊരി താഴേക്കു വലിക്കുമ്പോയേക്കും ഷഹലയുടെ ഉറക്കം ഞെട്ടി,
