അനന്തുവിന്റെ നോട്ടം നേരിടാനാവാതെ അഞ്ജലി കണ്ണുകൾ മുറുകെ പൂട്ടി
അപ്പോഴും അവർക്കിടയിൽ നിശബ്ദത മാത്രമായിരുന്നു.
കൂട്ടിനായി അവർ ഇരുവരുടെയും നിശ്വാസങ്ങളും.
അൽപ സമയം കഴിഞ്ഞതും അഞ്ജലി കണ്ണു തുറന്ന് അനന്തുവിനെ നോക്കി.
ആ കണ്ണുകൾ എന്തോ ആവശ്യപ്പെടുന്ന പോലെ അനന്തുവിന് തോന്നി.
“നന്ദുവേട്ടാ എന്നെ മടിയിലിരുത്തുവോ? ”
അഞ്ജലിയുടെ കെഞ്ചൽ തിരസ്കരിക്കാൻ അവന് കഴിഞ്ഞില്ല.
അത് കേട്ടതും ഒരു പുഞ്ചിരി അവന്റെ അധരങ്ങളിൽ മോട്ടിട്ടു.
“ശരി പെണ്ണെ”
അനന്തു സമ്മതം അറിയിച്ചതും അഞ്ജലിയുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി.
വീൽ ചെയറിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് അവൾ അവന് നേരെ കൈ നീട്ടി.
അതു കണ്ടതും പുഞ്ചിരിയോടെ അനന്തു എണീറ്റു വന്നു അവളിലേക്ക് ചാഞ്ഞു.
ഇടുപ്പിൽ അവന്റെ കൈ പതിഞ്ഞതും അതിനിടയിൽ പെട്ട നേർത്ത ബ്ലൗസ് ചുക്കി ചുളിഞ്ഞു അഞ്ജലിയെ ഇക്കിളിപ്പെടുത്തി.
അവളുടെ ഇടുപ്പിലെ മാംസളതയെ മറയ്ക്കുന്നതിൽ ബ്ലൗസ് പൂർണമായും പരാജയമായി മാറി.
കയ്യിൽ അനുഭവപ്പെട്ട പതുപതുപ്പ് അവഗണിച്ചുകൊണ്ട് അനന്തു അഞ്ജലിയെ പതിയെ കോരിയെടുത്ത് തന്റെ മടിയിലിരുത്തി.
അവന്റെ വയറിലൂടെ അഞ്ജലി ചുറ്റി പിടിച്ചു.
ബ്ലൗസ്സിൽ ഉന്തി നിൽക്കുന്ന അവളുടെ മാർക്കുടങ്ങൾ അനന്തുവിന്റെ നെഞ്ചിൽ ഞെരിഞ്ഞമർന്നു.
ഓറഞ്ചിനോളം മുഴുപ്പുള്ള രണ്ടു മുയൽ കുഞ്ഞുങ്ങൾ.
“അതേയ് ഇവർക്കൊക്കെ ശ്വാസം മുട്ടുന്നുണ്ടാവും ”
അവളുടെ മാറിലേക്ക് ചൂണ്ടിക്കൊണ്ട് അനന്തു പറഞ്ഞു.
“ഛീ വഷളൻ ”
അഞ്ജലി ചമ്മലോടെ കണ്ണുകൾ പൂട്ടി വച്ചു.
അവനെ നേരിടാൻ അവൾ ബുദ്ധിമുട്ടി.
അനന്തു ഒരു ചിരിയോടെ അഞ്ജലിയെ ചേർത്ത് പുണർന്നു.
അപ്പോൾ അവൾ മുഖം ഉയർത്തി അവന്റെ കവിളിൽ പല്ലുകൾ താഴ്ത്തി.
“ആാാഹ് വേദനിക്കുന്നു പെണ്ണെ”
അനന്തു കിടന്നു പുളഞ്ഞു.
“വഷളത്തരം പറഞ്ഞിട്ടല്ലേ?”
അവൾ ചുണ്ട് കൂർപ്പിച്ചു.
“അയ്യേ ഇതിനൊക്കെ ആരേലും വഷളത്തരം എന്ന് പറയുമോ?”
