ഞാൻ: പോകാമോ ചേച്ചി?
ഷീബ: പോകാം കിച്ചു.
ഞാൻ വണ്ടിയെടുത്തു. ഇടയ്ക്ക് ഞാൻ ഗ്ലാസ്സിലൂടെ നോക്കുമ്പോൾ ഷീബ എന്നെ തന്നെ നോക്കിയിരിക്കുണ്ടായിരുന്നു.
ഷീബ: താങ്ക്സ് കിച്ചു.. പാവം ജിയ, എത്ര കാലം കൊണ്ട് അവൾ പറയുന്ന കാര്യം ആണെന്നോ ഒന്ന് പുറത്തു കൊണ്ട് പോകാൻ.
ഞാൻ: അതിന് താങ്ക്സ് ഒക്കെ എന്തിനാ ചേച്ചി.. ജിയയുടെ പപ്പ വരുമ്പോൾ നിങ്ങൾ പുറത്തു പോകാറില്ലേ??
ഷീബ: ഇച്ചായൻ കഷ്ടി ഒരു മാസത്തേക്കാണ് വരുന്നത്, പിന്നെ ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിൽ പോയിട്ട് വരുമ്പോൾ തന്നെ പുള്ളിക്കാരന്റെ ലീവ് കഴിയാറാവും. പിന്നെ ഇങ്ങനെ ഔട്ടിങ്ങിനൊന്നും പോകാറില്ല. ജിയ ഇന്ന് കിച്ചുവിന്റെ കൂടെ നടന്നപ്പോൾ എനിക്ക് ശെരിക്കും സങ്കടം വന്നു.
ഞാൻ: അതെന്താ ചേച്ചി?
ഷീബ: അവൾ ഈ പ്രായത്തിൽ അവളുടെ അച്ഛന്റെ കൂടെ ഇങ്ങനെ നടക്കേണ്ടതല്ലേ.. അതാലോചിച്ചപ്പോൾ ഒരു സങ്കടം.
ഞാൻ: പുള്ളിക്ക് തിരക്കയോണ്ടല്ലേ ചേച്ചി.
ഷീബ: എന്ത് തിരക്ക് കിച്ചു.. കുടുംബത്തിന് വേണ്ടി കഷ്ടപ്പെടുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യം ഉണ്ടോ, കുടുംബത്തിന് ആവശ്യമുള്ള സമയത്തു അടുത്ത് ഇല്ലാതെ എന്തിന് കഷ്ടപ്പെടുന്നു? പണം ഉണ്ടാക്കുന്നത് മാത്രമാണോ വല്യ കാര്യം. ജിയ വലുതായി കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ അവളുടെ കൂടെ ഇങ്ങനെ ഒക്കെ സമയം ചിലവഴിക്കാൻ പറ്റുമോ?
ഞാൻ: ചേച്ചി.. അത്.. ഞാൻ എന്ത് പറയാനാണ് ചേച്ചി..??
ഷീബ: അറിയാം കിച്ചു..
വീടെത്തുന്നത് വരെ ഞങ്ങൾ ഓരോ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. വീടെത്തി ഞാൻ വണ്ടി നിറുത്തി. ഷീബ ജിയയെ എടുക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുന്നത് കണ്ടിട്ട് ഞാൻ ജിയയെ എടുത്തു കൊണ്ട് വരാം എന്നും പറഞ്ഞു ജിയയെ പതുകെ എടുത്തു കൊണ്ട് വീടിന്റെ അകത്തു കയറി. മുകളിലത്തെ റൂമിൽ ആണ് എന്ന് പറഞ്ഞു ഷീബ മുൻപേ നടന്നു. ഞാൻ പുറകെ ജിയയെയും കൊണ്ട് നടന്നു. മുകളിൽ രണ്ടാമത്തെ റൂം തുറന്നു ഷീബ അകത്തു കയറി. അത് ജിയയുടെ മുറി ആയിരുന്നു. അവളുടെ കട്ടിലിൽ ഞാൻ ജിയയെ കിടത്തിയിട്ട് പുറത്തിറങ്ങി ഞാൻ നേരെ താഴേക്ക് പോയി. ഷീബ എന്റെ പുറകെ താഴെ വന്നു.
