പിടിച്ച് മാറ്റാൻ പോലും ആർക്കും പറ്റാത്ത ദേഷ്യത്തിൽ ആയിരുന്നു അനിത ടീച്ചർ.ഉസ്മാന്റെ കാലിൽ ചോര പൊടിഞ്ഞപ്പോൾ ആണ് വേണു മാഷും രവി മാഷും കൂടി വന്നു ടീച്ചറെ മാറ്റിയത്..
അപ്പോഴും ടീച്ചറെ കലിപ്പ് അടങ്ങിയിരുന്നില്ല…
ഇതെല്ലാം പേടിച്ചു കൊണ്ട് തന്നെ മോനുട്ടൻ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു…
അനിത ടീച്ചർ അവന്റെ അടുത്തെത്തി.. അവന്റെ അടിയുടെ പാടുള്ള ആ കൊച്ചു കൈ പിടിച്ച് കൊണ്ട് സ്റ്റാഫ്‌ റൂമിലേക്ക് നടന്നു…
സ്കൂൾ വിട്ട് അവൻ മുന്നേ നടന്നു… അനിത ടീച്ചർ അവന്റെ പിറകേ ഓടിയെത്തി…
അപ്പഴും അവന്റെ മുഖം തെളിഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല…
അനിത ടീച്ചർ: ടാ …. മോനുട്ടാ…നിന്റെ പിണക്കം ഇതുവരെ മാറില്യേ?
മൗനം ആയിരുന്നു അവന്റെ മറുപടി ….
അനിത ടീച്ചർ: എന്നോടും പിണക്കമാണോ… ഞാൻ അല്ലെ നിന്നെ രക്ഷിച്ചേ …
മോനുട്ടൻ : കുട്ടികളെല്ലാം ഇനി കളിയാക്കും…
അനിത ടീച്ചർ: ആര് പറഞ്ഞു… ഉസ്മാൻ അല്ലെ വൃത്തിക്കേട് കാട്ടിയത്. അപ്പം അവനേ കളിയാക്കുള്ളൂ…
മോനുട്ടൻ: സത്യം…?
അനിത ടീച്ചർ: ദൈവത്താണെ സത്യം…
അത്രയും നേരം കറുത്ത് നിന്ന മോനുട്ടന്റെ മുഖം ഒന്ന് തെളിഞ്ഞു…
അനിത ടീച്ചർ: ഇനി ഒന്ന് ചിരിച്ചേ… ചിരിച്ചാൽ ഒരു സമ്മാനം തരണണ്ട് …
സമ്മാനം എന്ന് കേട്ടതും മോനുട്ടന്റെ മുഖം തിളങ്ങി… അവൻ ടീച്ചറെ നോക്കി ഒരു കിടിലൻ ചിരി പാസ്സാക്കി…
അത്രയും നേരം ഇരുണ്ട് മൂടി കിടന്ന അനിത ടീച്ചറുടെ മനസ്സ് തെളിയാൻ ആ ചിരി ധാരാളമായിരുന്നു…
ടീച്ചർ തന്റെ പേഴ്സ് തുറന്ന് അവന് രണ്ട് പാക്കറ്റ് gems മിഠായി എടുത്ത് കൊടുത്തു…
അത് കിട്ടിയതും അവൻ തുള്ളിച്ചാടി… പാക്കറ്റ് പൊട്ടിച്ച് അവൻ ഓരോന്ന് തിന്നാൻ തുടങ്ങി …
അനിത ടീച്ചർ : ടാ … എനിക്കില്ലെ..?
നടു റോഡിൽ അവന്റെ മുന്നിൽ ടീച്ചർ തന്റെ ഇരു കാൽ മുട്ടിലും കൈ വച്ച് അവന് മുന്നിൽ കുനിഞ്ഞു നിന്നു…എന്നിട്ട് പതിയെ തന്റെ പവിഴ ചുണ്ടുകൾ മെല്ലെ തുറന്നു… നാവ് നീട്ടി…
മോനുട്ടൻ സന്തോഷത്തോടെ ഒരു മിഠായി എടുത്ത് ടീച്ചറുടെ വായിൽ വെച്ച് കൊടുത്തു..
അനിത ടീച്ചർ : താങ്ക്സ്
മോനുട്ടൻ : വെൽക്കം…
