“എടാ പിന്നെ രണ്ടുപേർക്കും കഴിക്കാനുള്ള ചോറില്ലെങ്കിൽ അവിടുന്ന് എടുക്കാം…” ശാലിനി എഴുന്നേറ്റ് നിന്നുകൊണ്ട് ആര്യനോടായി പറഞ്ഞു.
“വേണ്ട ചേച്ചീ…രാവിലത്തെ മാവിരുപ്പുണ്ട് അതുകൊണ്ട് ദോശ ചുട്ടോളാം ഞങ്ങള്…” ആര്യൻ മറുപടി കൊടുത്തു.
“ഉം ശരി…എന്നാൽ പിന്നെ ഞാൻ ഇറങ്ങുവാണേ ചേച്ചീ…എന്തെങ്കിലും ആവശ്യം ഉണ്ടെങ്കിൽ പറയാൻ മടിക്കരുത് കേട്ടല്ലോ…!” ശാലിനി ലിയയോട് പറഞ്ഞു.
“എന്തുണ്ടെങ്കിലും പറഞ്ഞോളാം പോരേ…!” ലിയ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ശാലിനിക്ക് മറുപടി കൊടുത്തു.
“ഹഹ…മതി…എങ്കിൽ ശരി നാളെ കാണാം…” എന്ന് ലിയയോട് പറഞ്ഞ ശേഷം ശാലിനി ആര്യനെ നോക്കി.
“എന്താ നോക്കുന്നേ വാ കൊണ്ടാക്കാം…” ആര്യൻ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ച ശേഷം പറഞ്ഞു.
“അല്ല സാറിന് ഇനി എന്തെങ്കിലും അസൗകര്യം ഉണ്ടെങ്കിലോ എന്ന് കരുതി…” ശാലിനി അവനെ ഒന്ന് കുടഞ്ഞു.
“ഒരു അസൗകര്യവും ഇല്ലേ…വാ നടക്ക്…” എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ആര്യൻ പുറത്തേക്ക് നടക്കാൻ ഒരുങ്ങി.
“സന്തോഷം…ചേച്ചി കൂടി വരുന്നോ…?” ശാലിനി ലിയയോട് ചോദിച്ചു.
“അയ്യോ ഇല്ല ശാലിനി…എനിക്ക് ഈ നൈറ്റി ഒക്കെ ഇട്ടോണ്ട് ഇറങ്ങാൻ ഒരു മടി…വേറൊരു ദിവസം ഞാൻ എന്തായാലും വരാം വീട്ടിലേക്ക്…പറ്റുവാണെങ്കിൽ നാളെ തന്നെ നോക്കാം…” ലിയ അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“അത് കുഴപ്പമില്ല ചേച്ചീ ഞാൻ ചോദിച്ചെന്നെയുള്ളൂ…പിന്നൊരിക്കൽ മതി…” ശാലിനിയും അവളുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ട് തന്നെ പറഞ്ഞു.
“ഹാ പിന്നെ ശാലിനി…നൈറ്റിയും പാവാടയും ഞാൻ വീട്ടിൽ കൊണ്ടുപോയി അലക്കിയിട്ടിട്ട് മറ്റന്നാൾ കൊണ്ടുവരാമേ…” പെട്ടെന്നെന്തോ ഓർത്തത് പോലെ ലിയ പറഞ്ഞു.
“ശ്ശേ…എന്താ ചേച്ചീ ഇത്…അതിൻ്റെയൊന്നും ആവശ്യമില്ല…ഒരു നൈറ്റിയും പാവാടയും അധികം അലക്കി എന്ന് പറഞ്ഞ് എൻ്റെ കൈയൊന്നും ഒടിഞ്ഞ് പോവില്ല…ചേച്ചി അത് നാളെ ഇവിടെ ഇട്ടിരുന്നാൽ മതി ഞാൻ വന്ന് എടുത്തോളാം…” ശാലിനി വളരെ സൗമ്യതയോടെ ലിയയോട് പറഞ്ഞു.
എന്നാൽ ശാലിനിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ആര്യന് ചിരിയാണ് വന്നത്. കാരണം അവൾ വസ്ത്രങ്ങൾ കൊടുക്കുമ്പോൾ അവനോട് പറഞ്ഞതോർത്ത് തന്നെ.
“എന്നാലും ശാലിനി അത്…” ലിയ വീണ്ടും പറയാൻ വന്നു.
