സൂറത്തില്‍ സ്ഥിര താമസമാക്കിയ എന്‍റെ ഒരു ബന്ധുവിന്‍റെ മകളുടെ കല്യാണത്തിന് ലാച്ച അഥവാ പാവാട ബ്ലൌസിന്‍റെ ഒരു വക ഭേദം ഇട്ട് വന്ന അവരുടെ ബന്ധു കുട്ടികളും കൂട്ടുക്കാരികളെയും കണ്ടു ഞങ്ങള്‍ മൂക്കത്ത് വിരല്‍ വച്ചു പോയി. ബ്രേസിയറിന് കുറച്ച് വീതി കൂടിയ സ്ട്രാപ് ആണെങ്കില്‍ എന്ന്‍ ഒന്ന്‍ സങ്കല്‍പ്പിച്ച് നോക്കൂ. അത് പോലെ ആയിരുന്നു അവളുമാര്‍ ഇട്ട ബ്ലൌസ്. വയറും പൊക്കിളും കാണിച്ച്, കുണ്ടിയുടെ മുഴുപ്പ് ഉരുട്ടി കാണിച്ച് അവളുമാര്‍ അങ്ങ് വിലസി. ഞങ്ങള്‍ പാവം മലയാളികള്‍ അതും കണ്ട് വാ പൊളിച്ചിരുന്നു. പല വിരുതന്മാരും ഒളിഞ്ഞും പാത്തും പതുങ്ങിയും അവളുമാരുടെ ഫോട്ടോ മൊബൈലില്‍ പകര്‍ത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഇത്രയൊക്കെ ആണെങ്കിലും എന്‍റെ പ്രിയപ്പെട്ട ഡ്രസ്സ്‌ ലെഗ്ഗിങ്ങ്സ് ആണ്. കാലില്‍ പെയിന്റ് അടിച്ച പോലെ ഒട്ടിചെര്‍ന്ന്‍ നില്‍ക്കുന്ന ആ ഡ്രസ്സിന്‍റെ അത്രയും വള്‍ഗരത (Vulgar എന്ന ആംഗലേയ പദത്തില്‍ നിന്ന്‍ ഞാന്‍ ഉണ്ടാക്കിയെടുത്ത വാക്കാണ്‌ വള്‍ഗരത). തിന്ന് കൊഴുത്ത് നടക്കുന്ന പല പൂറിമക്കളും നടക്കുമ്പോള്‍ കാലില്‍ മാംസം ഓളം വെട്ടുന്നത് കാണാന്‍ നല്ല ചേലാണ്. ഞങ്ങളുടെ വീടിന്‍റെ അടുത്തുള്ള ഒരു പെണ്‍കുട്ടി പന്ത്രണ്ടാം ക്ലാസ്സില്‍ ആയതിന് ശേഷം അവളുടെ സ്ഥിരം വേഷം തീരെ നേരിയ തുണി കൊണ്ട് ഉണ്ടാക്കിയ ഇറുകി ചേര്‍ന്ന ലെഗ്ഗിങ്ങ്സ് ആണ്. വെള്ള ലെഗ്ഗിങ്ങ്സിന്‍റെ അടിയില്‍ നല്ല ചുവന്ന ജെട്ടി ഇട്ടുള്ള അവളുടെ നടപ്പ് നാടിനെ മുഴുവന്‍ നിശ്ചലമാക്കാറുണ്ട്. അവളുടെ അമ്മയ്ക്കോ അച്ഛനോ അമ്മൂമ്മയ്ക്കോ അങ്ങളയ്ക്കോ ഒന്നും ഇതില്‍ ഒരു തരത്തിലും ഉള്ള എതിര്‍പ്പ് ഉള്ളതായി കണ്ടിട്ടില്ല. ഇനി അവര്‍ ഇതൊന്നും കാണാഞ്ഞിട്ടോ മനസ്സിലാകാഞ്ഞിട്ടോ എന്ന്‍ അറിയില്ല.
മര്യാദയ്ക്ക് വസ്ത്രം ഉടുത്തു നടക്കാന്‍ ഏതെങ്കിലും കോളേജോ സ്കൂളോ വിദ്യാര്‍ത്ഥിനികളോട് ആവശ്യപ്പെട്ടാല്‍ പിന്നെ വിവാദമായി, സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്‍റെ പ്രശ്നമായി, കോപ്പായി, തേങ്ങ കൊലയായി, മാങ്ങാ തൊലിയായി. ഇഷ്ടപ്പെട്ട വസ്ത്രം ധരിക്കാന്‍ അവര്‍ക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യം ഉണ്ട് പോലും! ആകട്ടെ. അവര്‍ എല്ലാം കാണിച്ചു നടക്കട്ടെ. ഞങ്ങള്‍ക്ക് കണ്‍ കുളിര്‍ക്കുന്ന കാഴ്ചയാകട്ടെ. ചിലര്‍ക്ക് കുണ്ണ തളിര്‍ക്കുന്ന കാഴ്ച്ചയായും അത് മാരും. പിന്നെ അത് പീഡനം ആകും. സാരമില്ല അപ്പോള്‍ നമുക്ക് വേറെ വിവാദം ആഘോഷിക്കാം.
തരുണികള്‍ അവയവങ്ങളും മുഴുപ്പുകളും പ്രദര്‍ശിപ്പിച്ച് നടക്കട്ടെ.
“””വസ്ത്രധാരണം മഹാശ്ചര്യം; നമുക്കും കിട്ടണം സുഖം.”””
