ഞാൻ പുള്ളിയെ സമാധാനിപ്പിച്ചു പറഞ്ഞയച്ചു.
വീട്ടിൽ തിരിച്ച് കയറിയതും ഉമ്മ എന്നെ കാത്ത് നിൽക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു .
“സുഹ്റ നിന്നെ വിളിച്ചോ”
“ഹൂം” ഞാൻ ഒന്നു മൂളി.
” നിനക്ക് സങ്കടം ഉണ്ടോ” ഉമ്മ വീണ്ടും അടുത്ത ചോദ്യം ഇട്ടു.
ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല
“നിന്റെ ഇത്തക്കും, അവളുടെ ജീവിതത്തിനും, നമ്മുടെ കുടുംബത്തിനും വേണ്ടിയാണ് നീ അത് ചെയ്തുത്, ഇപ്പൊ അവൾ സന്തോഷവതിയാണ്. നമ്മുടെ കുടുംബത്തിനും. നീ ചെയ്തതിൽ തെറ്റില്ല. ഇനി എന്റെ മൊൻ സങ്കടപ്പെട്ടിരിക്കരുത് . ”
ഇത്രയും പറഞ്ഞ ഉമ്മ അടുക്കളയിലേക്കു പോയി.ഞാൻ ഒരു നെടുവീർപ്പിട്ടു മുറിയിലേക്ക് പോയി കുളിച്ചു.
പുറത്തേക്ക് പോകാൻ ഞാൻ മടിച്ചു.
ഉമ്മ ആഹാരം കഴിക്കാൻ വിളിച്ചപ്പോൾ ആണ് പിന്നെ പറഞ്ഞു വരുന്നത്. തീൻമേശയിൽ പോയിരുന്നപ്പൊൽ ഇത്തയും റൂമിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി വന്നു. ഒരു നീല നൈറ്റിയാണ് വേഷം. വീട്ടിൽ നിന്നും പൊയതിന്നും ഒന്നുടെ തടിച്ചിരുന്നു ഇത്താത്ത. ഇത്താത്ത അടുത്ത് വന്നു ഇരുന്ന് എന്നെ നോക്കിയപ്പോഴാണ് ഞാൻ അവളെ തന്നെ നോക്കി ഇരിക്കുന്ന് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കിയത്.
ഇത്താത്ത എനിക്ക് ഒരു പുഞ്ചിരി സമ്മാനിച്ചു. പക്ഷേ എനിക്ക് അത് തിരിച്ചു നൽകാൻ സാധിച്ചില്ല.അത് അവൾക്ക് വിഷമമായിന്ന് തോനുന്നു, അവൾ തലതാഴ്ത്തി ഇറുന്ന പിന്നെ ആഹാരം കഴിച്ചത്.
ഞാൻ അവൾ വന്നിട്ട് ഇപ്പോഴും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. എന്തോ ഒരു ബുദ്ധിമുട്ട് പോലെ. ഇത്തയെ വീണ്ടും മറ്റൊരു കണ്ണിൽ കാണാൻ കഴിയുന്നില്ല. പക്ഷേ അവള്ക്ക് വേണ്ടി
ഇത് തുടരാൻ ഞാൻ മനസ്സിനെ പാകപ്പെടുത്തി.
കട്ടിലിൽ കിടക്കുമ്പോഴാണ് സുഹറ ഇത്ത വിൽക്കുന്നത്.
ഇന്ന് ചെയ്യുമ്പോൾ എന്തൊക്കെ ശ്രദ്ധിക്കണം, എങ്ങനെ കിടത്തണം,
കുഞ്ഞിന് കുഴപ്പം ഒന്നും വരില്ല എന്നും
എല്ലാം പറഞ്ഞു തന്നു.
എല്ലാം ഞാൻ ക്രിത്യമായി മനസ്സിലാക്കി.
ഇത്താത്തൻ്റെ മുറിക്ക് പുറത്ത് വന്നു നിന്ന് ഞാൻ പതിയെ കതക് തുറന്ന് ഉള്ളിൽ കയറി. കട്ടിലിന്റെ ഹെഡ്റെസ്റ്റിൽ ചാരി ഇരിക്കുന്ന ഇത്തയെ ഞാൻ കണ്ടു.
ഞാൻ നടന്ന് ഇത്തയുടെ അടുത്ത് എത്തി.
