“മ്മ്…എവിടാ…എല്ലാരും ഇങ്ങനെ പറച്ചിലേയുള്ളൂ…അല്ലേലും ഇവിടെ വന്നിരുന്നിട്ട് ആർക്ക് എന്ത് കിട്ടാനാ അല്ലേ ആര്യാ…?”
സുഹറ ഒരു തമാശ രീതിയിൽ ആണ് അത് പറഞ്ഞതെങ്കിലും അവളുടെ വാക്കുകളിലെ ആ നിരാശ ആര്യൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു.
“അതെന്താ ഇത്ത അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്…?”
“ഏയ്…ഈ ഇരുട്ടറയിൽ വന്നിരുന്ന് എന്നോട് കഥ പറയാനും മാത്രം ആർക്കാ ഇത്ര കൊതി എന്ന് ആലോചിച്ച് പോയതാ…”
“അങ്ങനൊന്നും ഇത്ത വിചാരിക്കേണ്ട…എനിക്ക് ഇവിടെ വരാൻ ഒരു മടിയുമില്ല…”
“അത് ആര്യൻ ഇവിടെ പുതിയ ആളായതുകൊണ്ടാ ഇപ്പോ ഇങ്ങനെ പറയുന്നത്…”
“അതെന്താ ഇത്താ…?”
“മുൻപ്…അതായത് കുറച്ച് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് വരെ ഇവിടെ ആളുകൾക്ക് വരാനും എന്നോട് സംസാരിച്ചിരിക്കാനും ഒന്നും ഒരു മടിയും ഇല്ലായിരുന്നു ആര്യാ…”
“ഇപ്പോ അവർക്കൊക്കെ എന്ത് പറ്റി…?”
“പറ്റിയത് അവർക്കല്ല…എനിക്കാ…എനിക്ക് പറ്റിയ ഒരബദ്ധം…”
സുഹറ ഒരു നെടുവീർപ്പിട്ടുകൊണ്ട് പാത്രം കഴുകാനായി എഴുന്നേറ്റു…
“ഇത്ത ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് എനിക്ക് മനസ്സിലായി…ശാലിനി ചേച്ചി പറഞ്ഞ് കുറച്ച് കാര്യങ്ങളൊക്കെ എനിക്കും അറിയാം ഇത്താ…”
സുഹറ അവനെ ഒന്ന് നോക്കിയതല്ലാതെ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവൾ പാത്രം കഴുകി വച്ച ശേഷം അവനരികിലേക്ക് നടന്നു വന്ന് നിന്നു.
“ദുഷ്ടനാ…ഞാൻ കണ്ടതിൽ വച്ച് ഏറ്റവും ദുഷ്ടൻ…അറിയാൻ ഒരുപാട് വൈകിപ്പോയി…വീട്ടുകാരെയും സ്വന്തക്കാരെയും എല്ലാം വേദനിപ്പിച്ചതിന് എനിക്ക് കിട്ടിയ ശിക്ഷയാകും…”
സുഹറ അത് പറയുമ്പോൾ അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ വിറയ്ക്കുന്നത് ആര്യൻ കണ്ടു.
“ഇത്ത എങ്ങനെയാ പിന്നെ അയാളെ…?”
“ഇപ്പോഴും ഞാൻ ആ ചോദ്യത്തിനുള്ള വ്യക്തമായൊരുത്തരം കണ്ടെത്തിയിട്ടില്ല…ആ പ്രായത്തിലെ ബുദ്ധിമോശമെന്ന് വേണമെങ്കിൽ പറയാം…പക്ഷേ അന്ന് ഞാൻ ഇഷ്ട്ടപ്പെട്ട ആൾക്ക് എങ്ങനെ ഇങ്ങനെ മാറാൻ കഴിഞ്ഞു എന്നത് എനിക്ക് അത്ഭുതമായിരുന്നു…പറ്റിക്കുകയായിരുന്നു എന്നെ നേടിയെടുക്കാൻ വേണ്ടി എന്ന് പിന്നീടാണ് മനസ്സിലായത്…”
സുഹറ അവളുടെ സാരിത്തുമ്പ് കൊണ്ട് കണ്ണുനീർ ഒപ്പി.
“കരയാതെ ഇത്താ…എല്ലാം ശരിയാകും…”
“ഇത് ഞാൻ എൻ്റെ മനസ്സിനെ കഴിഞ്ഞ കുറച്ച് വർഷങ്ങളായി പറഞ്ഞ് പഠിപ്പിച്ച് വച്ചിരിക്കുന്ന വാക്കുകളാണ് ആര്യാ…”
