വൃന്ദ നിലത്തുനിന്നും ചാടി എഴുന്നേറ്റ് കണ്ണനടുത്തേക്ക് പോയി അവനെ തന്നിലേക്ക് ചേർത്തു, അടി വൃന്ദയുടെ പുറത്തും കിട്ടി,
ഒരു നിമിഷം സ്തംഭിച്ചുനിന്നുപോയ സീതാലക്ഷ്മി കുഞ്ഞിയെ വിട്ട് രാജേന്ദ്രനടുത്തേക്ക് ഓടി അയാളെ ദേഷ്യത്തിൽ പിടിച്ചു തള്ളി, അയാൾ ഒന്ന് വേച്ചുപോയി, അപ്പോഴേക്കും രുദ്രും ഭൈരവും അവിടേക്ക് ഓടി വന്നിരുന്നു..
“നിങ്ങള് എന്താ ഈ കാണിക്കുന്നത്… ഇതൊരു കൊച്ചുകുട്ടിയല്ലേ… അതിനെ ഒരുമാതിരി കാളയെ തല്ലുന്നമാതിരി തല്ലുന്നതെന്തിനാ…?”
സീതാലക്ഷ്മി ദേഷ്യത്തിൽ ചോദിച്ചു
അയാൾ ഒന്നടങ്ങി,, ജയേഷ് അയാളെ പിടിച്ചുകൊണ്ട് പോയി
“രണ്ടെണ്ണം കൂടി കിട്ടണമായിരുന്നു നിഷേധി…”
കൂട്ടത്തിലാരോ പറയുന്നകേട്ട് നളിനി ദേഷ്യത്തോടെ അവിടേക്ക് നോക്കി
സീതലക്ഷ്മി അലിവോടെ കണ്ണനെ നോക്കി, കണ്ണൻ വൃന്ദയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് എങ്ങലടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു
“ഞാനല്ല ഉണ്ണിയേച്ചി കുഞ്ഞിയെ തള്ളിയിട്ടത്, കുഞ്ഞി കാലുവഴുതി വീണതാ… കാവിലമ്മയാണെ സത്യം… എന്റെ ഉണ്ണിയേച്ചിയാണെ സത്യം… നമ്മുടെ പപ്പേം അമ്മേമാണേ സത്യം…
എനിക്ക് തല്ലുകിട്ടുന്ന കാണാനാ ഇവരെല്ലാം നൊണ പറയുന്നത്…
എന്നെയാർക്കും ഇഷ്ടല്ല ഉണ്ണിയേച്ചി…
എന്നെയാരും കളിക്കാൻ കൂട്ടില്ല ഉണ്ണിയേച്ചി…
എന്റെ ഉടുപ്പും മറ്റും പഴയതായോണ്ട് ആരുമെന്നേ കളിക്കാൻ കൂട്ടില്ല…
ഞാൻ ചീത്തക്കുട്ടിയാണെന്ന്…
എന്നേക്കൂടി കളിപ്പിച്ചാൽ അവരുടെ അമ്മമാർ അവരെ വഴക്കുപറയോന്ന്…
അവർക്കെല്ലാം പുതിയത് വാങ്ങിക്കൊടുക്കാൻ അച്ഛനും അമ്മയും ഉണ്ട്, നമ്മക്ക് പുതിയ ഉടുപ്പ് വാങ്ങിത്തരാൻ അച്ഛനുമമ്മയും ഇല്ലന്ന് അവരോട് പറ ഉണ്ണിയേച്ചി…
നമ്മൾ ആരുമില്ലാത്തൊരാണെന്ന് പറഞ്ഞുകൊട് ഉണ്ണിയേച്ചി…
എന്നേം കൂടെ കളിപ്പിക്കാൻ പറ ഉണ്ണിയേച്ചി…
ഞാം ചീത്തക്കുട്ടിയല്ലന്ന് പറ ഉണ്ണിയേച്ചി അവരോട്…
ഉണ്ണിയേച്ചിയല്ലേ പറഞ്ഞേ എന്നിക്ക് കളിക്കാൻ കാവിലമ്മ ഒരാളെ കൊണ്ടുരോന്ന് എന്നിട്ടെവിടെ ഉണ്ണിയേച്ചി…?
നമ്മട പപ്പേം അമ്മേം ഉണ്ടായിരുന്നേ നമ്മളെയിങ്ങനെ തല്ലുമായിരുന്നോ…?? പറ ഉണ്ണിയേച്ചി…”
കണ്ണൻ വൃന്ദയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു പതം പറഞ്ഞു കരഞ്ഞു വൃന്ദ അവനെ മാറോടു ചേർത്തുപിടിച്ച് എങ്ങലടിച്ചു കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.
“നമുക്കാരും വേണ്ട, മോന് ഉണ്ണിയേച്ചിം… ഉണ്ണിയേച്ചിക്ക് മോനും മാത്രം മതി…”
വൃന്ദ എങ്ങലടിച്ചുകൊണ്ട് അവനോട് പറഞ്ഞു
ഇതെല്ലാം കേട്ടുനിന്ന സീതാലക്ഷ്മിയുടെയും നളിനിയുടെയും മിഴികൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി,
രുദ്രിന്റെയും ഭൈരവിന്റെയും കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു
ലത കരഞ്ഞുകൊണ്ട് വന്ന് രണ്ടുപേരെയും പുറകിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി
