അന്നത്തെ ദിവസം നിഷിതയും സഹദേവനും ഒരേ മുറിയിലുറങ്ങിയെങ്കിലും നിഷിതയുടെ കടും പിടുത്തത്തിന് വഴങ്ങി ഒന്നും നടന്നില്ല. അവസാനം അവൾ ഗതികെട്ട് മുഖം വീർപ്പിച്ച് ഷീറ്റെടുത്ത് തറയിലിട്ട് കിടന്നുറങ്ങി.
രണ്ടാം ദിനം, അവൾ സഹദേവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചാണ് കിടന്നത്. അയാളുടെ മുഴുപ്പ് വളർന്നത് അവളിൽ ദയവുണ്ടാക്കി.
‘പാവം ന്റച്ഛൻ എത്രാന്ന് വച്ചിട്ടാ സഹിക്ക്യാ.’
അവൾ സഹദേവന്റെ നെഞ്ചിൽ ചുംബനം നൽകി. സഹദേവൻ ജീവിതത്തിലിന്നുവരെ ഇങ്ങനെയൊരവസ്ഥയിലൂടെ കടന്നുപോയില്ലായിരുന്നു. അതും പച്ചക്കരിമ്പ് മുന്നിൽ വച്ച്. അതിൻ മധുരമൊന്ന് നുണയാൻ ഒരു രാത്രി കൂടി കഴിയണം. അയാൾക്ക് സഹിക്കവയ്യാതെ കിടന്ന് ഞെളിപിരി കൊണ്ടു. അവൾ സഹദേവൻ ഇനിയൊന്ന് ചോദിച്ചാൽ വഴങ്ങാമെന്നുറപ്പിച്ച് ശ്വാസം പിടിച്ചിരുന്നു. അത്രയ്ക്ക് വേദനയായിരുന്നു അച്ഛന്റെ അവസ്ഥയിൽ. തന്നെയുമല്ല,അവൾക്കും താഴെ കിനിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.
അതറിയാതെ പാവം ഇന്നൊന്നും നടക്കില്ലെന്ന ധാരണയിൽ എപ്പഴോ ഉറങ്ങിപ്പോയി.
കാലത്ത്,
കാത്തിരുന്ന ദിനം വന്നു, അവൾക്ക് ആദ്യരതിയിലേയ്ക്ക് കടക്കുന്നതിലുപരി പുതുജീവിതത്തിലേയ്ക്ക് ചുവടുമാറുന്നതിന്റെയും,ആർക്കും ലഭിക്കാത്ത സൗഭാഗ്യത്തിന്റെയും ആനന്ദത്തിൽ കണ്ണും മുഖവും വിടർന്ന് കൂടുതൽ സുന്ദരിയിരുന്നു.
സർപ്രൈസ് ആയി രണ്ടു സുന്ദരിമാർ വന്ന് അവളെയും സഹദേവനെയും മാറിമാറി നോക്കി.
ഇവൾക്ക് മേയ്ക്കപ്പ് ചെയ്യാനാണോ വന്നതെന്ന ഭാവത്തിൽ അവർ പരസ്പരം നോക്കി നിന്നു. അതവർ സഹദേവനോട്‌ പറയുകയും ചെയ്തു. ആവശ്യമില്ലെങ്കിൽ വേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞെങ്കിലും അവർ അവളുടെ കൈകളിൽ വിരലറ്റം തൊട്ട് കൈത്തണ്ട വരെ മനോഹരിയായ തുലിപ് പുഷപങ്ങളെ മൈലാഞ്ചിയാൽ ആവിഷ്ക്കരിച്ചു. അതു കഴിഞ്ഞ് അവർ പോയപ്പോൾ അവൾ തെല്ലൊന്ന് അഹങ്കരിച്ച് സഹദേവനെ നോക്കി. ഇതുപോലൊരു ചെക്കന് ഞാൻ തന്നെ വേണം. അത്രയ്ക്കും ഹൃദ്യമായി പെരുമാറുന്നൊരുത്തനെ കിട്ടില്ല. എല്ലാത്തിലുമുപരി,വല്ലാത്തൊരു കാന്തികതയാണാ മിഴിയിൽ..,മായികതയാണാ മനസ്സിൽ. നിഷ്കളങ്കതയോളം സൗന്ദര്യം ഒന്നിനുണ്ടെങ്കിൽ അതെന്റെ പഞ്ചാരച്ചെക്കനല്ലേ… അതിനേക്കാൾ സൗന്ദര്യം പൂമുത്തിനില്ലേ?
