“അയാള് എന്റെ തുടയുടെ എടേല്‍ മുഖം കേറ്റിയത് അവന് കണ്ടാരുന്നു”
“ആണോ..എന്നാല്‍ പ്രശ്നം ആകുന്ന ലക്ഷണമാ..നീ പെങ്ങള്‍ അല്ലെന്നു കൂടി അറിഞ്ഞ സ്ഥിതിക്ക്..ഉം സുഖിക്കാന്‍ യോഗം കാണുന്നുണ്ട് മോളെ..”
“എന്താ ചേച്ചി ഈ പറേന്നെ?”
“എടി നിന്നെപ്പോലെ ഒരു പെണ്ണിനെ അങ്ങനത്തെ ഒരു രീതിയില്‍ കണ്ടാല്‍ അവന് പത്തുപതിനേഴു വയസുള്ള ആരോഗ്യമുള്ള പയ്യനല്ലേ..പലതും തോന്നും..ഉം സൂക്ഷിച്ചോ..വെടിമരുന്നും തീയും ഒരേ വീടിനുള്ളില്‍ ഇരുന്നാല്‍ അറിയാമല്ലോ..”
മനീഷയുടെ മനസ് പിടച്ചു. അങ്ങനെ ഒരു ചിന്ത അവള്‍ക്ക് ഇതുവരെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പക്ഷെ വേണു പറഞ്ഞത് സത്യമാണ് എന്നറിഞ്ഞതോടെ അവള്‍ ശാന്ത പറഞ്ഞത് തന്നെ ആലോചിച്ചു. അവന് എല്ലാം കണ്ടതാണ്. ശാന്തേച്ചി പറഞ്ഞത് പോലെ അവന് ചിന്തിക്കുമോ ആവോ. ശാന്തയോട് സംസാരിച്ചിട്ട് അവള്‍ തിരികെ ചെല്ലുമ്പോള്‍ പ്രവീണ്‍ ഉദ്വേഗത്തോടെ നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു.
“എന്ത് പറഞ്ഞു..അവര്‍ക്ക് അറിയാമായിരുന്നോ?” അവന് ചോദിച്ചു.
“ഉം. അയാള് പറഞ്ഞത് ശരിയാ..ഞാന്‍ നിന്റെ പെങ്ങളല്ല” മനീഷ അവന്റെ കണ്ണിലേക്ക് നോക്കി അങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ട് ഉള്ളിലേക്ക് പോയി.
പ്രവീണിന്റെ മനസ്സില്‍ ഒരു സ്ഫോടനം തന്നെ നടന്നു അതോടെ. മനീഷ തന്റെ പെങ്ങളല്ല; അച്ഛന്റെയോ അമ്മയുടെയോ മകളല്ല അവള്‍. ഇവന്റെ പെങ്ങള്‍ ഒരു ആറ്റന്‍ ചരക്കാണ്‌ എന്നൊക്കെ കൂട്ടുകാര്‍ താന്‍ കേള്‍ക്കാതെ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത് അവന്റെ ഓര്‍മ്മയില്‍ എത്തി. അന്നൊന്നും മനസ്സില്‍ തോന്നാത്ത എന്തൊക്കെയോ ചിന്തകള്‍ ഇപ്പോള്‍ തന്നെ വീര്‍പ്പുമുട്ടിക്കുന്നു. അവളുടെ ആ നില്‍പ്പും അയാളുടെ കിതച്ചു കൊണ്ടുള്ള ആ ഇരുപ്പും അവന്റെ മനസിലേക്ക് തികട്ടിത്തികട്ടി വന്നു. അവള്‍ അറിഞ്ഞില്ല എന്ന് പറഞ്ഞത് പച്ചക്കള്ളം ആണ്. സ്വന്തം തുണി പൊക്കി ഒരാള്‍ കാലിന്റെ ഇടയിലേക്ക് മുഖം കേറ്റിയാല്‍ എങ്ങനെയാണ് അറിയാതിരിക്കുന്നത്? അവള്‍ അറിഞ്ഞിട്ട് തന്നെ നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു; ഒരു സംശയവും ഇല്ല. അതിനര്‍ത്ഥം? ഓര്‍ത്തപ്പോള്‍ പ്രവീണിന്റെ രക്തം ചൂട് പിടിച്ചു. പതിനഞ്ചാം വയസു മുതല്‍ സ്വയംഭോഗം ചെയ്ത് തുടങ്ങിയിരുന്ന അവന് മനീഷയെ മറ്റൊരു രീതിയില്‍ കാണാന്‍ തുടങ്ങിയതോടെ മനസ് കൈമോശമായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. എന്ത് വണ്ണമുള്ള തുടകള്‍ ആണ് അവള്‍ക്ക്! അയാള് എന്തിനാണ് അവിടെ മുഖം ഇട്ടത്? അങ്ങനെ ഒക്കെ ചെയ്യുമോ? ഓരോന്ന് ആലോചിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന പ്രവീണിന്റെ കുട്ടന്‍ മൂത്ത് മുഴുത്ത് ഒലിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു.
