കൊന്നൂടെ……………….”……………..ദേഷ്യത്തോടെ അത്രയും പറഞ്ഞിട്ട് ലക്ഷ്മിയമ്മ തിരികെ നടന്നു……………………
“ലച്ചിയമ്മേ……………….”……………….വാതിൽക്കൽ എത്തുന്നതിന് മുൻപ് ആ വിളി ലക്ഷ്മിയമ്മ കേട്ടു………………….
കേട്ടതിനെക്കാൾ ഉപരി ആ വിളി ലക്ഷ്മിയമ്മയുടേ അകത്തളങ്ങളിൽ പോലും പ്രകമ്പനം സൃഷ്ടിച്ചു……………………
ലച്ചിയമ്മേ………….ആ വിളി ലക്ഷ്മിയമ്മയ്ക്ക് പുതുതല്ല…………….പക്ഷെ……………..അവൾ ആ വിളി കേട്ടിട്ട് കാലം കുറേ ആയി………………..
കുറേ നാളുകൾക്ക് ശേഷം കുറേ വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ആ വിളി……………………
അവളിൽ എന്തെല്ലാമോ സൃഷ്ടിച്ചു……………….
ലക്ഷ്മിയമ്മ അറിയാതെ തിരിഞ്ഞുപോയി…………………..സമറിനെ നോക്കി…………………..
സമർ അവളെ തന്നെ നോക്കിനിൽക്കുന്നു…………………..
അവന്റെ മിഴികളിൽ ഈറനണിഞ്ഞിരിക്കുന്നു…………………അത് കണ്ട് ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ നെഞ്ച് പിടഞ്ഞു…………………..
ഇത്രയും ദേഷ്യത്തോടെ അവനോടെ അത്ര നേരം സംസാരിച്ചിട്ടും അവന്റെ കണ്ണുകൾ ഒന്ന് നിറഞ്ഞപ്പോൾ ലക്ഷ്മിയമ്മയ്ക്ക് അത് താങ്ങാൻ ആയില്ല………………….
അവന്റെ കണ്ണുകൾ…………….ആ കണ്ണുകൾ……………..അതിനെ അറിഞ്ഞവർ ഒരിക്കലും ആ കണ്ണ് നിറയാൻ ഇട വരുത്തില്ല…………………
പക്ഷെ താൻ…………….എല്ലാമറിഞ്ഞിട്ടും ആ കണ്ണുകളിൽ ഈറൻ പൊടിയാൻ താൻ കാരണമായി…………………
ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ ഉള്ളം പിടഞ്ഞു……………………
“ലച്ചിയമ്മേ……………….”……………….സമർ ആ ഈറനണിഞ്ഞ കണ്ണുകളാൽ തന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ട് തന്നെ വീണ്ടും വിളിച്ചു……………….
..
ആ ഒരു വിളി മാത്രം ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ കണ്ണുകളിൽ നനവ് പടർത്തി…………………
സമർ ശ്വാസം ഉള്ളിലേക്ക് വലിച്ചെടുക്കുന്നത് ലക്ഷ്മിയമ്മ കണ്ടു……………….വാക്കുകൾക്കായി പരതുന്നത് അവൾ കണ്ടു…………………
“ന്റെ കുട്ടി……………”……………അവന്റെ വിഷമം കണ്ട് അവളുടെ ഉള്ളിൽ അറിയാതെ വിളിച്ചു………………..
“ഞാൻ എന്നാ ലച്ചിയമ്മേ നിങ്ങളെയൊക്കെ ഉപദ്രവിച്ചിട്ടുള്ളത്…………………..”…………….സമർ പതിയെ അവളോട് ചോദിച്ചു………………….
