“സാര്‍…”
അവന് വിളിച്ചു.
“മിസ്റ്റര്‍ റെയ്ഗന്‍…”
അവന് വിളിയാവര്‍ത്തിച്ചു.
“ആഹ്…”
അയാള്‍ മുഖമുയര്‍ത്തി നോക്കി.
“നെവില്‍…കമോണിന്‍…”
അയാള്‍ കൈ ഉയര്‍ത്തി കസേര ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു.
നെവില്‍ ഇരിപ്പിടത്തില്‍ ഇരുന്ന് അയാളെ നോക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു.
“ദിലീപിന്‍റെ അവസ്ഥ അത്ര നിസ്സാരമല്ല…”
പ്രോഫസ്സര്‍ ജസ്റ്റിന്‍ റെയ്ഗന്‍ അവന്‍റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
നെവില്‍ ഒന്നും പറയാനാവാതെ മുഖം താഴ്ത്തി.
“സെയിന്‍റ് ലോറന്‍സ് സ്കൂളിന്‍റെ സിറ്റി റാങ്ക് എത്രയാണ് എന്ന് നെവിലിന് അറിയാമോ?”
അയാള്‍ ചോദിച്ചു.
“അറിയാം മിസ്റ്റര്‍ റെയ്ഗന്‍…”
അവന് പറഞ്ഞു.
“റാങ്ക് നമ്പര്‍ വണ്‍…”
“ഓക്കേ…നാഷണല്‍ റാങ്കിങ്ങില്‍ ഏത് പൊസിഷനിലാണ് നമ്മുടെ സ്കൂള്‍…ഓവര്‍ ആള്‍ പെര്‍ഫോര്‍മന്‍സില്‍…?”
“നമ്പര്‍ സിക്സ് സാര്‍…”
“ഫോറിന്‍ സ്റ്റുഡന്‍റ്റ്സിന്‍റെ പെര്‍സെന്‍റ്റ്?”
“ഫോര്‍ട്ടി, സാര്‍…”
അയാള്‍ അല്‍പ്പ നേരം നിശബ്ദനായി അവനെ നോക്കി. അയാളുടെ നോട്ടം നേരിടാന്‍ നെവിലിന് അല്‍പ്പം ബുദ്ധിമ്മുട്ട് തോന്നി.
“നെവില്‍…”
പിന്നെ ജസ്റ്റിന്‍ റെയ്ഗന്‍ അവനെ വിളിച്ചു.
“ക്യുബെക്കില്‍ നിന്നും സെയിന്‍റ് ലോറന്‍സ് സ്കൂളിലേക്ക് വരാനുണ്ടായ സാഹചര്യം നിനക്ക് ഓര്‍മ്മയുണ്ടോ?”
അവന്‍റെ മുഖം വീണ്ടും താഴ്ന്നു.
പിന്നെ വിഷമിച്ച് മുഖമുയര്‍ത്തി. അയാളുടെ നേരെ നോക്കി പതിയെ ശിരസ്സനക്കി.
“ഇന്‍ വോയിസ്, പ്ലീസ്…”
പ്രോഫസ്സര്‍ റെയ്ഗന്‍ ശബ്ദമുയര്‍ത്തി.
“എനിക്ക് ഓര്‍മ്മയുണ്ട് സാര്‍…”
“ഗുഡ്…”
അയാള്‍ പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. അയാളുടെ പുഞ്ചിരി പക്ഷെ തന്നെ ദഹിപ്പിക്കുന്നത് പോലെയാണ് നെവിലിന് തോന്നിയത്.
“ഇപ്പോള്‍ കൂട്ടുകാരാക്കിയിരിക്കുന്നവരുടെ ഹിസ്റ്ററി വല്ലതും നെവിലിന് അറിയാമോ?”
എന്താണ് പറയേണ്ടത് എന്ന് അവന് അറിയില്ലായിരുന്നു.
“പോട്ടെ, അറിയില്ലെങ്കില്‍ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു തരാം…”
അയാള്‍ വീണ്ടും പുഞ്ചിരിച്ചു.
“ഫിലിപ്പ്….”
ഡീന്‍ ഉരുവിട്ടു.
“രണ്ട് മാസം റിഹാബിലിറ്റെഷന്‍ സെന്‍റ്ററില്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്, ഡ്രഗ് ടേക്കിങ്ങിന്….നാല് പോലീസ് കേസുണ്ട് സ്ട്രീറ്റ് ഫൈറ്റിന്… രണ്ട് പ്രാവശ്യം പരീക്ഷ ക്യാന്‍സല്‍ ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട് മാല്‍പ്രാക്റ്റീസ് നടത്തിയതിന്….”
