അന്ന് രാത്രി തോമ വെള്ളമടിച്ചു ബംഗ്ലാവിൽ വന്നു. മുതലാളിയെ തെറി വിളിച്ചു കൊണ്ട്. മാത്തച്ചൻ അന്ന് ഒരു രണ്ടായിരം രൂപ വര്ക്കിക്ക് കൊടുത്തു, അവനെ പറഞ്ഞയക്കാൻ. വർക്കി അവനെ സമാധാനിപ്പിച്ച് ജീപ്പിൽ കേറ്റി കൊണ്ടുപോയി. അതിനു ശേഷം തോമയെ ആ നാട്ടിൽ കണ്ടിട്ടില്ല. വർക്കിയോട് അതിനെ പറ്റി ചോദിച്ചുമില്ല. അവൻ നാട് വിട്ടു പോയി, ഏതോ കേസിൽ പെട്ട് ഒളിച്ചു താമസിക്കാൻ വന്നതായിരുന്നു എന്നാണു വർക്കി മറ്റുള്ളവരോട് പറഞ്ഞത്.
വർക്കി ഒരിക്കൽ വളരെ ലാഘവത്തോടെ പറഞ്ഞത് ഇന്നും മാത്തച്ചൻ ഓര്ക്കുന്നു.
“ഓ മുതലാളി അവനെ കുറിച്ച് ഓർത്ത് ഇനി വിഷമിക്കേണ്ട. അവനെ പറഞ്ഞയച്ചു’”. പണം കൊടുത്തു പറഞ്ഞു വിട്ടതായിരിക്കും എന്നാണ് മാത്തച്ചൻ ഇപ്പോഴും കരുതുന്നത്.
തോമ തിരിച്ചു വരാതെ ഒരു മാസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വർക്കി അന്നമ്മയോട് പറഞ്ഞു. “ഇനി നീ ഇവിടെ നില്ക്കുന്നത് ശരി അല്ല. നാട്ടിൽ പൊയ്ക്കോ”. അപ്പോഴാണ് അറിയുന്നത്, അവൾക്കു പോകാൻ ഇടമില്ല. വീട്ടുകാരുടെ വിരോധത്തോടെയാണ് തോമ അന്നമ്മയെ അനാഥാലയത്തിൽ നിന്നും കെട്ടികൊണ്ട് വന്നത്.
“എന്നാ പിന്നെ നീ ബംഗ്ലാവിൽ അടുക്കള പണിക്കു നിന്നോ” എന്ന് പറഞ്ഞ് അന്ന് തന്നെ അന്നമ്മയെ വർക്കി ബംഗ്ലാവിലേക്ക് കൂട്ടി കൊണ്ട് വന്നു.
രണ്ടാമത്തെ രാത്രിയിൽ ഒരു അര കുപ്പി വിസ്കി അകത്താക്കി മാത്തച്ചൻ അവൾ കിടക്കുന്ന മുറിയിൽ കയറി. പണ്ട് വാതിൽ തുറക്കാത്തത്തിന്റെയും തോമ വിളിച്ച തെറിയുടെയും ദ്വേഷ്യം അവനിൽ ജ്വലിക്കുകയായിരുന്നു.
പേടിച്ചു പായിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു മൂലയിൽ ഒതുങ്ങിയ അന്നമ്മയെ അവൻ കേറിപിടിച്ചു.
“എന്നെ വിട്, എന്നെ ഒന്നും ചെയ്യല്ലേ” എന്ന് അവൾ കരഞ്ഞു.
“നിന്നെ വിടാനോ, നിനക്കെന്താടീ അരക്കു ചുറ്റും പൂറാണോടീ. പന്ന പുലയാടി മോളെ, വാടീ മുറിയിലേക്ക്”. എന്ന് പറഞ്ഞ് അവളുടെ കൈക്ക് പിടിച്ചു വലിച്ചു ഇഴച്ച് തന്റെ ബെഡ് റൂമിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.
മുറിയിൽ കടന്ന ഉടനെ അവളെ കിടക്കയിൽ തള്ളിയിട്ടു. അവളുടുത്തിരുന്ന സാരി വലിച്ചഴിച്ചു. പാവാടയും.
ജട്ടി ഇല്ലാത്ത അവളുടെ പൂറു നോക്കി അവൻ ചിരിച്ചു. എന്നിട്ട് തന്റെ ലുങ്കി അഴിച്ചു വലിച്ചെറിഞ്ഞു. ജട്ടിയും. പിന്നെ, എഴുന്നേറ്റു ഓടാൻ ശ്രമിച്ച അവളെ കിടക്കയിൽ തള്ളിയിട്ട് അവളുടെ കാലുകൾ പിടിച്ചകത്തി അവളുടെ മുകളിലേക്ക് കയറി. തന്റെ തടിച്ച കുണ്ണ അവളുടെ പൂറ്റിലേക്ക് കുത്തി കയറ്റി.
വേദന കൊണ്ട് പുളഞ്ഞ അന്നമ്മയുടെ അലർച്ച ബംഗ്ലാവിൽ മുഴങ്ങി.
