സ്വാതി: (ശബ്ദം താഴ്ത്തിക്കൊണ്ട്) ശെരി, പക്ഷെ അൻഷുലിന് മുന്നിൽ വെച്ച് അതുപോലെ എന്നോട് പെരുമാറരുത്. അദ്ദേഹം എന്ത് വിചാരിക്കും?
ജയരാജ്: അതിനെനിക്കെന്താ?.. സ്വാതി എന്റെ മുറിയിലല്ലേ കിടക്കുന്നത്.. എന്റെ ടൗവൽ എവിടെയെന്നു ചോദിക്കാനാ ഞാൻ നിന്നെ വിളിച്ചത്.. അല്ലാതെ ഇന്നലത്തെ പോലെ ഇപ്പോഴും എന്റെ കൂടെ കിടത്തി സുഖിപ്പിക്കാനല്ല..
സ്വാതി: പ്ലീസ്.. അങ്ങനെയൊന്നും എന്നോട് സംസാരിക്കരുത്.
ജയരാജ്: നോക്കു സ്വാതീ.. ഇത് എന്റെ വീടാണ്.. ഇവിടെ എന്തു ചെയ്യണം എന്തു ചെയ്യരുത് എന്നു ഞാനാണ് തീരുമാനിക്കേണ്ടത്.. അല്ലാതെ അൻഷുൽ അല്ല.. ഞാൻ ഇപ്പോഴും നിങ്ങളോട് വളരെ സ്നേഹത്തോടെയല്ലേ പെരുമാറുന്നത്.. കൂടുതലായി നിന്നോട്.. ഒന്നിനും നിന്നെ നിർബന്ധിക്കുന്നില്ലല്ലോ.. കഴിഞ്ഞ രാത്രിയിലും നീ സ്വമനസാലെയല്ലേ എനിക്ക് വേണ്ടി കാലുകൾ വിരിച്ചു തന്നത്.. ഓർമയില്ലേ…
സ്വാതി അതു കേട്ടു ഞെട്ടി..
സ്വാതി: നിങ്ങളെന്താ ഈ പറയുന്നത്.. അൻഷുൽ എങ്ങാനും കേട്ടാൽ.. പ്ലീസ് ഇനിയൊന്നും പറയരുത്..
ജയരാജ് അവളെ നോക്കിയൊന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു..
ജയരാജ്: നീ അടുക്കളയിൽ ജോലിചെയ്തു കൊണ്ടു നിന്നപ്പോൾ ഞാൻ നിന്റെ വയറിലേക്ക് നോക്കുന്നത് കണ്ടില്ലേ നീ.. അപ്പോളെന്തിനാ സാരി കൊണ്ട് നീയത് മറച്ചത്?..
സ്വാതി: അത്..
ജയരാജ്: സത്യത്തിൽ അൻഷുലപ്പോൾ വന്നില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ തീർച്ചയായും ഞാൻ നിന്നെ.. (അയാൾ ഇടത് കൈയിലെ തള്ളവിരലും ചൂണ്ടു വിരലും ചേർത്ത് ഒരു ‘o’ ഷേപ്പ് ഉണ്ടാക്കിയിട്ട് വലതു കൈയിലെ ചൂണ്ടു വിരൽ കൊണ്ട് അതിലേക്കു കയറ്റിയും ഇറക്കിയും കാണിക്കാൻ തുടങ്ങി..)
സ്വാതി: നിങ്ങൾക്കിതെന്തിന്റെ പ്രശ്നമാ?? ഞാൻ നിങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ താമസിക്കുന്നു.. പക്ഷെ അതുകൊണ്ട് നിങ്ങൾ പറയുന്നതെല്ലാമിങ്ങനെ കേട്ടു കൊണ്ടു നിൽക്കുമെന്നല്ല അതിനർത്ഥം..!
ജയ്‌രാജ്: ഹഹ.. പോട്ടെ സ്വാതീ.. ഞാനൊരു തമാശ പറഞ്ഞതാ.. ഇനി നീ പൊയ്ക്കോ.. ടൗവൽ ഞാൻ തന്നെ നോക്കിയെടുത്തോളാം..
സ്വാതി പിന്നെ ഒന്നും പറയാൻ കഴിയാതെ നിസ്സഹായയായി മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങി അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി. ജയരാജപ്പോൾ മനസിൽ അട്ടഹസിക്കുകയായിരുന്നു. പിന്നെ കുളിച്ചതിനു ശേഷം പുറത്തോട്ടു പോയി.
അങ്ങനെ ആ ദിവസം വേറെ കുഴപ്പങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ കടന്നുപോയി. പുതിയ വീൽചെയർ കിട്ടിയതിന്റെ ആവേശത്തിലായിരുന്നു അൻഷുൽ. വളരെ നാളുകൾക്കു ശേഷം അവൻ തന്റെ മക്കളോടൊപ്പം അതിലിരുന്ന് കളിച്ചു സന്തോഷിച്ചു.
